Δευτέρα, 15 Οκτώβριος 2012 00:00

Το πηγάδι με τις ιδέες

Γράφτηκε από τον 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Έχω δεκάδες, αν όχι εκατοντάδες περιπέτειες στον υπολογιστή μου, για να παίξω. Μόνο αυτές που έχω κατεβάσει από το Dungeon είναι περίπου 100 τώρα που τις μετράω. Για να μην προσθέσουμε όσες έχω κατεβάσει από το Living Forgotten Realms ή ακόμα και όλες τις περιπέτειες της 2ης έκδοσης, που αλλάζοντας τα τέρατα και τους θησαυρούς θα μου έφταναν για να παίζω την υπόλοιπη ζωή μου.

Παρόλα αυτά, όταν βρίσκομαι μπροστά στο δίλημμα “ποια περιπέτεια να επιλέξω” καμιά δεν φαίνεται να ταιριάζει στα γούστα μου. Αυτές που έχω αγοράσει σε φυσική μορφή (βιβλίο) αντιθέτως μου άρεσαν.
Θυμάμαι μια περιπέτεια στην 2η έκδοση, στην οποία οι χαρακτήρες βαριούνται all together σε μια ταβέρνα, όταν ένας απεσταλμένος του τοπικού μάγου μπαίνει μέσα και διαβάζει (Hear ye, hear ye...) ένα κείμενο που μέσες - άκρες έλεγε "αν είσαι θαρραλέος και γαμάτος, τράβα μέχρι τον πύργο, ο μάγος θα σου αναθέσει μια φοβερή και τρομερή αποστολή..." Για όνομα, τι εισαγωγή είναι αυτή;
Υπήρχε ένα βιβλίο, Book of Lairs λεγόταν, που ήταν μαζί με κάποιο άλλο προιόν της TSR σαν δώρο (;). Το βιβλίο αυτό είχε ένα δισέλιδο αφιερωμένο σε κάθε τέρας. Είχε τρείς εισαγωγικές παραγράφους, από τις οποίες διάλεγες εσύ μια και ουσιαστικά όλη η περιπέτεια ήταν μια μάχη στην οποία συναντούσες σαν φίλο ή εχθρό, το τέρας που περιέγραφε το συγκεκριμένο δισέλιδο. Η αγαπημένη μου περιπέτεια λεγόταν Frosts και περιέγραφε κάποιες μικρές νεράιδες του χιονιού οι οποίες την ώρα που περπατάς αμέριμνος σου πετάνε χιονόμπαλες και γελάνε. Εσύ τσαντίζεσαι, αλλά αλίμονο, όταν τις κυνηγήσεις ανακαλύπτεις ότι πρόκειται για κάτι μικρά αξιαγάπητα και ταυτόχρονα εκνευριστικά πλασματάκια, εντελώς επιπόλαια, που μπορεί να γελάνε σαν χαζά και να σκαρώνουν φάρσες αλλά ουσιαστικά είναι πολύ λυπημένα γιατί ένας κακός μάγος φυλάκισε την μια αδερφή τους σε ένα κλουβί. Κι εσύ καλείσαι να προσφερθείς για να την ελευθερώσεις. Πόσο ενδιαφέρουσα μου είχε φανεί! Ιδιαίτερα όταν οι χαρακτήρες θα ρωτούσαν τον λόγο που ο μάγος φυλάκισε την αδερφή τους και αυτές θα λέγανε με την σειρά "Έλα ντε, κανείς δεν ξέρει, παράξενος άνθρωπος παιδί μου", "Και να πεις πως του κάναμε και κάτι, αυτός από μόνος του μας κυνήγησε" "Να τον προσβάλαμε εμείς με κάποιον τρόπο; Αποκλείεται, εκτος πια κι αν τσαντίστηκε τόσο πολύ..." "Επειδή τυχαία μας ξέφυγε μια χιονόμπαλα και έπεσε πάνω του" "Μόνο μια, οι υπόλοιπες πέντε αστόχησαν.." Ήταν τόσο ενδιαφέρουσες οι νεράιδες από πλευράς role playing που είμαι σίγουρος πως σαν περιπέτεια θα έκανε τους παίκτες να γελάσουν πραγματικά!

Αλλά τι είναι αυτό που μας προκαλεί το ενδιαφέρον σε μια περιπέτεια, ενώ σε μια άλλη όχι; Γιατί είμαι σίγουρος πως κάποιοι από εσάς δεν βρήκατε καθόλου ενδιαφέρουσα την περιπέτεια με τις μικρές νεράιδες του χιονιού. Όπως κι εγώ δεν βρήκα κανένα ενδιαφέρον στην αγγελία του μάγου στο τοπικό cariera.gr της εποχής που έλεγε "Έι τεμπελχανά, γουστάρεις να βγάλεις φράγκα και να γίνεις διάσημος; Θέλεις να σκοτώσεις τέρατα; Έλα να με βρεις..".
Νομίζω λοιπόν πως απλά θέμα γούστου. Πάντοτε έβλεπα το DnD σαν ένα παραμύθι. Οι ρόλοι είναι συγκεκριμένοι, ο κακός είναι κακός, ο καλός είναι καλός και ο θησαυρός δεν είναι ο σκοπός, αλλά η ευχάριστη έκπληξη που σε περιμένει ενώ ακολουθείς τις αρχές σου. Σαν να διαβάζει κανείς ένα βιβλίο του Τόλκιν.
Κάποιοι άλλοι πάλι, θέλουν κάτι πιο ρεαλιστικό, σαν ένα διήγημα του Martin (Game of Thrones). Θέλουν ίντριγκες, προδοσίες, το κακό και το καλό να μην είναι απόλυτες έννοιες και τα όρια μεταξύ τους να είναι δυσδιάκριτα...

Μπα, θα επιμείνω στο παραμύθι, τουλάχιστον για τους σκοπούς του DnD...

Ο μεγαλύτερος παραμυθάς του τόπου μας είναι ο Ευγένιος Τριβιζάς. Ο άνθρωπος είναι ποιητής για μικροσκοπικούς ανθρώπους. Θυμάμαι λοιπόν μια συνέντευξή του, στην οποία ρωτήθηκε "που βρίσκει την έμπνευση", που βρίσκει την αφορμή εκείνη που θα τον κάνει να γράψει ένα παραμύθι. Αν και έχουν περάσει πολλά χρόνια και δεν θυμάμαι ακριβώς τα λόγια του, είχε πει πως ξεκινάει από κάτι απλό, όπως ένα συνηθισμένο αντικείμενο (είχε αναφέρει το φτερό) και προσπαθεί να ξεχάσει όσα ισχύουν για αυτό. Αναρωτιέται διάφορα πράγματα, όπως η προέλευση ή ο σκοπός του και προσπαθεί να απαντήσει χρησιμοποιώντας την φαντασία του!

Και να 'μαι λοιπόν, την ώρα που προσπαθώ να βρω την εισαγωγή για μια περιπέτειά μου. Αν βρω την αρχική ιδέα, έχω βρει το 90% της ιστορίας μου. Το μόνο που χρειάζομαι είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα εισαγωγή, που θα κάνει τους παίκτες μου να θέλουν να ακολουθήσουν την πλοκή. Σκέφτομαι κάτι απλό και συνηθισμένο. Ας πούμε το μεγάλο δέντρο στην πλατεία του χωριού. Ή το άγαλμα του ήρωα της πόλης έξω από κάποιο κεντρικό κτίριο. Ή το δαχτυλίδι της ταβερνιάρισσας που της χάρισε ο (τώρα νεκρός) σύζυγός της πριν από δεκαετίες. Ή το πηγάδι ενός αγροκτήματος έξω από τα τείχη της πρωτεύουσας.
Θα μπορούσε το δέντρο κάποια στιγμή να ζωντανέψει, γιατί στην πραγματικότητα είναι ένας Treant; Και σε όσους τύχαινε να παραβρεθούν εκείνη την στιγμή στην σκηνή (οι χαρακτήρες) θα είχε άραγε μια ενδιαφέρουσα ιστορία να αφηγηθεί; Μια ιστορία από τα νιάτα του ίσως...
Το άγαλμα μήπως ήταν κάποτε ένας αληθινός άνθρωπος που πέτρωσε στην προσπάθειά του να σώσει το χωριό από την επιδρομή μιας Medusa, αιώνες πριν; Και μήπως ένα αρχαίο βιβλίο έδινε στους χαρακτήρες στοιχεία για την τοποθεσία στην οποία βρίσκεται αυτή η Medusa; Κι όλο αυτό γινόταν μετά από κάποια ανησυχητικά περιστατικά στα περίχωρα της πόλης, όπου μικρά παιδιά που έπαιζαν στα δάση εξαφανίζονταν;
Μήπως το δαχτυλίδι της ταβερνιάρισσας έχει σκαλισμένο έναν γρίφο που αποκαλύπτει μια ιστορία, όσο κι αν φαίνεται φτηνιάρικο; Ή ακόμα καλύτερα, μήπως είναι το κλειδί για μια μυστική πόρτα, που οδηγεί σε ένα δωμάτιο το οποίο ο ταβερνιάρης ήθελε να μείνει μυστικό από όλους; Κι αν ναι, για ποιον σκοπό; Τι έκρυβε εκεί μέσα; Ποιός τον κυνηγούσε και αποφάσισε να κρύψει το δαχτυλίδι με τέτοιον τρόπο που να είναι πάντοτε κοντά του και σε κοινή θέα, χωρίς όμως να μπορεί κανείς να το υποψιαστεί;
Και το πηγάδι; Μήπως αποτελεί την λύση στο μυστήριο που απασχολεί τους χωρικούς τον τελευταίο καιρό που βλέπουν όλο και περισσότερα Imp να τριγυρίζουν στα μέρη τους και να αρπάζουν με τις ουρές τους, τους χωρικούς που δεν ξαναβλέπει ποτέ κανείς; Μήπως ήταν η καμουφλαρισμένη είσοδος μιας αρχαίας υπόγειας πόλης των νάνων που καταλήφθηκε πρόσφατα από δαίμονες;

Για να είμαι ειλικρινής έγραψα πρώτα την παράγραφο με το άγαλμα, το δέντρο, το δαχτυλίδι και το πηγάδι, χωρίς να έχω ιδέα για την ιστορία που θα συνέδεα με αυτά τα αντικείμενα. Στην συνέχεια πήρα κάθε ένα αντικείμενο ξεχωριστά και προσπάθησα να φτιάξω μια σύντομη ιστορία με κεντρικό σημείο το αντικείμενο αυτό. Γι' αυτό ίσως και το κομμάτι με το δέντρο και το άγαλμα μοιάζουν, αφού τα σκέφτηκα σχεδόν ταυτόχρονα. Αλλά νομίζω πως η συνταγή του παραμυθά, δούλεψε μια χαρά. 4 ιστορίες σε 10 λεπτά...

Κι ελπίζω όσοι DM διαβάζετε αυτή την στήλη, να βρήκατε κάτι ενδιαφέρον. Κάντε κι εσείς μια λίστα με "συνηθισμένα αντικείμενα" της πόλης στην οποία ζουν οι χαρακτήρες σας και σκαρφιστείτε μια ιστορία για καθένα από αυτά!

Fantasmamore

Περήφανος πατέρας του πιο όμορφου half-elf στον κόσμο, γεγονός παράξενο αν αναλογιστεί κανείς πως είμαι ένας κοκκινοτρίχης νάνος με γενειάδα την οποία ενίοτε δένω σε πλεξούδες τις οποίες το half-elf αρέσκεται να τραβά...

Ιστότοπος: fantasmamore.com/

Τελευταία άρθρα από τον/την Fantasmamore