Πέμπτη, 28 Φεβρουαρίου 2013 00:00

Cyberpunk 2020 Review

Γράφτηκε από τον
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(1 Ψήφος)

Το μέλλον είναι εδώ! Μπορεί να μην έχουμε ιπτάμενα αμάξια, καραμπίνες plasma και βιονικές οδοντόβουρτσες, αλλά έχουμε αξιοσέβαστες εταιρίες να βγάζουν παιχνίδια-φόρους τιμής στα μελλοντικά οράματα του παρελθόντος! (δεν έχω ιδέα αν αυτή είναι legit έκφραση, αλλά αν δεν είναι μόλις την κατοχύρωσα)

 

Για του λόγου το αληθές δείτε το ακόλουθο βίντεο:


Αν δεν έχετε ιδέα τι είδατε μόλις τώρα, σας λυπάμαι με τρόπους που δε φαντάζεστε. Αλλά είστε τυχεροί γιατί εγώ και το Messiah Complex μου θα μπούμε στην επίπονη διαδικασία να αφαιρέσουμε το πέπλο του σκοταδισμού που πλήττει τον εμπρόσθιο λοβό σας. ΠΑΜΕ!

Το Cyberpunk 2020 είναι το καλύτερο RPG που έχει βγει ποτέ (κάτι που θα με ακούτε συχνά να λέω για πολλά και διάφορα RPG) και όποιος δεν το έχει παίξει ποτέ να επιστρέψει στη DotA του παρακαλώ. Είναι ένα RPG βασισμένο στο όραμα του William Gibson για ένα παμβρώμικο, δύσοσμο, δυστοπικό μέλλον όπου ο άνθρωπος μπολιάζει την πάρτη του με βιονικά μέλη, η ανθρώπινη ζωή είναι πιο φτηνή και από δρακουλίνια και οι μεγαλοεταιρίες κάνουν κουμάντο ακόμη και στο τι σώβρακο φοράς. Όχι, αλήθεια.

Το setting

Night City, μία πόλη βρώμικη. Ιδρυμένη από τον μεγιστάνα Richard Night το 1994 λίγο μετά την κατάρρευση των ΗΠΑ (δυστοπικά οράματα των 80s), με στόχο να γίνει το νέο επίκεντρο εταιρικής δραστηριότητας και ένα αστικό κέντρο καθαρό από εγκληματικότητα και μόλυνση, πέτυχε μόνο στον πρώτο στόχο. Σαν κάθε άλλη πόλη του 2020 έχει το γενναιόδωρο μερίδιό της από έγκλημα, βρώμικα σοκάκια, υποβαθμισμένες περιοχές και φυσικά, χλιδάτο κέντρο με εταιρικούς ουρανοξύστες. Η μεσαία τάξη έχει προ πολλού εξαφανιστεί και ο κόσμος μένει είτε σε τρώγλες είτε σε υπερπολυτελή condos, με τη συντριπτική πλειοψηφία να ανήκει στην πρώτη κατηγορία φυσικά. Οι εταιρίες κάνουν κουμάντο στα πάντα σε διεθνές επίπεδο, και όποιος άμοιρος ηγέτης έχει την ατυχή έμπνευση να πάει κόντρα, βρίσκεται χωρίς λόμπι, χωρίς υποστήριξη και χωρίς χρηματοδότηση, οπότε τσάο καριέρα. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα η κόντρα μεταξύ εταιριών να έχει κορυφωθεί τρείς φορές στο παρελθόν σε Corporate War, με άλλον ένα πόλεμο να περιγράφεται στη σειρά περιπετειών Fire Storm που έστρωσαν το δρόμο για την τρίτη έκδοση του παιχνιδιού, το Cyberpunk 203X (αλλά εδώ παρουσιάζουμε το παλιό, το καλό, το real thing, τη δεύτερη έκδοση).

Η ιδιαιτερότητα του Cyberpunk έχει να κάνει με το γεγονός ότι εκδόθηκε το 1987, με αποτέλεσμα το όραμα του μέλλοντος να είναι χρωματισμένο από τις πεποιθήσεις της εποχής. Ως εκ τούτου, έχουμε βιονικά μέλη κάθε είδους που μετατρέπουν κάθε άνθρωπο σε ελβετικό σουγιά και Νέα! Βελτιωμένα! Όπλα! που κάνουν κιμά κάθε απειλή είτε εχει πόδια είτε ερπύστριες, αλλά από την άλλη έχουμε Public Access Terminals σε μορφή ATM για πρόσβαση του κοινού στο Net, κάθε δίκτυο συνδέεται με καλώδια (το wireless υπάρχει μόνο σε μορφή κινητών τηλεφώνων-τούβλων) και αντί για εφημερίδες έχουμε screamsheets που τυπώνουν τα Terminals αφού επιλέξουμε τις ειδήσεις που μας ενδιαφέρουν (σε dot matrix εκτυπωτή, φυσικά). Το cutting edge της αισθητικής είναι η ροζ μοικάνα, τα φωτεινά νέον τατουάζ (subdermal εμφυτεύματα) και τα πέτσινα μπουφάν με σκισμένα μανίκια. Αν έχετε και καμιά κονκάρδα Iron Maiden από το φλάιτ που φοράγατε στο γυμνάσιο βάλτε τη κι αυτή, τίποτα δεν πάει χαμένο.

Η ατμόσφαιρα του παιχνιδιού είναι τυπικότατη cyberpunk των 80s, όλα πάνε κατά διαόλου, όλοι οι φίλοι και οικογένειά σας έχουν πέσει στα ναρκωτικά από τότε που η τράπεζα κατάσχεσε το σπίτι, δε μπορείτε να σταυρώσετε δουλειά αν δεν έχετε 10ετή προϋπηρεσία σε θυγατρική κάποιας μεγαλοεταιρίας και οι φυλακές είναι γεμάτες από φτωχοδιάβολους που έκλεψαν ένα καρβέλι συνθετικό ψωμί, ενώ δολοφόνοι, βιαστές και έμποροι ναρκωτικών είναι οι γείτονές σας και οι θαμώνες στα κωλόμπαρα που αράζετε για να την παλέψετε, νύχτα με τη νύχτα, οργισμένοι ενάντια στο αδυσώπητο σύστημα που σας ξεζούμισε και σας έφτυσε σα στιμμένη λεμονόκουπα αφού λαδώσατε τα γρανάζια του με το αίμα σας. Στη γωνία του μπαρ κάθεται και ο Βασιλάκης Καίλας, γέρος πια αλλά έχοντας βρει το νέο του σπίτι μετά το τέλος του ασπρόμαυρου ελληνικού κινηματογράφου καθώς πέφτουν οι διπλοπενιές στο μπουζούκι του καημού της ξενιτιάς. Γενικά πίκρα ρε παιδι μου. Μέσα σε όλο αυτό γεννιέται το punk μέρος του κινήματος, με μία νεολαία να έχει γεννηθεί και μεγαλώσει στα χαμόσπιτα που καταρρέουν, παίζοντας με εγκαταλελειμμένα αμάξια σε παλιές, ερημωμένες λεωφόρους και επιβιώνοντας από τοξικές βροχές, πειραματικές ιώσεις και ότι άλλο καθημερινό αστικό κίνδυνο έχει να προσφέρει το ζοφερό μέλλον. Η νεολαία αυτή λοιπόν δεν έχει τίποτα να χάσει, δεν έχει κανένα μέλλον, στον ήλιο μοίρα και αντιμετωπίζει το σήμερα σαν το μόνο δεδομένο ζώντας επικίνδυνα για να βγάλουν λεφτά, να βρούνε γκόμενες και να σπάσουν πράγματα, μιας και η καθώς πρέπει ύπαρξη δεν έχει τίποτα να τους προσφέρει. Από αυτή την προβιοτική σούπα αναδύονται οι cyberpunks, οι πιο σκληροί από τους σκληρούς, οι τυχοδιώκτες του μέλλοντος που αναλαμβάνουν κάθε βρωμοδουλειά για να εξασφαλίσουν τα προς το ζειν και χωρίς να το καταλαβαίνουν, να επηρεάσουν το ρου της ιστορίας. Μαντέψτε ποίοι είναι οι χαρακτήρες των παικτών, ρε. 

Cyberpunk Character Sheet


Δε κάρακτερς

Οι χαρακτήρες δημιουργούνται βάσει ενός σχεδόν classless συστήματος όπου διαλέγουμε ένα Ρόλο που μας δίνει μία ειδική ικανότητα (τίποτε το υπερφυσικό) και μοιράζουμε τα skill points ανάμεσα στα διαθέσιμα skills, μερικά εκ των οποίων είναι favored skills ανάλογα το Ρόλο που διαλέξαμε. Οι Ρόλοι:

  • Cop: Ο μπάτσος. Υποχείριο του συστήματος αλλά με Εξουσία™ για special Ability.
  • Corporate: Ο Εταιρικός. Δυο φορές πιο υποχείριο του συστήματος, αλλά με πρόσβαση σε εταιρικά όπλα και μεθόδους.
  • Fixer: Ο κλεπταποδόχος. Εντοπίζει πληροφορίες και κατάλληλους ανθρώπους για τις αποστολές.
  • Medtech: Ο γιατρός. Γελάστε όσο θέλετε, χωρίς αυτόν δε θα ζήσετε πολύ. Είναι ο μόνος με την εκπαίδευση να χειρίζεται την ιατρική τεχνολογία του setting, η οποία κλασσικά είναι πιο περίπλοκη και από πυρηνικό αντιδραστήρα.
  • Media: Ο δημοσιογράφος. Έχει την δύναμη της Πειθούς! Ότι λέει, ο κόσμος το χάβει.
  • Netrunner: Ο χάκερ. Νάμαστεεεεε, φτάσαμε στο class/ρόλο/επάγγελμα που καθορίζει το setting. Στέλνει τη συνείδησή του μέσα στο virtual reality του Net και τα κάνει όλα ρημαδιό άμα θέλει. ΑΜΑ θέλει.
  • Nomad: Ο τσιγγάνος του μέλλοντος. Μέλος περιφερόμενης κοινότητας από απόκληρους, αυτός και η φαμίλια γυρνάνε τους δρόμους μέσα και έξω από το metroplex (την πόλη, ντε) σπέρνοντας πανικό. Έχει για ικανότητα τους Κολαούζους, την υπόλοιποι φαμίλια που σκάει μύτη να τον ξελασπώσει άμα όλα πάνε κατά διαόλου (δηλαδή κάθε μισή ώρα).
  • Rockerboy: Ο ΡΟΚΑΣ! Αν έχετε το θεό σας, έχει μέσα σα legit επάγγελμα ΤΟΝ ΡΟΚΑ! Με σπέτσιαλ αμπίλιτυ την ΧΑΡΙΣΜΑΤΙΚΗ ΗΓΕΣΙΑ και την Gibson Flying V του εμπνέει τα πλήθη να επαναστατήσουν ενάντια στο σύστημα παίζοντας μουσική α λα Billy Idol. Αν υπήρχε ποτέ αμφιβολία ότι αυτό το παιχνίδι βγήκε στα 80s, πλέον δεν υπάρχει καμία.
  • Solo: Ο μισθοφόρος. Ο Street Samurai, ο ντούκης, ο σωματοφύλακας, ο στρατιώτης με τα βιονικά...τα πάντα βασικά! Ο χαρακτήρας που χαράζει τη ζώνη του για κάθε Kill, με αποτέλεσμα να είναι χαρακωμένος ολόκληρος σα να μπήκε σε μηχανή του κιμά.
  • Techie: Ο μηχανικός. Ο πλέον απαραίτητος για κάθε ομάδα από κατεργαρέους, αναλαμβάνει ότι δεν είναι υπολογιστής (για να μην έχουμε ανταγωνισμούς με τον Netrunner) και το γονατίζει.


Αφού λοιπόν διαλέξουμε ρόλο και μοιράσουμε skill points, περνάμε μία από το Lifepath σύστημα όπου με μερικά 1d10 rolls ή απλή επιλογή χτίζουμε το background του χαρακτήρα και το image του, μιας και το παιχνίδι δείνει μεγάλη έμφαση στο στυλ του κάθε χαρακτήρα. Αυτό, σε συνδυασμό με την πιο-80s-πεθαίνεις προσέγγιση της αισθητικής έχουν αποτελέσματα που ξεκινάνε από το νοσταλγικό κιτς και καταλήγουν στο σχεδόν τσίρκο! Όποιος εκτιμά όμως την 80ίλα που προωθεί το συγκεκριμένο παιχνίδι θα γουστάρει σε επικίνδυνο βαθμό (όπως ο υποφαινόμενος).

The Σύστημα

Το σύστημα είναι κλασσική περίπτωση βλαβ... κλασσική περίπτωση Target Number συστήματος όπου ρίχνουμε 1d10 και προσθέτουμε τα ανάλογα modifiers, ητοί χαρακτηριστικά ή/και skills και προσπαθούμε να κατατροπώσουμε (έπικ) τον αριθμό της δυσκολίας. Το σύστημα μάχης είναι γνωστό στο παιχνίδι ως "Friday Night Firefight" και βρωμάει λίγο 80ίλα και αυτό στο σχεδιασμό του με την απόπειρα διατήρησης ισορροπίας να συγκρούεται με την απόπειρα αιματηρού ρεαλισμού με αποτελέσματα ελαφρώς αδέξια, αλλά έχουμε δει και χειρότερα παραδείγματα στο χώρο ειδικά στα 80s (αυτό ξαναπές το). Δεν θα επεκταθώ μιας και α) βαριέμαι να αναλύω συστήματα μάχης και β) τι διάολο να καταλάβετε από ένα ψωροreview; Αν δε το διαβάσεις, δε θα καταλάβεις μία. Αρκεστείτε στο ότι ο κάθε χαρακτήρας έχει health/wound levels και όσο αυτά χάνονται, εσείς κλαίτε...

Εν Κατακλείδι (Τελείωνε!)

Ναι αλλά τελικά, λέει τίποτα; Αμέ! Όποιος γουστάρει old-school cyberpunk εδώ θα βρει την υγειά του, τυφλοί θα βρουν το φως τους και οι ανάπηροι θα περπατήσουν! Για όποιον προτιμάει πιο... μοντέρνα πράγματα μπορεί να στραφεί στο Shadowrun, στο Interface Zero (για το Savage Worlds) ή σε κάποιο άλλο μοντέρνο RPG. Αλλά όταν παίζεις Cyberpunk 2020, δεν το κάνεις επειδή θες να παίξεις “ένα cyberpunk RPG”, το κάνεις γιατί θες τη Night City του 2020! Το παιχνίδι είναι σταθμός, έχει κληρονομιά! Και τώρα που η CD Project Red (Witcher 1 & 2) ετοιμάζει το φόρο τιμής (και reimagining λογικά, μιας και είναι στο 2077) είναι η καλύτερη εποχή για ένα επετειακό παιχνίδι. Φορέστε το πέτσινο μπουφάν, βάλτε καλώδιο στον κρόταφο και οπλίστε το Arasaka Minami σας. Είστε cyberpunks; ;-)

Το μέλλον;

 

Bonus Material

 

Billy Idol!

 

P1llgr1mm

Μανιακός ρολοπαίκτης/ρολοπαιχνιδοερευνητής, σε μάταιη αναζήτηση για το ένα παιχνίδι που θα κατατροπώσει όλα τα άλλα! Ως τώρα έχω βρει περίπου διακόσια τέτοια...

Εχω και ένα blog κάπου εδώ γύρω.