Παρασκευή, 07 Δεκέμβριος 2012 00:00

Το αγαπημένο μου RPG, Γιώργος Λιαδής και AD&D

Γράφτηκε από 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Το αγαπημένο μου RPG, περιγράφει ο Γιώργος Λιαδής

 

Μια φορά και ένα καιρό διάβασα σε ένα καλαίσθητο website τα κείμενα κάποιου που μιλούσε για βιβλία φαντασίας και παιχνίδια ρόλων. Μου άρεσε πολύ το στυλ γραφής του, φανέρωνε έναν άνθρωπο με ευαισθησίες, χωρίς ίχνος geek φανατισμού. Έτσι τον προσκάλεσα στο facebook group Dungeons&Dragons 4e στην Ελλάδα και ξεκίνησε μια ιντερνετική φιλία. Αργότερα βρεθήκαμε για να παίξουμε κιόλας αλλά αυτό είναι από άλλο παραμύθι. Δέχτηκε να μου μιλήσει για το AD&D (όχι που δεν θα δεχόταν). Ξεκινάμε!

Αν σου ζητούσαν βιογραφικό, Γιώργο, για να σε προσλάβουν σε μια εταιρία παιχνιδιών τι ψέματα θα έγραφες;

Αν ενδιαφέρονταν για κάποιον που να γράφει και να τεστάρει κανόνες, θα έλεγα το μεγαλύτερο ψέμα που θα μπορούσα να σκεφτώ: “Κανόνες; Μα φυσικά, εγώ ξέρω από αυτά, τους χρησιμοποιώ και στα παιχνίδια μου!”

Ψέματα τέλος! Αληθινό Βιογραφικό Gamer, παρακαλώ!

Σαν μπόμπιρας χώριζα τους συγγενείς μου σε δυο κατηγορίες. Αυτούς που μου έφερναν ρούχα και μου ήταν αδιάφοροι έως αντιπαθητικοί, κι αυτούς που μου έφερναν βιβλία και επιτραπέζια. Αυτούς τους δεύτερους τους συμπαθούσα, εκτός κι αν μου έφερναν τον “αστυνόμο Σαΐνι” που είχα ήδη 6-7 φορές.

Μετά μεγάλωσα, και έγινα μεγαλύτερος μπόμπιρας. Με τα χρήματα από τα κάλαντα αγόρασα το πρώτο μου Hero Quest. Νομίζω πως κάποιες στιγμές χάιδευα το εξώφυλλό του, τόσο πολύ μου άρεσε! Ώσπου μια μέρα, στα 14 περίπου, είδα μια διαφήμιση της Κάισσας σε ένα περιοδικό για υπολογιστές.

Αυτό που ακολούθησε το έχω περιγράψει και εδώ. Σημασία έχει πως έτσι ήρθα σε επαφή με κάτι που είχε τόσο πολύ ελευθερία που με έκανε να νιώθω πως είμαι ο πρωταγωνιστής ενός βιβλίου. Το ερωτεύθηκα. Και για πολλά χρόνια προσπαθούσα να παίξω περιπέτειες του Ravenloft, που ήταν ο αγαπημένος μου κόσμος, καθώς συνδύαζε τον τρόμο που ασκούσε μια κάποια έλξη πάνω μου, όπως και σε όλα τα παιδάκια υποθέτω, μαζί με έναν σκοτεινό ρομαντισμό. Αλλά τα χρόνια περνάν, ο κόσμος γύρω μου μεγάλωνε, εγώ ποτέ, και δυσκολευόμουν να βρω παίκτες. Καταραμένες ορμόνες...

Ώσπου φτάνουμε στο 2000, βγαίνει η 3η έκδοση του D&D η οποία μου αλλάζει πράγματα που θεωρούσα πως υπήρχαν... από πάντα. Δηλαδή, αλήθεια, που πήγε το THAC0 μου ρε μπαγαπόντηδες; Ε, λίγο το ότι θα έπρεπε να αγοράσω τα πάντα από την αρχή, λίγο το ότι έφυγα για σπουδές, το παράτησα και για δέκα χρόνια ούτε που ξανάκουσα για D&D. 

Και μετά ήρθαν τα Χριστούγεννα του 2010. Έκλεισα την τρίτη δεκαετία της ζωής μου και με έπιασε ένα άγχος. Λες να μεγάλωσα κι εγώ; Και που πήγε το 2 μπροστά από την ηλικία μου; Γιατί πλησίαζαν και τα γενέθλια μου και η κατάθλιψη ήταν πλήρης, όπως και η παραδοχή πως ανήκω πια σε αυτούς που κάποτε θεωρούσα “γέρους”. Με την κακή έννοια. Που δεν παίζουν παιχνίδια δηλαδή.

Έψαξα στο internet τις εικόνες που είχα από παιδί, τα πράγματα που με σημάδεψαν. Μοιραία αναρωτήθηκα τι απέγινε το D&D. Καινούργια έκδοση λέει. Κατέβασμα πειρατικού pdf. Απορία - μα πως δυσκόλεψε έτσι το παιχνίδι; Γέμισε κανόνες (μπλιάχ)! Και στην συνέχεια αγορά.

Για έναν περίεργο λόγο, μου ήταν πολύ πιο εύκολο να βρω παρέα για D&D στα 30+ παρά στα 15. Η πίστη μου στην ανθρωπότητα αποκαταστάθηκε. Δεν μεγαλώνουν όλοι - φιού!- δεν είμαι ο μόνος που κυνηγά τα παραμύθια!

Έκτοτε παίζω την τέταρτη έκδοση σχεδόν κάθε εβδομάδα. Μου αρέσει και δεν μου αρέσει ταυτόχρονα. Καταραμένοι κανόνες!

Τι είναι λοιπόν το AD&D που σε μάγεψε τόσο; Περιέγραψε το μου.

Το Advanced Dungeons and Dragons είναι η 2η έκδοση του D&D, που έβγαινε τότε από την TSR. Είχε πάρα πολλούς κόσμους, εκατοντάδες περιπέτειες, εκατοντάδες βοηθητικά βιβλία. Πολύ απλό σε σχέση με τα σημερινά RPG, αν και μπορούσες να ψάχνεις για ώρες ολόκληρες τα στατιστικά αν το ήθελες...

Τι το κάνει να ξεχωρίζει από άλλα RPG;

Είναι ο μπαμπάς τους. Ξεχωρίζει όπως τα ερείπια, που μολονότι δεν θα ήθελε κανείς να μένει μέσα τους, όλοι έχουν μια ευχάριστη ανάμνηση να αναπολούν. Κι ακόμα και στους νεότερους, ασκεί μια γοητεία, είναι ένα κομμάτι της ιστορίας. Δεν υπάρχει τίποτα που να έχετε σκεφτεί κατά την διάρκεια του παιχνιδιού που να μην έχει ήδη δοκιμαστεί σε ένα τραπέζι της 2ης έκδοσης. Από εκεί ξεκίνησε, άλλαξε, παραμορφώθηκε, διορθώθηκε, του προστέθηκε στυλ και έφτασε σε εσάς σήμερα. Ένας από τους λόγους που μας αρέσουν τα παιχνίδια ρόλων, είναι γιατί το βασικό Dungeons and Dragons (1η έκδοση) και η συνέχειά του, ανακάλυψαν τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να ειπωθεί μια φανταστική ιστορία γύρω από ένα τραπέζι...

Μάλιστα, και όταν κάτσω σε αυτό το τραπέζι να παίξω τι θα συμβεί; Τι κάνουν οι παίκτες στο session;

Νομίζω πως το πιο χαρακτηριστικό στοιχείο του, είναι η απλότητα. Χρειάζεσαι 5 λεπτά για να μάθεις να παίζεις. Αν θέλεις να ανανεώσεις τα στατιστικά ή να αλλάξεις επίπεδο κατά την διάρκεια του παιχνιδιού, χρειάζεσαι λίγα μόνο δευτερόλεπτα.

Όταν έρχεται η σειρά του κάθε παίκτη, αυτός μπορεί να κάνει μόνο ένα πράγμα. Να ρίξει με το τόξο ή να τρέξει ή να σκαρφαλώσει κτλ.

Το παιχνίδι χωρίζεται ουσιαστικά σε δύο μεγάλες κατηγορίες. Το RP (role-playing) και την μάχη.

Η μάχη είναι απλούστατη. Ρίχνεις το ζάρι, αφαιρείς το αποτέλεσμα από το THAC0 σου και αν είναι ίσο ή μεγαλύτερο από το AC του αντιπάλου, τον χτυπάς. Ρίχνεις άλλο ζάρι για να δεις την ζημιά που του κάνεις. Η διαφορά του από τα πιο πρόσφατα RPG είναι πως αφαιρείς, δεν προσθέτεις. Σιγά τ’ αυγά έχω να σχολιάσω...

Το RP είναι χαώδες, όπως και σε όλα τα παιχνίδια. Σκέψου κάτι έξυπνο και λογικό και χτίσε την ιστορία!

Τι είναι αυτό το θάκο για το οποίο ομιλείς συνεχώς;

Καταρχήν να ξεκαθαρίσουμε πως είναι το θάκο και όχι ο θάκοθ, απλά για να μην μπερδευόμαστε το λέω.

Θάκο (aka THAC0) σημαίνει: To Hit Armor Class 0, ή αλλιώς το THAC0 μαζί με το d20 έπρεπε να φέρουν τον αριθμό του AC (πανοπλία του αντιπάλου) για να θεωρηθεί πως τον χτύπησες. Όταν δεν φορούσες πανοπλία, παρά μόνο το άρωμά σου, είχες AC 10. Αν ο αντίπαλος είχε THAC0 15, έπρεπε να φέρει τουλάχιστον 5 στο ζάρι. Ως άλλος Einstein, θα γράψω έναν μαθηματικό τύπο για να το καταλάβουν και οι πιο geeks της παρέας.

THAC0 - AC= d20 to hit.

Το οποίο ήταν εξαιρετικό και δούλευε χωρίς προβλήματα, μόνο μια μικρή λεπτομέρεια, όσο ανέβαινες επίπεδο το THAC0 έπεφτε και όσο φορούσες πανοπλία το AC έπεφτε επίσης. Σε πιο υψηλά επίπεδα μπορούσες να έχεις αρνητικό θάκο και ο αντίπαλος αρνητικό AC. Και εκεί έπρεπε να καταφεύγεις σε λογικές του τύπου "μείον το συν για να φτάσω το μείον σου", δηλαδή εξαιρετικά κεφάτα πράγματα, (φαντάσου -5 - (-3) = x*). Μετά, στις επόμενες εκδόσεις, όλοι οι αριθμοί έγιναν θετικοί, τα στατιστικά αυξάνονταν αντί να μειώνονται και χάθηκε όλη η πλάκα, αφού έπρεπε μονάχα να προσθέτεις. Πιφ έχω να τονίσω.

*x = 2+

Καλά δεν κατάλαβα τίποτα! Πάμε σε άλλη ερώτηση. Περιέγραψε μια χαρακτηριστική στιγμή από το παιχνίδι που θυμάσαι.

Θυμάμαι την μοναδική φορά στην ζωή μου που ήμουν παίκτης! Παίζαμε μια περιπέτεια κι εγώ έπαιζα ταυτόχρονα 4 ρόλους, εξαιρετικά εύκολο στην 2η έκδοση, καθώς κάποιοι χαρακτήρες ήταν τόσο μονοκόμματοι που δεν καταλάμβαναν πολύ από το “πνευματικό bandwidth ”. Είμαι λοιπόν μέσα στα χιόνια, στην μέση του πουθενά και το βιβλίο του DM, λέει πως πρέπει να με συλλάβει. Μου στέλνει κάτι λύκους, μεγαλύτερου επιπέδου από το δικό μου. Εγώ ανέβασα τον μάγο μου σε ένα δέντρο (μια ζαριά στην 2η έκδοση μπορούσε να σκοτώσει τον μάγο που είχε κάτι σαν 4 hit points όλους κι όλους!) και το elf, που ήταν ράτσα και τάξη ταυτόχρονα. Εξαιρετικός με το τόξο, αλλά πολύ επίπεδος κατά τα άλλα.

Με αυτούς τους δύο προστατευμένους, οι άλλοι δύο, ο μαχητής και ο νάνος έμειναν κάτω να πολεμήσουν. Το elf, έβαλε και φωτιά στα βέλη του και - με έναν κανόνα που συμφωνήσαμε εκείνη την στιγμή - έκανε +2 ζημιά. Κέρδισα.

Ο DM με άφησε να περιπλανιέμαι και μου έστειλε καμιά εικοσαριά λυκάνθρωπους. Δεν είχα την παραμικρή ελπίδα. Αλλά ο μάγος έριξε ένα ξόρκι στο δέντρο κι αυτό μίλησε και είπε πως είμαστε απεσταλμένοι του Τάδε θεού. Ο DM αναγκάστηκε να παραδεχτεί πως οι λυκάνθρωποι θα φοβούνταν πολύ περισσότερο έναν θεό του Ravenloft από τον αφέντη τους και τους απέσυρε. Όχι, δεν είχαμε intimidate check, απλά μια συμφωνία βάση της λογικής.

Μετά μου έστειλε 80 αρκούδες κι ότι άλλο βάζει ο νους σας, με ή χωρίς ευφυΐα, όπου πια, δεν παίξαμε καν την μάχη!

Είναι παράξενο πως αυτό το περιστατικό έγινε πριν από 15+ χρόνια κι όμως το θυμάμαι ακόμα. Αισθάνομαι περήφανος για την εφευρετικότητα μου, ακόμα κι αν δεν άλλαξα το αποτέλεσμα. Ανεξάρτητα από το αν ήταν καλός ή κακός ο DM κι από το αν βάση κανόνων παίξαμε σωστά ή όχι, αυτή είναι η μαγεία των επιτραπέζιων παιχνιδιών ρόλου. Δεν θα μπορούσες ποτέ σε ένα βιντεοπαιχνίδι να κάνεις κάτι αντίστοιχο!

Τι θα συμβούλευες ένα DM αν αποφασίσει να ασχοληθεί με το AD&D;

Να μην το κάνει! Αλήθεια, αν δεν έχεις ζήσει την όλη αισθητική των ‘90s και την εξέλιξη των παιχνιδιών μέσα στην ιστορία, το AD&D πιστεύω πως θα σε αφήσει αδιάφορο. Εκτός κι αν δεν έχεις παίξει ποτέ κάποιο RPG μέχρι σήμερα ή αν θέλεις ένα απλό, πολύ πολύ απλό RPG.

Αν τελικά, θέλει κάποιος να δοκιμάσει το παιχνίδι, θα τον συμβούλευα να ψάξει για κάποιον κλώνο του AD&D, όπως το Castles and Crusades. Έγινε γνωστό ως AD&D3. Έχει συμμαζεμένους κανόνες και κάποιες μικροδιορθώσεις, ενώ είναι συμβατό με όλα τα ξόρκια και τις περιπέτειες της 2ης έκδοσης!

Ε, εσύ, που έπαιζες D&D όταν ήσουν παιδί, τι θα έλεγες να το ξαναδοκιμάσεις, σε μια πιο... γυαλισμένη έκδοση;

Εντάξει, αλλά επιμένω να δοκιμάσω το AD&D! Τι χρειάζεται για να αρχίσω να παίζω;

Να κατεβάσεις κάποια από τα -χιλιάδες- pdf που υπάρχουν στο internet. Ή να ψάξεις τα βιβλία από το ebay, σαν μεταχειρισμένα. Προσπάθησε (αν δεν θέλεις να δοκιμάσεις το Castles and Crusades που προανέφερα) να βρεις το first quest, αυτό ήταν που θυμάμαι σαν το πιο απλό και διασκεδαστικό εισαγωγικό κουτί για το AD&D. Είχε και cd (ναι! τρελή τεχνολογία!) για τα εφέ. Επίσης πρέπει να αγοράσεις και ζάρια αν δεν έχεις. Χαρτιά και μολύβια. Δεν χρειάζεσαι κάτι άλλο. Θυμάμαι πως στις περισσότερες περιπέτειες που έπαιζα μικρός, δεν χρησιμοποιούσα καν χάρτη, κάτι που για τα σημερινά RPG όπου οι μάχες έχουν πολύ περισσότερη τακτική, φαίνεται αδιανόητο...

 Τι αρέσει σε όσους παίζουν AD&D;

Νομίζω αυτή η πολυσυζητημένη απλότητα και η νοσταλγία που σου προκαλεί το παιχνίδι. Ίσως το γεγονός πως αν κάποιος έπαιζε χωρίς σταματημό από τα ‘90s, με όλο αυτό το υλικό που υπάρχει στο internet, θα μπορούσε να παίζει ακόμα και σήμερα, χρησιμοποιώντας συνέχεια καινούργια πράγματα!

Τι δεν αρέσει σε όσους παίζουν AD&D;

Η πολύ απλότητα καταντάει κουραστική μετά από λίγο καιρό. Εϊ, έχω έναν πολεμιστή, τι κάνω τώρα; Χράτς με το σπαθί μου! Και μετά; Χράτς με το σπαθί μου! Και μετά; Χράτς, χράτς χράτς...

Έπειτα, είναι μια έκδοση που δεν υποστηρίζεται πια με όλα τα άσχημα που φέρνει αυτό. Δεν βρίσκεις εύκολα παρέα, πρέπει να εκτυπώνεις ότι χρειάζεσαι, πολλές φορές από κακοσαρωμένα βιβλία, δεν βρίσκεις κάποιον να συζητήσετε τις απορίες σου ή να πάρεις ιδέες...

Τι θα παίζεις σε ένα χρόνο από σήμερα, Γιώργο;

Κατά πάσα πιθανότητα θα συνεχίζω την 4η έκδοση του D&D με τους ίδιους φίλους. Εκτός κι αν το D&D next ή όπως αλλιώς ονομαστεί έχει προλάβει να βγάλει αρκετά βιβλία ώστε να έχω τέρατα, περιπέτειες και αρκετές τάξεις ήδη έτοιμες. Και φυσικά να έχω διαβάσει θετικά σχόλια. Κι όλα αυτά, μόνο αν μου θυμίσει τα old school rpgs. Αλλιώς η 4η έκδοση μου έχει δώσει αρκετό υλικό για πολλά χρόνια ακόμα...

Που σε βρίσκουμε στο ιντερνέτ;

Εδώ βασικά, στο labyrinthos.info! Για λίγο καιρό ακόμα θα αφήσω ζωντανό το Fantasy-RPG για λόγους συναισθηματικούς, ποτέ δεν μου άρεσε να σκοτώνω sites!

Τελευταία διάσημα λόγια;

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ

Δικά μου αποκλείεται. Πρώτον γιατί είναι πρακτικά αδύνατο να είναι τελευταία, εκτός κι αν μουγκαθώ αμέσως μετά. Αν πω έστω και μια λέξη, ας πούμε “καληνύχτα”, τα τελευταία μου λόγια θα είναι αυτά. Αλλά γιατί θα μπορούσε να γίνει διάσημη η λέξη “καληνύχτα”; Βέβαια, ένας ανεξάρτητος παρατηρητής θα τόνιζε σηκώνοντας τον δείκτη του προς το ταβάνι, πως η λέξη καληνύχτα είναι ιδιαζόντως διάσημη, δεδομένου ότι την λένε εκατομμύρια άνθρωποι πριν πέσουν για ύπνο. Αλλά κανείς δεν λέει “όπως έλεγε κι ο Γιώργος, καληνύχτα”. Είναι μια ορφανή, πλην διάσημη ευχή.

ΔΙΑΣΗΜΑ

Επίσης είναι αδύνατο να είναι διάσημα, αφού για να γίνουν διάσημα θα πρέπει να περάσει κάποιος χρόνος, επομένως αυτή την στιγμή είναι άσημα και δεν έχω κάποιο τρόπο να γνωρίζω αν θα αποκτήσουν ποτέ μια κάποια φήμη. Μπορεί και να είναι τα τελευταία αλλά όχι διάσημα. Η πιθανότητα να είναι διάσημα αλλά όχι τελευταία είναι εφικτή, αλλά προσκρούει στις βασικές αρχές της ερώτησης και αυτομάτως αναιρείται.

ΛΟΓΙΑ

Φυσικά δεν μπορούμε να παραβλέψουμε την λέξη “λόγια”. Σύμφωνα με το λεξικό σημαίνει “Οτιδήποτε λέει κανείς, σύνολο λόγων με το οποίο εκφράζει κανείς κάτι”. Εγώ δεν μπορώ να “λέω κάτι” στον γραπτό λόγο, ως εκ τούτου τα λόγια είναι προφορικά. Το οποίο σημαίνει πως ακόμα κι αν γράψω κάτι δεν θα είναι λόγια.

Συνοψίζοντας, η μόνη λύση θα ήταν να αφήσω τον μάταιο τούτο κόσμο μόλις τελειώσω αυτό το κείμενο (φτου - φτου και μακριά από εμάς) και να αρχίσει παράλληλα μια εκστρατεία για να γίνουν διάσημα τα όσα έγραψα παραπάνω. Και πάλι, ποιός θα θυμόταν όσα έχω γράψει από την αρχή της ερώτησης για να τα αναπαράγει και να γίνουν διάσημα; Εκτός κι αν αναφερόμαστε στον αδερφό του Mr Monk ή τον Sheldon Cooper ή αν δεχτούμε πως ο μοναδικός τρόπος να μείνουν στην μνήμη είναι να είναι γραφτά. Με βάση αυτή την πιθανότητα μπορούμε να δεχτούμε την έννοια “γραπτά λόγια” (σε αντίθεση με τον γραπτό λόγο που είναι διαφορετική περίπτωση).

Τέλος, ποιος ο λόγος ύπαρξης της ερώτησης; Η μόνη λογική εξήγηση είναι πως αυτός που ρωτάει ξέρει πως θα είναι τα τελευταία και έχει ήδη καταστρώσει σχέδιο προώθησής τους ώστε να γίνουν διάσημα, επομένως τα ζητάει και γραπτά. Και πως θα μπορούσε να προβλέψει ένα τόσο τυχαίο γεγονός αν δεν το έχει σχεδιάσει ο ίδιος; Άρα, βάση λογικής πάντα, μόλις αποκάλυψα τον δολοφόνο!

Το μόνο πράγμα που δεν καταλαβαίνω, είναι γιατί να ήθελε ποτέ κανείς να σκοτώσει ένα τόσο αξιαγάπητο πλάσμα σαν εμένα!

Αυτός ήταν ο Γιώργος Λιαδής κυρίες και κύριοι! Ας τον ευχαριστήσετε για την άποψη του σχετικά με το AD&D τώρα που προλαβαίνετε! Αν θέλετε να του κάνετε παραπάνω ερωτήσεις ή να σχολιάσετε κάτι σχετικό με τη συζήτηση που είχαμε κάντε το εδώ από κάτω! Δεν σας υπόσχομαι βέβαια ότι θα απαντήσει...