Δευτέρα, 18 Μαρτίου 2019 14:57

Ημερολόγιο Μινώταυρου: Ράβνικα - Μια πόλη, δέκα συντεχνίες, χιλιάδες μπινελίκια

Γράφτηκε από τον
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Αυτή η σειρά άρθρων αποτελεί μια προσπάθεια απόδοσης των περιπετειών του Λαβύρινθου σε μορφή διήγησης. Τα μέλη του Λαβύρινθου, φέρουν την κωδική ονομασία Μινώταυροι και με τις δράσεις τους (Events), ταξιδεύουν ως τα πέρατα του κόσμου (και όχι μόνο), με σκοπό το πάθος για περιπέτεια να παραμένει ζωντανό στις καρδιές όλων....
Οποιοσδήποτε συσχετισμός με πρόσωπα, συμβάντα και μέρη (δεν) είναι συμπτωματικός. 

Αφού λοιπόν η φρουρά μας συνέλαβε, μια σκιά κάλυψε το Λαβύρινθος. Ένα περίεργο πλάσμα αιωρούνταν άνωθεν μας. Το μεταφορικό μας μέσο από όσο καταλάβαμε μόλις ήρθε και έδεσε αιωρούμενο στην κουπαστή του πλοίου μας. Ένα πλάσμα σε μέγεθος δράκου, με κορμί σαν μπαλόνι - πράγμα που το καθιστά ικανό να αιωρείται- και μικροσκοπικό κεφάλι είχε προσαρμοσμένο ένα κουβούκλιο στην κοιλία του. Αφού όλο το πλήρωμα του "Λαβύρινθος" επιβιβάστηκε, ακούσαμε το ζέπελιντ-όπως μάθαμε πως το λένε- να γεμίζει με αέρα το σαν δερμάτινο σακί κορμί του και αρχίσαμε να υψωνόμαστε.

Περάσαμε από τα προάστια της “Δέκατης περιοχής” -τι περίεργο όνομα για μια περιοχή πόλης…-, και φτάσαμε στο Μέγαρο των Αζόριους προς ανάκριση •δέος και θαυμασμός μας κατάπιε καθώς βλέπαμε από κοντά αυτή την αλλόκοτη και φαντασμαγορική πόλη.
Πλήθη που δεν φανταστήκαμε  ούτε στη γιορτή του μεσοκαλόκαιρου, της πόλης των Βαθιών Νερών μαίνονταν από κάτω μας σαν μυρμήγκια που βγήκαν από της φωλιές τους για να μαζέψουν το μέλι που χύθηκε σε κάποιον αγρό.
Κτίρια με διαφορετικές αρχιτεκτονικές και στυλ βρίσκονται πνιγμένα το ένα μέσα στο άλλο και η απίστευτη λαοθάλασσα να ξεχύνεται μέσα στα πέτρινα στενά.

Τα διάφορα χρωματιστά λάβαρα “τοποθετημένα” στα αμέτρητα κτίσματα μας μπέρδεψαν αρχικά. Ήταν λες και πολλά βασίλεια να μοιράζονται, στρυμωγμένα τον ίδιο χώρο, την ίδια πόλη. Τρελό. 
Το Μέγαρο των Αζόριους, των δικαστών αν κατάλαβα καλά, είναι ένα μεγαλοπρεπές κτίσμα από αυστηρούς ορθογώνιους πυργίσκους και τοξωτές γέφυρες από λευκή πέτρα να το συνδέουν με τα γειτονικά κτίρια.
Ίσως και μεγαλύτερο και από κάθε παλάτι που μπορεί να έχει υπάρξει στον δικό μας κόσμο.
Η ανάκριση μας κράτησε περίπου ένα δεκαήμερο. Μάθαμε πως αυτά τα λάβαρα ότι είναι τα διακριτικά των συντεχνιών που κατέχουν εξουσιαστικό ρόλο στην πόλη. 
Κανένας βασιλιάς! Κανένας απόλυτος άρχοντας! Δέκα συντεχνίες που δουλεύοντας όλες μαζί εξυπηρετούν ένα απόλυτο κοινωνικό-πολιτικό-οικοσύστημα;;; Κάπως έτσι μας το ανέφερε ο νεαρός “νομικός σύμβουλος Άφλιντ”, τις μέρες που ήμασταν υπό κράτηση και οι νόμοι του βασιλείου επέβαλαν την ενημέρωση μας πριν από την δίκη.
Η ανάκριση μας κατέληξε στην ετυμηγορία : 
Βρέθηκαν στην Ράβνικα μετά από χρήση “προβληματικής πύλης”. Οι ίδιοι ανακρινόμενοι από την Σφίγγα ύψιστη δικαστή, κρίνονται αθώοι λόγω υπερβολικής βλακείας.
Νομίζω το πόρισμα τους πρέπει να έχει να κάνει με τις γητείες του ιερέα και των μάγων που είχαν βρει φρικτό θάνατο καθώς τα ξόρκια  τους είχαν αντιδράσει άσχημα με εκείνο το μεταλλικό μαραφέτι που μαζέψαμε κοντά στην ακτή της Απαγορευμένης γης.
Ένα πλάσμα που όμοιο του δεν είχαμε δει ξανά, ένα μπλε(!) ξωτικό. Ή τουλάχιστον είχε ντελικάτα χαρακτηριστικά που μας θύμιζαν ξωτικό με μπλε δέρμα που έδινε την ψευδαίσθηση ότι φωσφορίζει, μας συστήθηκε ως κύριος Νάσιους Βέν
Ο κ. Βέν μας είπε πως είναι απ’ το γραφείο της συνθήκης. Κάτι που διατηρεί την αρμονική συμβίωση των συντεχνιών. 
Η συνθήκη είναι ο νόμος που όλες οι συντεχνίες και οι πολίτες της Ράβνικα  ακολουθούν αναντίρρητα. Η συνθήκη αυτή είναι γραμμένη πάνω σε έναν άνθρωπο που τη διεκδίκησε δικαιωματικά, αφού πέρασε τις δοκιμασίες σε έναν μαγικό λαβύρινθο. Βέβαια, αυτή η ζωντανή-συνθήκη απουσιάζει σε ταξίδι σε κάποιον άλλο κόσμο.. 
Τέτοιο μπέρδεμα δεν υπάρχει ούτε στα αρχεία του δικού μας “Λαβύρινθου”… αλήθεια.
Ο κ. Βέν -όπως ήθελε να τον αποκαλούμε- μας πρότεινε μια συμφωνία κάτω απ’ το τραπέζι: Την απελευθέρωση μας, με όλα τα βασικά έγγραφα για να υποδυθούμε πολίτες και μέλη των συντεχνιών της Ράβνικα, με αντάλλαγμα να τον βοηθήσουμε να βρει κάτι. 
Λίγη ακόμα περιπέτεια και την ελευθερία μας μαζί με την υπόσχεση των εκατό χρυσών νομισμάτων. Κανένας “μινώταυρος” δεν χρειάστηκε να ακούσει κάτι άλλο για να συμφωνήσει.
Μόλις αφεθήκαμε ελεύθεροι, ο κ. Βέν μας εφοδίασε με εμβλήματα που πάνω τους έφεραν τα σύμβολα των διαφόρων συντεχνιών. 
Η αποστολή μας ήταν να βρούμε ένα γκόμπλιν, ονόματι Κρένκο. Ένα άσχημο και δύσοσμο πλάσμα που η ράτσα του μόνο φασαρίες προκαλεί.

Ο Κρένκο ήταν αρχηγός και κουμανταδόρος μαζί την συμμορία του στην οδό Χυτηρίου. 
Ο Κρένκο κατηγορήθηκε για φόνο εκ προθέσεως και σήμερα ήταν προγραμματισμένη η μεταφορά του από την Οδοντωτή φυλακή σε ένα σωφρονιστικό ίδρυμα υψίστης ασφαλείας για σαπίσει το υπόλοιπο της τιποτένια του ύπαρξης.” μας είπε το μπλε ξωτικοείδές, “ Το πρόβλημα σε αυτό είναι πως επέδρασε υπό μυστήριες συνθήκες, λίγα μέτρα αφότου είχε αρχίσει η μεταφορά του.”


Όταν ρώτησε εύλογα ένας παλαδίνος μας τον κύριο Βέν, “Γιατί εμάς και όχι εξειδικευμένα μέλη συντεχνιών που ξέρουν την πόλη;
Ο κ. Βέν, μας απάντησε πως υποπτεύεται ότι ίσως κάποια από τις συντεχνίες να εμπλέκεται με την διαφυγή του. Το πρόβλημα με αυτό το πρασινωπό ταραχοποιό, είναι πως καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη αφού σκότωσε ένα γκόμπλιν, συν-αρχηγό και μικρότερο αδελφό από μια συμμορία ανταγωνιστών με το όνομα Σπασατρίδες.
Το περίεργο ήταν πως στην κατοχή του Κρένκο, βρέθηκε ένα μαχαίρι ικανό να διαπερνά πεδία δύναμης, όπως μαγικές ασπίδες.
Το γραφείο της συνθήκης φοβάται για πόλεμο μεταξύ των συμμοριών, πράγμα που η χροιά του κ. Βέν, μας έδωσε να καταλάβουμε πως αυτό θα ήταν καταστροφικό εάν συνέβαινε.
"Περίεργο που ένας αγύρτης σαν και του λόγου του βρέθηκε με ένα τέτοιο, μαγοτεχνικό κατασκεύασμα την κατοχή του." είπε ο κ. Βεν και έδωσε να καταλάβουμε πως ο πρώην αρχηγός συμμορίας, είχε πολύ σημαντικές επαφές στην Ράβνικα. Σε βαθμό που τον καθιστούν άκρως επικίνδυνο.
Και βέβαια, δεν έπρεπε απλά να τον βρούμε, αλλά και να τον παραδώσουμε ζωντανό. Πράγμα που δεν έκανε κανέναν χαρούμενο με την αποστολή μας.
"Ωραία λοιπόν, είμαστε κρατούμενοι σε μια άγνωστη γη," άρχισε να λέει ο Όσκαρ με την τραχιά φωνή του, ένας κοκκινογένης νάνος, βετεράνος πολεμιστής από το πλήρωμα, "και ο μόνος τρόπος για να κερδίσουμε άμεσα την ελευθερία μας είναι να βρούμε και να συλλάβουμε έναν ταραχοποιό. Που το πρόβλημα, μου λέτε;" μας ρώτησε βλέποντας την διστακτικότητα στα πρόσωπα μας.
"Μάλλον το γεγονός πως είμαστε σε μια άγνωστη γη, πρέπει να ψάξουμε και να βρούμε έναν φυγά μέσα στο γήπεδο του, ΚΑΙ να τον γυρίσουμε ζωντανό…" απάντησε η Ορνέλλα, η μοναχός από το τάγμα της Γροθιάς του Κεραυνού.
"Το γεγονός που αναφέρεις και του λόγου σου κοπελιά, μας δίνει την ευρύτερη τοποθεσία του," συνέχισε ο Όσκαρ ανασηκώνοντας τους ώμους σε δείγμα αδιαφορίας, σαν να μην καταλάβαινε το πρόβλημα, "ξεκινάμε λοιπόν;" ρώτησε και άρχισε να τρίβει τους κόμπους των δαχτύλων του χαμογελώντας μας.    

Αφού ενημερωθήκαμε για τα καμώματα του πρώην αρχι-συμμορίτη, ξεκινήσαμε το ίδιο απόγευμα κιόλας. Άλλο που δεν θέλαμε μετά από τόσες μέρες υπό κράτηση μέσα στους τέσσερις τοίχους.
Πήγαμε στην Οδοντωτή φυλακή, το μέρος που κρατούσαν τον Κρένκο.
Η Ράβνικα συνέχιζε να μας μαγεύει με την αλλόκοτη ομορφιά της.
Ο ήλιος χανόταν πίσω από τα καμπαναριά και τους πυργίσκους και μια απαλή βροχή άρχισε να χορεύει ρυθμικά πάνω στο απέραντο λιθόστρωτο.
Δύο από εμάς, ένας “Αζόριους” και ένας από την Λεγεώνα των Μπόρος, της συντεχνίας των φρουρών της Ράβνικα, πήγαν μέσα στην οδοντωτή φυλακή για να ανακρίνουν τους φρουρούς. 
“Μα τους θεούς! Αυτή η φυλακή θα μπορούσε να είναι ίσαμε το παλάτι του Κέλεμβορ.” είπε με ενθουσιασμό ο Φάντζ, ο γνώμος νεκρομάντης της ομάδας μας, αναφερόμενος στον θεό του Κάτω κόσμου.
Αλήθεια, πρώτη φορά αντικρίσαμε τόσο μεγάλη φυλακή. Ένα πέτρινο κάστρο με κάγκελα που κατέληγαν σε οδοντωτά εξογκώματα, κρατούσε μέσα στα χοντρά του τοίχοι περίπου επτακόσιους κρατούμενους από όσο πληροφορηθήκαμε. 
Στον κόσμο μας, ένας κατηγορούμενος για φόνο, αποστέλλεται στον θεό του για να ζητήσει άφεση αμαρτιών. Εδώ πάλι τους κρατάνε μέσα σε τέσσερις τοίχους μέχρι να σαπίσουν.

Τι να πω. Άλλος κόσμος, άλλα ήθη….

Ευτυχώς που οι φρουροί δεν κατάλαβαν την κομπίνα, όταν ανακρίθηκαν ξανά την ίδια μέρα για το ίδιο πράγμα μέσα σε λίγες ώρες. 
Αυτό που μάθαμε ήταν πως ένας “ουράνιος-κολυμβητής” ένα κήτος δημιουργία του συνδέσμου Σίμικ-συντεχνία βιο-μάγων-, που ίπταται ψηλά στον ουρανό, εφόρμησε στην συνοδεία του Κρένκο και με μια ριπή από κεραυνούς την αναισθητοποίησε. Όταν οι φύλακες ξαναβρήκαν τις αισθήσεις τους, ο κρατούμενος είχε γίνει άφαντος.
Εξετάσαμε το σημείο της επίθεσης, αλλά η βροχή είχε ήδη ξεπλύνει όποια στοιχεία μπορεί να υπήρχαν στην καμένη πέτρα από την επίθεση του κήτους.
Το θετικό στην υπόθεση είναι πως σε μια πόλη που ασφυκτιά από κόσμο, όλο και κάποιο μάτι θα είχε δει κάτι. 
Οι ¨μινώταυροι” αποφασίσαμε να χωριστούμε, να υποδυθούμε τους ρόλους μας ως μέλη των δέκα συντεχνιών και να σαρώσουμε τα σημεία που θα μπορούσαμε να μάθουμε κάτι για τον Κρένκο.
Κάποιοι πήγαν στην δυτική πλατεία, μιας και πληροφορήθηκαν πως κάποια γκόμπλιν, νωρίς το πρωί, κάτι έκαναν σε μια σχάρα υπονόμου παρόλο δεν έμοιαζαν εξουσιοδοτημένο προσωπικό. 
Άλλοι πήγανε στην οδό Κασσίτερου, στην έκτη πτέρυγα με σκοπό να εντοπίσουν την Φάλισχ, μια άνθρωπο, αποβλημένη από την οργάνωση Ιζζετ -συντεχνία που εντρυφά πάνω στην τιθάσευση της μαγείας, ή “επιστήμης” όπως την αποκαλούν εδώ.
Η Φάλισχ, πληροφορηθήκαμε πως έκανε δουλειές με τον καταζητούμενο, ως κατασκευαστής όπλων για την συμμορία του. Πράγμα που δίνει βάσιμες υποψίες για το μαχαίρι του Κρένκο.

Το σούρουπο άρχισε να δίνει στον ουρανό το γνωστό μελανό του χρώμα αλλά οι δρόμοι στην Ράβνικα συνέχισαν να είναι γεμάτοι, μιας και διάφοροι κρυστάλλινοι φανοστάτες, με πολυεδρική μορφή, άρχισαν να λούζουν τους μεγάλους της δρόμους-αλλά όχι και τα στενά της.
Σύντομα καταλάβαμε πως αυτή η πόλη δεν πρέπει να κοιμάται ποτέ….
Φτάσαμε στην οδό του Χυτηρίου σχετικά γρήγορα. Μια γειτονιά από πέτρινα κτίρια με μεταλλικά γεφυρώματα να ενώνουν τις απέναντι πλευρές. Ο ήχος των εργαλείων, μέταλλο που χτυπά πάνω στο μέταλλο, από εργαστήρια τεχνιτών και μια φασαρία λες και ερχόταν από κάποιο θρυλικό καμίνι των νάνων, βούιζε αδιάκοπα ανάμεσα στις φωνές των εργατών που πάσχιζαν να συνεννοηθούν μεταξύ τους. Κανείς δεν μας έδωσε σημασία μιας και ήμασταν μέσα σε ένα πανδαιμόνιου από διάφορες φυλές. Εργαστήρια και οικίες να συνωστίζονται μέσα στο χάος μιας αδιάκοπης παραγωγής και συμβίωσης για μερικά ασημένια νομίσματα.


Αφού όσοι ρωτήσαμε μας αγνόησαν ή μας διαλόστειλαν γιατί τους ενοχλήσαμε από την εργασία τους, ένα ντρόου, ένα ξωτικό με πάλλευκη χαίτη και σκούρο δέρμα μας τράβηξε την προσοχή, καθώς μας κάρφωσε με τα κόκκινα μάτια του. 
Είχε στημένο έναν πάγκο, δίπλα από ένα χυτήριο και πήγα με την Μπρί, μια νεαρή άνθρωπο που υποδυόταν κάποιο μέλος του “οίκου Ντιμίρ” – συντεχνία κατασκόπων και αμφιλεγόμενη για τον εάν όντως υπάρχει - να τον ρωτήσουμε τι ξέρει για τον Κρένκο. Η κουβέντα μας κύλησε κάπως έτσι:
Καλησπέρα καλό μου ξωτικό, θα θέλαμε να σου κάνουμε κάποιες ερωτήσεις.” είπε η νεαρή άνθρωπος.
Θέλετε να βοηθήσετε στο σκοπό μας; Θέλετε να βοηθήσετε τα ορφανά παιδάκια της Ράβνικα;” απάντησε με φανερό ενθουσιασμό το ντρόου.
Ναι, ξέρω 'γω, θα το θέλαμε,” του είπε η Μπρί, “αλλά θέλουμε να μας βοηθήσεις και εσύ όμως!” συνέχισε και έσκασε ένα χαμόγελο καθώς άρχιζε να κάνει αδιόρατες χειρονομίες με τα λεπτεπίλεπτα και επιδέξια δάχτυλα της. Αυτά τα δάχτυλα μιας νεαρής ανθρώπου με λεπτή σιλουέτα και παιδικό πρόσωπο φαίνονται ανίκανα για να κραδαίνουν σπαθί. Και όντος είναι.
Αλλά οι φορές που βρεθήκαμε σε μάχη, την έχρισαν άξιο μέλος της ομάδας, γιατί το ελαφρύ πάτημα και το στιλέτο της ξέρει πως να κερδίζει το σπαθί.
Η Μπρί άρχισε να κάνει κάποιες χειρονομίες και το ξωτικό φάνηκε να ανταποκρίνεται. Μιλούσαν σε κάποια νοηματική γλώσσα.
Μάλλον το νόημα των λέξεων πρέπει να ήταν διαφορετικό από αυτό που θα ήθελε η νεαρή ξανθομάλλα.
Ναι βεβαίως,” συνέχισε ο Φιλάνθρωπος, “είμαστε νέος σύλλογος, μη κερδοσκοπικός και όλα τα έσοδα διατίθενται για τις ανάγκες των ορφανών…”, συνέχισε το ντρόου μιλώντας με το στόμα αυτή την φορά σαν να έλεγε κάτι που πρέπει να το είχε εξασκήσει για να το κάνει όσο πιο πιστευτό γίνεται, “όπως καταλαβαίνετε, το γραφείο της συνθήκης μας έχει καθυστερήσει τις επιδοτήσεις…” τα ντρόου στον κόσμο μας είναι περιβόητα και κατέχουν την φήμη αδίστακτων δολοφόνων με σαδιστικές τάσεις. Τώρα αυτός εδώ μας “πουλούσε” την εικόνα του αλτρουιστή. Καθόλου άσχημη κάλυψη για έναν κατάσκοπο σκέφτηκα.
Ναι, αλλά δεν μου απαντάς αυτό που σε ρώτησα,” τον διέκοψε η Μπρί που άρχισε να εκνευρίζεται, δίνοντας του ένα ζίνο, όπως λένε το χρυσό νόμισμα σε αυτή την παράξενη Γή.
Μα καλή μου κυρία, σας είπα,” συνέχισε με αθώο ύφος το σκοτεινό ξωτικό “όλα τα έσοδα πάνε…
Που είναι ο Κρένκο επιτέλους;” φώναξα σαν γνήσιο μέλος της λεγεώνας Μπόρος. ‘Ίσως τα ράσα να κάνουν τον κληρικό τελικά.
Απορία ανάμικτη με σύγχυση, σχηματίστηκε στο εβένινο πρόσωπο του, δείχνοντας μας πως δεν  είχε ιδέα για τι πράγμα ρωτούσαμε.
Η έτσι φάνηκε μέχρι να κάνω ακριβώς αυτό που θα έκανε ένας τραμπούκος της Λεγεώνας.

 

Η Σαλώμ, η “Ορζόβ” μας - συντεχνία που αποτελείται από τραπεζίτες, τοκογλύφους και ανάλογα καθάρματα του κλάδου- εντόπισε με το μάτι της μια πόρτα που φαινόταν πιο ακριβοπληρωμένη από τις άλλες γύρω της. 
Στη κρούση της απάντησε ένας άνθρωπος, λίγο πριν την τρίτη ηλικία. Ενδεδυμένος έναν βαρύ μανδύα, παρόλο που ο καιρός είναι ακόμα ζεστός, από κάποιο βαρύ σκούρο μπλε ύφασμα, ο οποίος έκανε το μαγικό φως από τις λάμπες του δρόμου, να χορεύει στα χρυσοΰφαντα κεντημένα μοτίβα πάνω του σαν πυγολαμπίδες. 
Τι ξέρεις για τον Κρένκο;” ρώτησε η Σαλώμ, με ανακριτικό ύφος νταή που πήγε να εισπράξει καθυστερημένο δάνειο. Τα δύο και μέτρα της και η βαριά κορμοστασιά και το βαρύ δίχειρο σπαθί της θα προκαλούσαν δέος σε κάποιον, αλλά όχι σε τούτο τον γκριζομάλλη άνθρωπο. Η στάση της προκάλεσε απορία στο βλέμμα του ξαφνιασμένου άνδρα, η οποία άλλαξε σε αυστηρότητα.
‘Ότι ακόμα μου χρωστά εκείνα τα τριάντα ζίνος”…, ο τόνος του ανθρώπου ήρθε με τον ίδιο ανυποχώρητο τόνο, “αν πρόκειται να με πληρώσεις εσύ, κάνε το τώρα γιατί βιάζομαι, αλλιώς κάνε στην άκρη γιατί με καθυστερείς κυρά μου.” η παλαδίνος, αν και μεγαλύτερη σε ύψος και όγκο, έμοιαζε να επισκιάζεται απ’ το φονικό βλέμμα αυτού του κατά πως φαίνεται οξύθυμου και καχεκτικού πλάσματος. 
Ο Άνθρωπος βγήκε από το σπίτι και απομακρύνθηκε φανερά ενοχλημένος, κλείνοντας την πόρτα πίσω του με δύναμη και αραδιάζοντας βρισιές στον αέρα για το πώς έχει παραγίνει το κακό στην πόλη τα τελευταία χρόνια με τους άχρηστους που την διοικούν. 


Ορκίζομαι πως είδα το χέρι της Μπρί να γλιστράει στην τσέπη του ξωτικού καθ' όλη την διαδικασία της “ανάκρισης”.
ΌΧΙ, ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΤΙΠΟΤΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΡΕΝΚΟ.” άρχισε να φωνάζει το σκοτεινό ξωτικό μόλις το τραμπουκίσαμε λίγο και άρχισε να κοιτάει νευρικά πάνω από τον ώμο του.  
Τι έκανες;;;” είπε γουρλώνοντας τα μάτια η Μπρί και άρχισε να ψάχνει πιθανούς εχθρούς να βγαίνουν από τα παράθυρα για να μας χτυπήσουν με τις βαλλίστρες τους. Τα ντρόου δεν δουλεύουν ποτέ μόνα. Πάντα σε ομάδες, ένας τους κάνει το δόλωμα παριστάνοντας τον εύκολο στόχο ενώ οι υπόλοιποι χτυπούν σιωπηρά μέσα από τις σκιές.
Τώρα ξέρουν πως ερχόμαστε!” απάντησα λες και αυτό θα επίσπευδε την αποστολή μας. Το γεμάτο φρίκη βλέμμα της νεαρής κλέφτρας μου έδειξε πόσο διαφωνούσε με την τακτική μου.

 

Όλοι είδαμε τις κοντές σιλουέτες που άρχισαν να μας πλησιάζουν γοργά από το στενό. Το ξωτικό είχε μόλις ενημερώσει όλη την γειτονιά για του σκοπούς μας.
Γρήγορα συνταχθήκαμε για να αντικρούσουμε την απειλή.
Προς ανακούφιση όλων μας αντί για ντρόου, μια ομάδα γκόμπλιν μας περικύκλωσαν γοργά. Η μοναδική κουβέντα που μας είπανε ήταν…” ποιος ψάχνει τον Κρένκο ρε μ@&#ια” και είδαμε τα στιλέτα τους να γυαλίζουν υπό το φως τον φανοστατών.
Ένα Μάτσο γκόμπλιν είναι μωρέ!” φώναξε η Ελίζα, η βάρβαρος μας με τα τατουάζ στο πρόσωπο και οι μύες της πρήστηκαν με μιας. "Ελάτε ΡΕ! ΕΛΑΤΕ!" άρχισε να φωνάζει στα πλάσματα φτύνοντας καθώς η οργή για μάχη φούντωνε μέσα της.
Μια ομάδα γκόμπλιν είναι, σκεφτήκαμε όλοι. Έχουμε πολεμήσει ξανά με τέτοιους εχθρούς, σκεφτήκαμε όλοι.

 

 

Τα τόξα μας δεν τον άφησαν να πάει και πολύ μακριά. 
Δεν ξέρω αν ο οχετός που έβγαινε από το στόμα του μας ενοχλούσε πιο πολύ σαν μυρωδιά ή ήταν τα λογία που έλεγε.
Μετά από μερικές…. εχμ, εναλλακτικές τεχνικές διπλωματίας και νουθετισμού, ο συμμορίτης κλαψούριζε και μοιρολογούσε για την δύστυχη μητέρα του που δεν θα τον έβλεπε ξανά ζωντανό, αλλά στην υπόσχεση πέντε ζίνος ήταν πρόθυμος να μας αποκαλύψει το κρησφύγετο του Κρένκο.
Ο Ράνγκο, όπως είναι το όνομα του, μας οδήγησε στην έκτη περιοχή. Αν και είχαμε καιρό στην Ράβνικα, ποτέ δεν είχαμε κυκλοφορήσει έως τώρα έξω ελεύθεροι.

Η πόλη αυτή τελικά δεν κοιμάται ποτέ. Όσος κόσμος την περιδιαβαίνει το πρωί άλλες τόσες είναι οι σκιές που γλιστράνε μέσα στα στενά της ή οι φανταχτερές φιγούρες που περνάνε σαν να κάνουν πασαρέλα στους κεντρικούς δρόμους.
Μετά από κάνα δίωρο περπάτημα, αποφεύγοντας τους κεντρικούς και κάλο φωτισμένους δρόμους, διαβήκαμε “μυστικά” περάσματα στενών και πίσω αυλές καταστημάτων υπό την καθοδήγηση του αιχμάλωτου μας, φτάσαμε μπροστά σε μια ρημαγμένη αποθήκη με το λάβαρο των Μπόρος.
Το κτίριο είχε τα χάλια του. Η μεγάλη αποθήκη είχε υποστεί λεηλασία από μια ορδή των Γκρούλ-μια συντεχνία που αποτελείτε από νομαδικές φυλές βαρβάρων- πριν μερικούς μήνες και κανείς δεν φάνηκε να ενδιαφέρεται για την αποκατάσταση της. Τα ξύλινα τοίχοι είχαν παντού τρύπες και σε μερικά σημεία φαίνονταν καμένα.
Δύο γκόμπλιν στεκούμενα δεξιά της κεντρικής ξύλινης πύλης, μιλούσαν στην παράξενη γλώσσα τους. Ο Ράνγκο αναθάρρησε βλέποντας τους αλλά ευτυχώς η Ελίζα ήταν πιο γρήγορη στις αντιδράσεις της. Με μια κλωτσιά αναισθητοποίησε το πλάσμα και όπως ήταν δεμένο και το ξαπόστειλε από το σκοτάδια του στενού μας πάνω στους δύο σκοπούς.     
Με μοναδικό φωτισμό τυχόν λάμπες από άλλα κτίρια γύρω τους, δεν το αντιλήφθηκα αρκετά γρήγορα για να αποφύγουν την πρόσκρουση.
Το χτύπημα ήταν τόσο δυνατό, που οι τρεις καλικάντζαροι διαπέρασαν τον γεμάτο τρύπες τοίχο, ανοίγοντας μας και την είσοδο, με αν μη τι άλλο θεαματικό τρόπο.
Μέσα βρήκαμε τον Κρένκο να μας περιμένει με ακόμα δύο -παράφυσίν μυώδεις- ομόφυλους του.
Ο αρχηγός της συμμορίας, σίγουρα κατέχει το πιο ευφάνταστο υβρεολόγιο που θα μπορούσε να ξεστομίσει ένα μπασμένο και κακάσχημο πλάσμα σαν και του λόγου του.
Γενικά, είμαστε έμπειροι και ψημένοι στις μάχες. Πράγμα που σημαίνει πως δεν δίνουμε βάση σε φτηνά κόλπα που θέλουν να μας αποσπάσουν την προσοχή κατά την διάρκεια μιας συμπλοκής.

Ειδικά όμως, όταν ακούσαμε το ”Ήταν λάθος να έρθετε εδώ, μ@νοπανα! Θα σας σκοτώσω και θα π@*%$ τις μάνες σας για να σας γεννήσουν και να σας σφάξω ξανά”, παραλίγο να μας κοστίσει πολύ ακριβά το ξάφνιασμα μας.
Ο Κρένκο με το που το είπε αυτό έτρεξε και σκαρφάλωσε μέσα σε ένα μεταλλικό ανδρείκελο που στεκόταν πάνω σε ράγες κάπου στο κέντρο της αποθήκης, ενώ οι υπαρχηγοί του, εκμεταλλευόμενοι την στιγμιαία μας απόσπαση προσοχής, επιτέθηκαν. 
Η Σαλώμ και εγώ πήραμε αμανάτι τους υπαρχηγούς και το μανιασμένο τραγούδι των λεπίδων άρχισε με μιας καθώς οριακά δεν χάσαμε τα κεφάλια μας από τις απίστευτα δυνατές επιθέσεις των πρασινόχρωμων πλασμάτων.

 

Ο Μάρκους, ο ιερέας ενδεδυμένος με την περιβολή των Σελέσνια, φώναξε κάποια ιερή λέξη και χτύπησε το πολεμικό του σφυρί με δύναμη στο έδαφος. Ένα ωστικό κύμα κεραυνών εμφανίστηκε ανάμεσα σε εμάς και τους αντιπάλους μας. Τα γκόμπλιν, παρά τους πρησμένους μυς τους, πετάχτηκαν καμιά δεκαριά βήματα παραπίσω καθώς το κύμα τους παρέσυρε. Η μυρωδιά καμένου δέρματος μαζί με τα ουρλιαχτά τους μας έδωσαν να καταλάβουμε πως ο ιερέας του πολέμου τα είχε τραυματίσει. Αυτό όμως δεν έφτανε για να τα βγάλει εκτός μάχης.

Η Μπρί όπλιζε την βαλλίστρα ενώ κατευθυνόταν πίσω από κάτι κιβώτια για να κρυφτεί και η Ελίζα είχε πάρει στο κατόπι τον Κρένκο.

Το κόλπο ήταν απλό, αλλά δούλευε, σχεδόν πάντα. Η Ελίζα θα ορμούσε κατά μέτωπο στον εχθρό, αποσπώντας την προσοχή του και η Μπρί θα έριχνε με την βαλλίστρα της η το στιλέτο της ένα χτύπημα στα ζωτικά σημεία του ανύποπτου στόχου. Ο κεραυνός του κληρικού τρόμαξε την κλέφτρα κάνοντας την βαλλίστρα να αστοχήσει και για λίγο δεν πέτυχε τον αρχηγό της συμμορίας στο σβέρκο, αλλά καρφώθηκε πάνω στο ανδρείκελο, που έμοιαζε με Γκόλεμ* χωρίς κεφάλι. Πλέον με το κεφάλι του Κρένκο να εξέχει απ' τον λαιμό του κατασκευάσματος, το ανδρείκελο άρχισε να κινείται. Ανοιγόκλεισε τις μεταλλικές δαγκάνες που κατέληγαν τα χοντρά μεταλλικά του μπράτσα.

Η κλαγγή απ' τις λαβές του μας έκανε όλους να ριγήσουμε, και άρχισε να δρασκελίζει γοργά προς την βάρβαρο. 
Η Ελίζα έριξε ένα δόρυ στο μεταλλικό κατασκεύασμα. Οι καπνοί δεν φάνηκαν να ενοχλούν τον Κρένκο στο να καταραστεί εμάς και τις συντεχνίες αλλά το μηχανοκίνητο ανδρείκελο σταμάτησε να κινείται.
Ο αρχηγός της συμμορίας πήδηξε από το όχημα του και έκανε να τρέξει για την πίσω πόρτα που οδηγεί στο κανάλι της έκτης περιοχής.

Το σπαθί της Σαλώμ έλαμψε σε ένα χρυσό φώς καθώς φώναξε το όνομα του θεού της και εγώ πρόλαβα να ψελλίσω μια γητεία καθώς ο κληρικός απομάκρυνε λίγο τα μυώδης πλάσματα.
Το σπαθί της παλαδίνου χώθηκε στο στήθος του αντιπάλου της, καίγοντας με το ιερό του φως τα σωθικά του καθώς το πύρινο βλήμα της γητείας μου έβρισκε κατά πρόσωπο το άλλο πλάσμα. Η μυρωδιά καμένης σάρκας πλημμύρισε τον αέρα.
Το μεγαλύτερο λάθος του Κρένκο ήταν που άφησε την πλάτη του εκτεθειμένη στην Μπρί.
Η λεπτοκαμωμένη άνθρωπος εμφανίστηκε μέσα από τα κιβώτια ακριβώς πίσω του, καθώς έτρεχε να το σκάσει, και του κάρφωσε το μηρό με μια ήρεμη αλλά σβέλτη κίνηση του στιλέτου της. Ο Κρένκο ανταπέδωσε το χτύπημα αλλά το στιλέτο του καρφώθηκε στο ξύλινο κιβώτιο του, που κλάσματα πριν στεκόταν μπροστά του η Μπρί.
Η ζημιά αν και δεν φαινόταν και πολύ σοβαρή, ο Κρένκο δεν μπορούσε να πατήσει το πόδι του πλέον. Η νεαρή άνθρωπος ήξερε που να χτυπήσει.
Αυτός ο μπελαλής καλικάντζαρος ήταν πλέον δικός μας.

Ο Κρένκο άρχισε να μας υπόσχεται δύναμη και εξουσία κατά την μεταφορά του. Μάλιστα μας είπε πως με την απουσία του, η πόλη θα πνιγόταν στο χάος, μιας και θα ξεσπούσε πόλεμος συμμοριών για να διεκδικήσουν τον άδειο “θρόνο” του.
Παραλίγο να μας έπειθε, αλλά και τι δεν θα μηχανευόταν κάποιος για να γλιτώσει την ισόβια κάθειρξη;

 

 

Φτάσαμε στο σημείο συνάντησης που είχε ορίσει ο Νάσιους Βέν, σε μια παλιά σιταποθήκη των Σελέσνια στα όρια της τρίτης πτέρυγας κάπου στα ξημερώματα.

Η περιοχή κάποτε πρέπει να είχε την ίδια πολεοδομία με την υπόλοιπη Ράβνικα, αλλά η διαφορά της ήταν εμφανής, μιας και η φύση είχε ανακτήσει πίσω την γη που είναι δικαιωματικά δική της. Η βλάστηση πεταγόταν ολούθε μέσα απ τα απομεινάρια κτιρίων. Τουλάχιστον σε εκείνα που οι ρίζες και το βάρος τον μεγάλων δέντρων δεν είχαν ακόμα ισοπεδώσει. Οι μυρωδιές είχαν αλλάξει και αυτές. Αντί της δυσωδίας των υπονόμων η βλάστηση γαργαλούσε ευχάριστα τις μύτες μας και αντί της βαβούρας που επικρατεί στην Ράβνικα  το θρόισμα των φύλλων μαζί με το κελάηδισμα των πολύχρωμων πτηνών χαλάρωνε τα ήδη κουρασμένα κορμιά και μυαλά μας.

 

Βέβαια όλη η αγαλλίαση μας δεν κράτησε πέρα λίγες στιγμές, μέχρι να εισέλθουμε στην παλιά σιταποθήκη. 
Κοιτάξαμε το ξύλινο κτίριο νευρικά καθώς δεν ήταν μόνο οι μεντεσέδες της πόρτας που έτριξαν, αλλά ολόκληρο το κουβούκλιο. Αυτό έκανε μερικές τολύπες από ροκανίδι να αχνοφανούν καθώς περνούσαν μέσα απ’ τις πρώτες αχτίδες του ήλιου που γλιστρούσαν στις τρύπες του σάπιου ξύλου.
Βέβαια η σύγχυση μας δεν έληξε εκεί. 
Ο κ. Νάσιους Βέν βρισκόταν εκεί, φορώντας μια αρκετά διακριτική ενδυμασία για κάποιον που εξ αρχής μας φάνηκε να απολαμβάνει το να επιδεικνύει το πλεονέκτημα της κοινωνικής του θέσης.
Δίπλα του βρίσκονταν δύο πολεμιστές από την φυλή των ανθρώπων (μπα τώρα που το σκέφτομαι, ο άνδρας είχε μυτερά αυτιά, μάλλον έρεε και λίγο αίμα ξωτικού μέσα του-χα, σαν και εμένα).
Αν και πιο πίσω από αυτούς, η μεγάλη φιγούρα τράβηξε αμέσως την προσοχή μας. Ένας άνθρωπος, φαλακρός και αρκετά ευτραφής μας χαμογελούσε καθώς πλησιάζαμε. 
Ντυμένος σε μαύρο κοστούμι, που μάλλον τον ζέσταινε αρκετά μια και ήταν καταϊδρωμένος-πράγμα που δεν φάνηκε να τον απασχολεί στο ελάχιστο-, στήριζε το υπερβολικό του βάρος πάνω σε ένα μαύρο, βερνικωμένο μπαστούνι που κατέληγε σε μια σκαλιστή ασημένια λαβή.    
Σύντομα καταλάβαμε πως δεν χαμογελούσε σε εμάς ακριβώς, ”Αααα, Κρένκο, ….” ήχησε μια μπάσα και γάργαρη φωνή από το λαίμαργο στόμα του άντρα, “πόσο χαίρομαι που σε ξαναβλέπω...”. Το σαρδόνιο χαμόγελο στο πρόσωπο του άντρα καθώς χάιδευε την λαβή με τα κοντόχοντρα ακροδάχτυλα του πρόδωσε την χαρά του αλλά κάτι βαρύγδουπο εμπλεκόταν στην χροιά της φωνής του. 
Α κύριε Τάζ, πάνω στην ώρα…” απάντησε το γκόμπλιν με την τσιριχτή φωνή του, σε μια αποτυχημένη προσπάθεια να μιμηθεί κάποιον ψηλομύτη πλούσιο που άργησαν να του σερβίρουν το τσάι του.
Ο κ. Τάζ αντέδρασε με ένα νεύμα στη φράση του Κρένκο, πάντα με το χαμόγελο-που πλέον μάλλον είχε καταντήσει αποκρουστικό- στο πρησμένο του πρόσωπο.
Οι φρουροί που βρίσκονταν, μπροστά στον κ. Τάζ, πλησίασαν τον Κρένκο…. και του αφαίρεσαν τις αλυσίδες.
Θεοί! Κοντέψαμε να πεθάνουμε για αυτό το σκουλήκι και τώρα είναι ελεύθερο;” σκέφτηκα, και μάλλον η ίδια σκέψη πέρασε σε όλους μας.
Ένα κουδούνισμα δίπλα μας τράβηξε την προσοχή σαν γάτα που εντόπισε κάποιο υποψήφιο θήραμα. 
Ο κ. Τάζ, σας ευχαριστεί πολύ για τις υπηρεσίες σας.” είπε ο Νάσιους Βέν και μας πέταξε ένα πουγκί.
Η Μπρί έπιασε το πουγκί στον αέρα και αυτό ήταν αρκετό για να καταλάβει εάν όλα τα νομίσματα ήταν μέσα. Τα επιδέξια δάχτυλα της δουλεύουν καλύτερα και από την πιο ακριβής ζυγαριά.
Ο Εργοδότης μας….;” είπε η Ελίζα με φανερή σύγχυση πιο πολύ τον εαυτό της παρά εμάς καθώς κοίταζε τον κ. Τάζ μαζί με τον Κρένκο να απομακρύνονται.
Μα που πάει;;;” ρώτησε ταυτόχρονα η παλαδίνος, φανερά εκνευρισμένη βλέποντας τους να βγαίνουν από την πίσω πόρτα της παλιάς σιταποθήκης και να χάνονται μέσα σε ένα μονοπάτι στην πυκνή βλάστηση. Οι δύο φρουροί με τα διακριτικά της λεγεώνας Μπόρος, μπήκαν μπροστά της καθώς έκανε να τους ακολουθήσει, κλείνοντας της τον δρόμο.
“Η αποστολή σας τελείωσε και έχετε πληρωθεί ήδη!” ο επιτακτικός τόνος του Νάσιους Βέν, μας τράβηξε ξανά την προσοχή πάνω του, “Η συνεργασία μας, ‘όπως και γνωριμία μας τελειώνει εδώ...” συνέχισε με τον ίδιο αυστηρό τόνο, “...και να σας θυμίσω πως υπάρχουν πολλοί τρόποι για να εξαφανιστεί κάποιος μέσα στην αχανή Ράβνικα.” είπε αλλά δεν κατάλαβα αν το εννοούσε για τον Κρένκο ή για εμάς σε περίπτωση που ανοίγαμε το στόμα μας σχετικά με τα όσα έγιναν.
Μάλλον το δεύτερο μιας και χρειάστηκε η δύναμη της Ελίζα και του Μάρκους για να συγκρατηθεί η παλαδίνος. Η Σαλώμ, υπέρμαχος ενός θεού που σχετίζεται με την τάξη των πραγμάτων, δεν ανέχεται προσβολές, ειδικά όταν έχει παραδώσει έναν κακούργο για να αφεθεί παράνομα ελεύθερος. Αυτό πήγαινε πολύ για την ίδια. 
Μάλλον ήταν η πρώτη φορά που είδαμε την πειθαρχία της να κάμπτεται. Οι κατάρες που έφτυνε η αναψοκοκκινισμένη Σαλώμ θα έκανε και έναν κάφρο από την αίρεση Ράκντος να νιώσει υποδεέστερος.

O κ. Νάσιους Βέν απλά ανασήκωσε τους ώμους του αδιάφορα. Φόρεσε την κουκούλα του μανδύα του και άρχισε να περπατάει  προς την έξοδο για να χαθεί μετά μέσα σε μια δίνη από γαλανόλευκα νήματα φωτός. Κάποια γητεία τηλεμεταφοράς, από όσο μπορώ να καταλάβω.

 

Ράβνικα, η πόλη με τις συντεχνίες
έτος 10076

Απόσπασμα απ' το ημερολόγιο Μινώταυρου Μπούτς.

 

Δημήτρης Μπούτσικας

Βάρδος που -δεν έμαθε ποτέ να παίζει μουσική και- διψάει για καλές ιστορίες. Λάτρης του φανταστικού, οπαδός της φιλοσοφίας, αρχάριος αποκρυφιστής και μηδαμινός μαθητής εσωτερικών πολεμικών τεχνών (αμόνγκ πλέντη άδερ). Παλαίμαχος gamer (από πάσα είδους κονσόλα έως ΜΜΟRPG/RTS/MOBA) μέχρι που ανακάλυψα τις απίθανες δυνατότητες που προσφέρουν τα "παιχνίδια ρόλων" και βρήκα ένα ανώτερο νόημα μέσα στο φανταστικό. Εδώ βρέθηκα μάλλον κατά τύχη. Στο διάβα μου συνάντησα μια ομάδα από μινώταυρους και αφου αντί για μάχη ανταλλάξαμε ιστορίες, μου έδειξαν την είσοδο του λαβύρινθου.

-Stay awhile and listen.....