Σάββατο, 22 Δεκέμβριος 2012 00:00

Τι μου έμαθαν τα RPG στον υπολογιστή

Γράφτηκε από τον 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Ας γυρίσουμε λίγο τον χρόνο πίσω, εκεί στις αρχές των 90s, τότε που ο υπολογιστής ήταν κάτι που -οι περισσότεροι από εμάς- βλέπαμε σε ταινίες. Τότε το RPG ήταν αυτό το “επιτραπέζιο με τα περίεργα ζάρια”.

Δεν ήξερα καν αν υπήρχαν παιχνίδια όπως το Dungeons and Dragons που να παίζονται σε οθόνες, αν και είμαι σίγουρος πως θα μου φαινόταν μαγική η σκέψη πως ένας υπολογιστής θα έλεγχε όλους τους κανόνες και τα... διάφορα πινακάκια που υπήρχαν μέσα στα βιβλία μου!

Το πρώτο μου RPG στον υπολογιστή, ήταν το Baldur’s Gate (το οποίο επανακυκλοφόρησε αυτές τις μέρες). Ήμουν ενθουσιασμένος με τα γραφικά του και με το γεγονός πως χρησιμοποιούσε το αγαπημένο μου (και μοναδικό στην Ελλάδα εκείνη την εποχή) σύστημα κανόνων. Και φυσικά με το γεγονός πως μπορούσα να παίξω χωρίς την ανάγκη... ανθρώπου.
Όχι, δεν είμαι μισάνθρωπος αν και αυτό εξαρτάται από τον άνθρωπο. Αλλά μου ήταν πάντα δύσκολο να πείσω κάποιον να παίξει DnD...

Χρησιμοποίησα το Baldur’s Gate λοιπόν, σαν έναν τρόπο να φτιάχνω... npcs για το (πραγματικό) παιχνίδι μου, σαν ένα ευρετήριο ξορκιών και σαν μια λίστα μαγικών αντικειμένων. Πολλές φορές πάταγα pause και κοίταζα τι είχαν φέρει τα ζάρια μου, ενώ ήταν η πρώτη φορά που έβλεπα έγχρωμα τα τέρατα των βιβλίων μου (ή τα περισσότερα από αυτά). Κοίταζα με τις ώρες τον χάρτη και ξεφύλλιζα συνεχώς το βιβλίο που ήταν “δώρο” με το παιχνίδι (7 cds, ένα βιβλίο εκατοντάδων σελίδων και ένας χάρτης με 5.000 δρχ. Μάλιστα, αυτές ήταν εποχές...).

Με λίγα λόγια, ήταν ένα είδος βοηθήματος περισσότερο, παρά παιχνίδι αυτό καθέ αυτό. 

Στα χρόνια που ακολούθησαν έπαιξα κι άλλα RPG στον υπολογιστή, χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία. Ποτέ δεν κατάφερνα να “τερματίσω” κάποιο από αυτά, εκτός του Neverwinter Nights 2, του οποίου τα τρισδιάστατα γραφικά (δηλαδή αυτή την μάζα πολύχρωμων τριγώνων) μίσησα με πάθος. Κι αυτό ήταν το πρώτο πράγμα που μου έμαθαν τα παιχνίδια. 

Είναι πάντα καλύτερο να έχεις απέναντί σου έναν άνθρωπο.

(Ξανά, εξαρτάται από τον άνθρωπο...)

και καμιά μηχανή γραφικών δεν μπορεί να αντικαταστήσει την φαντασία... 

Με τον καιρό τα παιχνίδια εξελίχθηκαν, αλλά εγώ δεν ακολούθησα με ιδιαίτερο πάθος την εξέλιξη αυτή. Μονάχα πριν από δυο (;) χρόνια, όταν βγήκε το Dragon Age κατάφερε κάτι να με κρατήσει για ώρες μπροστά από τον υπολογιστή. Ο κυριότερος λόγος ήταν πως δεν χρειαζόταν να διαβάζω με τις ώρες τους διαλόγους, αφού οι χαρακτήρες “μιλούσαν”. Επομένως δεν με κούραζε τόσο πολύ η ιστορία. 

Τελικά, τι πήρα από τα παιχνίδια του υπολογιστή; 

 

Cinematics

Σίγουρα έχετε προσέξει αυτά τα βιντεάκια που παίζουν μόλις κάποιος ολοκληρώσει μια αποστολή, τα λεγόμενα cinematics. Σκεφτήκατε ποτέ να τα χρησιμοποιήσετε στο παιχνίδι σας; 

Έστω πως οι παίκτες σας έχουν τελειώσει το dungeon τους και ετοιμάζονται να ξεκινήσουν την επόμενη περιπέτειά τους. Κάπου μακρυά, ο αρχικακός με την βοήθεια του αναπληρωματικού αρχικακού οργανώνουν μια συνομωσία. Λίγα λόγια, πολλά ερωτηματικά. Η κάμερα, μπαρντόν, η φαντασία επιστρέφει στην έξοδο του dungeon, την ώρα που οι παίκτες αρχίζουν να κατηφορίζουν . Ναι, υπάρχει κάτι μεγαλύτερο που παίρνει αργά μορφή στο παρασκήνιο, κάτι που θα ξετυλιχθεί σιγά σιγά και θα επηρεάσει την δική τους ιστορία.... 

Στον τρόπο... απόδοσης των cinematics, με είχε βοηθήσει ένα διήγημα του Stephen King στο οποίο χρησιμοποιούσε αρκτικόλεξα για να οδηγήσει την φαντασία του αναγνώστη εκεί που ήθελε αυτός. ΚΠ π.χ. σήμαινε “κοντινό πλάνο”, ΠΚΠ “πολύ κοντινό πλάνο” και ΓΠ “γενικό πλάνο”. Εξιστορώντας τα cinematics θα μπορούσατε αντί να λέτε “ένας μαυροντυμένος μάγος λέει στον παραμορφωμένο σαν τον Κουασιμόδο υπηρέτη του...” να αφηγηθείτε την ιστορία με παρόμοιο τρόπο. Παράδειγμα “ένα ζαρωμένο κατάλευκο χέρι (ΚΠ) υψώνει το δάχτυλό του (ΠΚΠ) και μια βαριά, προστακτική φωνή λέει στην σκιά στο δωμάτιο (ΓΠ)...”. Ενώ δηλαδή δεν θα χρησιμοποιείτε πραγματικά τα αρκτικόλεξα, να δίνετε τα cinematics βασισμένοι σε αυτή την λογική... Με τον τρόπο αυτό θα οδηγείτε την φαντασία των παικτών σας εκεί που θέλετε εσείς!
Προσοχή βέβαια, μην το παρακάνετε, γιατί οι παίκτες σας θα βαρεθούν...

Την προδοσία πολλοί εμίσησαν, τον προδότη ουδείς (αλήθεια!)

Σε όλα τα RPG που έπαιξα στον υπολογιστή, η προδοσία πήγαινε σύννεφο, κυρίως από εκεί που δεν το περιμένεις. Αυτό δημιουργεί εξαιρετικά ενδιαφέροντες χαρακτήρες! Και ναι, έχω συναντήσει την προδοσία και σε διηγήματα, αλλά παρόλα αυτά, ίσως και να είναι η ιδέα μου, αλλά στα παιχνίδια μου φαινόταν πιο συχνή... Όπως και να έχει, η λογική του να παρουσιάσω έναν “καλό” npc στο level 2 και να τον ξανασυναντήσουν στο level 12 ως τον υποκινητή της συνωμοσίας είναι κάτι που μπορεί να χαρίσει “βάθος” στους npc σας.... 

Hooks and quests

Συνήθως οι παίκτες στο τραπέζι έχουν ένα στόχο να ακολουθήσουν. Αλλά μια τυχαία συνάντηση σε ένα δάσος, ένας ψίθυρος σε μια ταβέρνα, μια φήμη που σπέρνει η κουτσομπόλα της γειτονιάς βρε αδερφέ, όλα αυτά μπορούν να εξελιχθούν σε εξαιρετικά hooks για τις ιστορίες σας, μετά από πολλές περιπέτειες. Κυρίως δίνετε την αίσθηση στους παίκτες πως κάτι εξελίσσεται στο παρασκήνιο. Αντί δηλαδή να τους πείτε απλά “και ξαφνικά τα χωριά καίγονται από μια επιδρομή των ορκ”. 

Εκτός όμως από τους γάντζους, (που στα ελληνικά δεν βγάζει νόημα, αλλά η λέξη hooks ταιριάζει απόλυτα), μπορείτε να ενσωματώσετε μικρότερα quests για να κάνετε την ιστορία σας πιο πλούσια!

Περνάν το βράδυ τους σε μια φάρμα, έξω από ένα χωριό; Εξαιρετικά, θα μπορούσε η κόρη του γεωργού να έχει χαθεί πριν από μερικές ημέρες. Και όταν με το καλό φτάσουν στον προορισμό τους, να την βρούν τυχαία σε κάποιο δωμάτιο. Ή να την βρουν νεκρή. Κι ίσως να έχει αφήσει ένα σημείωμα που... ε, η ιστορία θα μπορούσε να πάει πολύ μακρυά και ίσως ακόμα και να συνδεθεί με κάποιον τρόπο με την αρχική!

Μόνο που, δεν δίνουμε πολλά hooks ή quests, γιατί θα χάσουν το ενδιαφέρον τους και οι παίκτες θα μπερδευτούν!

Πως να διδάξω το παιχνίδι

Στο Neverwinter nights 2, οι παίκτες ξεκινάν την ιστορία τους στο χωριό τους, σε ένα πανηγύρι. Εκεί γίνονται διαγωνισμοί διαφόρων ειδών. Μάχη με το σπαθί ενάντια σε μια άλλη ομάδα, σκοποβολή με το τόξο, διαγωνισμός χρήσης μαγικών ξορκιών με κριτές μια ομάδα από πιτσιρίκια που πρέπει να εντυπωσιάσεις... Όταν έχεις πάρει μέρος σε όλους τους διαγωνισμούς, μια ομάδα από τέρατα εισβάλει στο χωριό και τα κάνει όλα άνω κάτω. Κι εσύ, αφού παλέψεις για να τα διώξεις, πρέπει να δεις τι κρύβεται πίσω από αυτή την επίθεση. 

Σκέφτομαι πως αυτό θα ήταν ένα πολύ καλό σενάριο για να διδάξω σε κάποιον το παιχνίδι. Γιατί μου δίνει την δυνατότητα να του δείξω βήμα - βήμα, πως επιτίθεται με τα όπλα ή πως ρίχνει ξόρκια και πως αυτά δουλεύουν. Κι όταν τελειώσει με την εκπαίδευση, είναι εύκολο να βρείς έναν τρόπο να τον ρίξεις στην δράση... 

Τι να κάνω και τι όχι

Παίζοντας ένα παιχνίδι στον υπολογιστή, έχεις την ευκαιρία να δεις από πρώτο χέρι τι σου αρέσει στην πράξη. Ποιά ανατροπή στην ιστορία είναι καλή ιδέα για το παιχνίδι σου; Και τι δεν λειτούργησε καλά, αν και σαν ιδέα μπορεί να φαινόταν εξαιρετικό; Πως λειτούργησαν οι γρίφοι; Τι έκανε τον “αγαπημένο” σου κακό να ξεχωρίσει; Τα παιχνίδια αυτά αποτελούν μια ενδιαφέρουσα βιβλιοθήκη ιδεών, και ένα τρόπο να τεστάρεις τι “δουλεύει” σωστά στην πράξη και τι όχι!

Τι να μην πάρω ποτέ από τα παιχνίδια αυτά...

Φυσικά υπάρχουν και χιλιάδες πράγματα που δεν πρέπει να χρησιμοποιήσετε όπως μια λίστα με εκατοντάδες quests για τους παίκτες, που θυμίζει μια λίστα με ψώνια. Ή οι δεκάδες npc που θα συναντήσουν. Είπαμε, λίγοι και καλοί. Ή η ιστορία που τις περισσότερες φορές είναι γραμμική, κάνεις αυτό, μετά εκείνο και τέλος τα καταφέρνεις ή αποτυγχάνεις. Κάθε αποτυχία των παικτών σου στο τραπέζι, είναι μια υπέροχη ευκαιρία να αλλάξεις την ιστορία και να την προσαρμόσεις στα νέα δεδομένα, χωρίς να φαίνεται καν σαν αποτυχία! 

Αλλά πάνω απ’ όλα, να θυμάσαι πως ο υπολογιστής είναι πιο χαζός από εσένα. Γιατί κανένα RPG, ακόμα και τα τελευταία που είναι πιο καλά σχεδιασμένα, δεν μπορεί να σου προσφέρει τις ανεξάντλητες επιλογές που μπορείς εσύ να δώσεις στους παίκτες σου. Κανένα δεν σου δίνει απεριόριστη ελευθερία να κάνεις ότι θέλεις, ακόμα κι αν υπερβαίνει ή καταργεί τους κανόνες. Κανένα παιχνίδι στην οθόνη δεν μπορεί να απαντήσει στην εντελώς αναπάντεχη ιδέα των παικτών σου στο τραπέζι. 

Γι’ αυτό εξάλλου, αγαπάμε τόσο τα “pen and paper rpgs”...

Υ.Γ. Εσύ χρησιμοποίησες ποτέ κάτι από τα παιχνίδια του υπολογιστή στα παιχνίδια σου στο τραπέζι; Γράψε αυτό που σου έκανε τόση εντύπωση ώστε να το ενσωματώσεις στα παιχνίδια σου στα σχόλια!

Fantasmamore

Περήφανος πατέρας του πιο όμορφου half-elf στον κόσμο, γεγονός παράξενο αν αναλογιστεί κανείς πως είμαι ένας κοκκινοτρίχης νάνος με γενειάδα την οποία ενίοτε δένω σε πλεξούδες τις οποίες το half-elf αρέσκεται να τραβά...

Ιστότοπος: fantasmamore.com/

Τελευταία άρθρα από τον/την Fantasmamore