Δευτέρα, 15 Οκτωβρίου 2012 00:00

Λέξεις - κλειδιά

Γράφτηκε από τον
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Αλήθεια εσείς πως διαβάζετε μια περιπέτεια στους παίκτες; Ας πούμε πως έχετε μια περιπέτεια γραμμένη στα αγγλικά. Την διαβάζετε μεταφράζοντας λέξη προς λέξη το κείμενο; Κι όταν γράφετε εσείς μια περιπέτεια; Γράφετε ένα κατεβατό κάθε φορά που πρέπει να περιγράψετε ένα δωμάτιο ή μια σκηνή;



Θεωρώ πως η ανάγνωση μπορεί να γίνει πολύ κουραστική για τους παίκτες, πολύ “επίπεδη” και “άγονη”. Θέλω να έχω τον χρόνο ώστε να δίνω έμφαση στις λέξεις με τον τρόπο μου κι όχι να τον σπαταλώ ψάχνωντας την γ* μημένη εκείνη λέξη που μου διαφεύγει. Για να προετοιμάσω λοιπόν μια περιπέτεια, όταν αυτή είναι στα αγγλικά, κάνω το εξής. Πρώτα διαβάζω όλη την περιπέτεια, ώστε να ξέρω τι μου γίνεται. Σημειώνω τις λέξεις που δεν γνωρίζω ή που πιστεύω πως θα με δυσκολέψουν κατά την διάρκεια της ανάγνωσης. Υπάρχουν λέξεις τις οποίες καταλαβαίνουμε αλλά δεν μπορούμε πραγματικά να μεταφράσουμε, δυσκολευόμαστε να βρούμε την αντίστοιχη στα ελληνικά. Όταν διαβάζω την περιπέτεια υπογραμμίζω όλες αυτές τις λέξεις. Όταν τελειώσω, ανοίγω το λεξικό μου (ηλεκτρονικό λεξικό για να γλυτώνω χρόνο) και σημειώνω την μετάφραση με ένα μολυβάκι, πάνω από την υπογραμμισμένη λέξη. Αυτό θα με γλυτώσει από το εκνευριστικό “εεεεεεεε... και βρίσκετε ένα άγαλμα που είναι εεεε.... ξέρετε, καλυμμένο από...”. Το οποίο σημαίνει πως έχω διαβάσει την περιγραφή του κάθε δωματίου δυο φορές μέχρι στιγμής. Αυτό το κάνω όταν έχω χρόνο μέσα στην εβδομάδα και συνήθως μου παίρνει ένα απόγευμα.
Το απόγευμα που είναι να παίξουμε, μετά την δουλειά και πριν πάω στο σπίτι του φίλου μου, μου αρέσει να παίρνω το βιβλίο μου και να πίνω έναν καφέ μόνος μου, για μια - δυο ώρες, διαβάζοντας τις περιγραφές των δωματίων αλλά και τις δυνάμεις των τεράτων για να τα έχω πρόχειρα. Είναι πολύ εκνευριστικό να χρειάζεται να ψάχνω κατά την διάρκεια του παιχνιδιού τα βιβλία μου, σταματάει την ροή του παιχνιδιού και σκοτώνει την ένταση. Το αποτέλεσμα είναι πως, έχοντας διαβάσει τρείς φορές την περιγραφή ενός δωματίου, ελάχιστα κοιτάζω μέσα στο βιβλίο. Περιγράφω γρήγορα, μειώνοντας τα “εεεεεε....” όσο περισσότερο μπορώ, ενώ χρησιμοποιώ τον χρόνο μου για να δίνω έμφαση στις λέξεις αλλάζοντας τον τόνο της φωνής ή κουνώντας τα χέρια μου. Όλα κυλούν γρήγορα και ομοιόμορφα και πιστεύω πως οι παίκτες μου το διασκεδάζουν πολύ περισσότερο με αυτόν τον τρόπο.

Τώρα, τι γίνεται όταν πρέπει να γράψω μια περιπέτεια μόνος μου; Εντάξει, δεν δυσκολεύομαι στο να γράψω κατεβατά, απόδειξη είναι και αυτό το blog, αλλά αποδεικνύεται μια χρονοβόρα διαδικασία η οποία περιέχει κι έναν πολύ συχνό κίνδυνο. Να παρασυρθώ σε κουτσομπολιά και περιγραφές οι οποίες δεν είναι πραγματικά απαραίτητες. Γενικά, ο κουτσομπόλης DM είναι κακός DM, δεν γράφεις μυθιστόρημα αδερφέ! Για να αντιμετωπίσω τους κινδύνους αυτούς, έχω αναπτύξει έναν τρόπο γραφής, τον οποίο ονομάζω “ρομποτικό” και έχω τα δικαιώματα κατοχυρωμένα, αμ, τι νομίζατε...
Γράφω λοιπόν πρώτα, μια μικρή, πολύ βασική περιγραφή της σκηνής.

“Το δάσος είναι καλυμμένο από ομίχλη. Το ανηφορικό μονοπάτι φαίνεται πως οδηγεί σε ένα ξέφωτο, καθώς τα πυκνά δέντρα αραιώνουν και η ομίχλη μπροστά σας, αντανακλά το φως του πρωινού ήλιου. Μα μέσα από το ξέφωτο ακούγεται ένας παράξενος ρυθμικός ήχος, σαν χτύπημα μετάλλου σε μέταλλο...”
Αυτές είναι οι βασικές πληροφορίες που θα χρειαστούν οι παίκτες μου. Υπάρχουν χίλιες δυο πληροφορίες που θα μπορούσα να προσθέσω, αλλά θα κατέληγα σε ένα κατεβατό που ενδεχομένως θα κούραζε τους παίκτες μου ή κάποιους από αυτούς. Ή που αντίθετα, θα έδιναν βάθος στην περιγραφή και θα βοηθούσαν στην δημιουργία μιας πιο αληθινής σκηνής. Εξαρτάται πάντα από τους παίκτες, το πόσο κουρασμένοι είμαστε την στιγμή εκείνη (μπορεί να έχουμε ήδη παίξει τρείς ώρες ή να είχαμε μια δύσκολη μέρα στη δουλειά...). Γι’ αυτόν τον λόγο, κάτω από την παράγραφο, γράφω κάποιες γραμμές με λέξεις ή φράσεις “κλειδιά”. Για το παράδειγμα που ανέφερα, θα μπορούσα να γράψω:

υγρασία κυλά στα φύλλα, λουλούδια, σκιές δέντρων στην ομίχλη, κρύο, ξημέρωμα, άνοιξη, οσμή βρεγμένου εδάφους, κελαιδίσματα (που αραιώνουν όσο πλησιάζετε στο ξέφωτο), ίχνη (;) στο μονοπάτι.

Αφού διαβάσω την παράγραφο, κι ανάλογα με το πως κρίνω τους παίκτες μου την δεδομένη στιγμή, μπορώ να προσθέσω όσες λέξεις κλειδιά θεωρώ πως χρειάζεται για να προσθέσω βάθος. Αν έχω κάποια ιδέα, αλλά δεν είμαι σίγουρος πως θέλω να την ενσωματώσω (βλέπε “ίχνη ;”) την γράφω σαν ιδέα κι ανάλογα την αξιοποιώ ή όχι.
Αυτός ο τρόπος γραφής είναι πολύ ευέλικτος. Μου επιτρέπει να προσθέσω ότι θέλω, όποτε θέλω. Βέβαια δεν λειτουργεί πάντοτε σωστά. Αλλά σκεφτείτε τον όταν περιγράφετε έναν NPC. Δεν είναι πολύ πιο εύκολο να γράφετε μια σειρά από επίθετα, αντί να τον περιγράφετε σε μια παράγραφο; Κι αν θέλετε να αντιγράψετε την περιγραφή του περιβάλλοντος στο οποίο βρίσκονται οι παίκτες, από κεφάλαιο σε κεφάλαιο ή από περιπέτεια σε περιπέτεια; Ο ρομποτικός τρόπος γραφής δεν σας δίνει περισσότερη ελευθερία;

Είτε τον χρησιμοποιήσετε είτε όχι, να θυμάστε πως λεπτομέρειες όπως οι οσμές, το κρύο ή η ζέστη και οι θόρυβοι μπορεί να κάνουν την σκηνή σας πολύ πιο αληθινή. Αλλά η χρήση τους σε υπερβολικό βαθμό μπορεί να κάνει το παιχνίδι αργό και δυσκίνητο και να αποπροσανατολίσει τους παίκτες!

Σας εύχομαι καλές περιπέτειες!

Fantasmamore

Περήφανος πατέρας του πιο όμορφου half-elf στον κόσμο, γεγονός παράξενο αν αναλογιστεί κανείς πως είμαι ένας κοκκινοτρίχης νάνος με γενειάδα την οποία ενίοτε δένω σε πλεξούδες τις οποίες το half-elf αρέσκεται να τραβά...

fantasmamore.com/

Τελευταία άρθρα από τον/την Fantasmamore