Δευτέρα, 15 Οκτώβριος 2012 00:00

Δώστε ζωή στους χαρακτήρες σας

Γράφτηκε από τον 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Ανεξάρτητα με την γενική αντίληψη, δεν είναι τα στατιστικά ή οι βελτιώσεις που έρχονται καθώς ο χαρακτήρας ανεβαίνει επίπεδα, αυτό που του δίνει ζωή, που τον κάνει να ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους. Οι επιλογές μας τις περισσότερες φορές, κάνουν το avatar μας στον φανταστικό κόσμο που φτιάχνουμε όλοι μαζί, να είναι καλύτερος ή χειρότερος στην μάχη, περισσότερο ή λιγότερο αποδοτικός.

Πόσοι από εμάς είχαμε να διαλέξουμε ανάμεσα σε μια δύναμη που ήταν αδιάφορη από πλευράς περιγραφής, αλλά σημαντική από πλευράς δύναμης και σε μια που μας άρεσε πολύ αλλά δεν ήταν τόσο πρακτική και η επιλογή μας στηρίχθηκε στα... λόγια (fluff);
Ας υποθέσουμε πως έχουμε ένα ξόρκι που λέει πως ένα φυτό ανθίζει στην γη, ψηλώνει και τυλίγει το σώμα του συντρόφου μας, καλύπτοντας την πληγή με γαλάζια άνθη, προσφέροντάς του 3 hit points γιατρειάς και μετά διαλύεται στον αέρα, αφήνοντας μια διακριτική ευωδιά στον αέρα. Και έχουμε κι άλλη μια επιλογή, πως επικαλούμαστε τον θεό μας και αγγίζουμε το χέρι του χτυπημένου συντρόφου μας, προσφέρωντάς του 1d6+2 hit points. Το πρώτο ξόρκι έχει μια όμορφη ιστορία να πει, το δεύτερο είναι απλά καλύτερο από μηχανικής πλευράς. Τι θα επιλέγαμε; Κατά 99%, το πιο δυνατό, το πιο χρήσιμο...
Αυτό το πρόβλημα λύνεται εύκολα αλλάζοντας την περιγραφή στο πιο δυνατό ξόρκι. Αλλά η ουσία παραμένει, σκεφτόμαστε με βάση την πιο ρεαλιστική λύση την ώρα που φτιάχνουμε μια φανταστική ιστορία...
Θα έπρεπε λοιπόν, με κάποιον τρόπο, να αλλάξουμε την περιγραφή όσων δυνάμεων και ξορκιών δεν μας ικανοποιούν και να την αντικαταστήσουμε με δυνατές εικόνες. Κι έπειτα, θα βοηθούσε πολύ περισσότερο την “συλλογική φαντασία” αν αντί να λέμε “χρησιμοποιώ το Lightning strike”, την ώρα του παιχνιδιού λέγαμε “σηκώνω το χέρι μου και μια γαλάζια αστραπή φεύγει από τα δάχτυλά μου και κατευθύνεται στον αντίπαλο”. Πόσο πιο ζωντανό ακούγεται κάτι τέτοιο;


Έπειτα είναι το παρελθόν του χαρακτήρα. Γιατί έγινε μαχητής ή μάγος; Γιατί άφησε την ασφάλεια του σπιτιού του για να διακινδυνέψει την ζωή του παλεύοντας με τέρατα; Απλά επειδή βαριόταν ή επειδή ήθελε θησαυρούς; Τίποτα το κακό σε αυτό, αλλά μήπως μια πιο λεπτομερής περιγραφή του παρελθόντος του θα τον έκανε πιο ενδιαφέρον; Μήπως θα τον έκανε πιο αληθινό; Έχει πάθη; Έχει μια θλιμμένη ιστορία που αφορά στον χαμό ενός αγαπημένου προσώπου; Έχει έντονο το αίσθημα της δικαιοσύνης, κυρίως μετά από κάτι που του συνέβη στο παρελθόν;

Έχω τέσσερις παίκτες για τους οποίους έπρεπε να σκαρφιστώ μια ιστορία και μάλιστα να συνδέσω την ιστορία αυτή με κάτι μέσα στο παιχνίδι, για να τους δώσω ένα επιπλέον κίνητρο για να αγωνιστούν.

Μια ξωτικιά, τάξη δρυίδη, με έναν λύκο για σύντροφο. Η παίκτρια έχει δώσει στον λύκο το όνομα του σκύλου που έχει στην πραγματική ζωή (και που φυσικά λατρεύει). Έφτιαξα λοιπόν μια ιστορία, πως η ελφ τάχα, σαν μικρό κοριτσάκι, είχε δει κάποια goblin να βασανίζουν μια οικογένεια λύκων που είχαν πιάσει σε μια παγίδα στο δάσος. Παρότι παιδί, όρμησε στα goblin και τα χτύπησε με τις γροθιές της. Αυτά φυσικά την έπιασαν και προσπάθησαν να την βασανίσουν, όπως έκαναν με τους λύκους, για να διασκεδάσουν. Τότε εμφανίστηκε μια δρυίδης, έδιωξε τα goblin αλλά μπόρεσε να γλυτώσει μονάχα το ένα κουταβάκι από τον θάνατο. Υποσχέθηκε στο μικρό έλφ, πως θα του μάθει να επικοινωνεί μαζί του με το μυαλό της και πως ακόμα θα της διδάξει τον τρόπο να πολεμά για να προστατεύει τον εαυτό της και αυτούς που αγαπά. Έτσι η παίκτριά μου έγινε δρυίδης. Κι όσον αφορά στην μέντορά του έλφ, αυτή μου έδωσε μια αφορμή να γράψω την περιπέτεια που παίξαμε πρόσφατα. Βλέπετε η δρυίδης έχει μια σοβαρή ασθένεια και χρειάζεται ένα άνθος, ονόματι εχέρ, πιο σπάνιο κι από τα διαμάντια, που φυτρώνει μέσα σε σπηλιές με υγρασία.
Αύριο οι παίκτες μου θα κατέβουν στα πρώτα επίπεδα του underdark για άλλους λόγους, όπου θα ανακαλύψουν σε μια σπηλιά ένα ολόκληρο λιβάδι από εχέρ...

Η ιστορία αυτή δεν βοήθησε από μηχανικής άποψης την παίκτρια. Αλλά πρόσθεσε βάθος και μια ωραία αφορμή για περιπέτεια. Τώρα η Μάριελ θα μπορέσει να σώσει την ζωή της γυναίκας που της χάρισε την ζωή και έναν τόσο πιστό φίλο...

Κάποιες φορές είναι πιο δύσκολο να σκεφτείς μια όμορφη ιστορία. Έχω έναν παίκτη που παίζει έναν warlock, ένα είδος μαχητή που παίρνει τις δυνάμεις του από συμφωνίες με δαίμονες και έχει ένα σπαθί που του δίνει εξαιρετικές δυνάμεις. Το κακό είναι πως ο παίκτης μου, διάλεξε αυτόν τον χαρακτήρα μέσα από μια σειρά προ-σχεδιασμένων χαρακτήρων όταν πρωτοπαίξαμε, λόγω του ότι είχε σπαθί και ξόρκια. Αλλά δεν του άρεσε καθόλου η όλη ιστορία της συμφωνίας με τους δαίμονες, παρότι του αρέσει από μηχανικής πλευράς. Για να του “χρυσώσω το χάπι” και να τον κάνω να αγαπήσει τον χαρακτήρα του, έπρεπε επομένως να σκαρφιστώ μια ιστορία που να δείχνει πως έγινε warlock... παρά την θέλησή του! Το κείμενο που ακολουθεί είναι αυτό που σκέφτηκα για εκείνον.

Ο Oswyn είχε πάντα ένα ιδιαίτερο πάθος για τις απόκρυφες τέχνες και η εκπαίδευση στο Moonstone Keep του φαινόταν αρκετά “ρηχή”. Ώσπου γνώρισε τον Panril, έναν χαμογελαστό ηλικιωμένο μάγο, ο οποίος υποσχέθηκε να διδάξει τις μαγικές τέχνες σε εκείνον και την αδερφή του, αφιλοκερδώς. Μην έχοντας τίποτα να χάσει, ο Oswyn δέχτηκε και μαζί με την αδερφή του Leofwen, άρχισαν να παρακολουθούν τακτικά τα μαθήματα του Panril.
Μια εξαιρετικά παγωμένη μέρα του χειμώνα, ο μάγος τους ζήτησε να τον συναντήσουν στις κατακόμβες, ανάμεσα στα δύο τμήματα της πόλης για το επόμενο μάθημά τους, κάτι που κάνανε συχνά, άλλαζαν σημείο συνάντησης για να μελετήσουν πως εξωτερικοί παράγοντες όπως το κρύο, το σκοτάδι, τα δάση, η βροχή κτλ μπορούσαν να επηρεάσουν τις απόκρυφες τέχνες. Τα αδέρφια εμφανίστηκαν στο ραντεβού τους ακριβώς όπως τους είχε ζητήσει ο δάσκαλός τους. Εκείνη η ημέρα ήταν διαφορετική από τις άλλες, και εξαιρετικά γεγονότα έμελλε να συμβούν...
Ο Panril πρόσφερε κρασί στους δύο νέους και τους νάρκωσε. Ξύπνησαν φυλακισμένοι σε κλουβιά που αιωρούνταν από την οροφή μιας αίθουσας που θύμιζε αρχαίο ναό. Τεράστιες κολόνες συγκρατούσαν την οροφή και σε κάθε γωνία της τετράγωνης αίθουσας βρισκόταν σκαλισμένα 4 αγάλματα που αναπαριστούσαν γίγαντες . Ο μάγος δεν ήταν μόνος του, είχε καλέσει ένα πλάσμα από μια άλλη διάσταση και έκανε μια συμφωνία μαζί του. Θα του έδινε τις ζωές των δύο μαθητών, με αντάλλαγμα ένα ξίφος με μαγικές δυνάμεις.
Ο Oswyn ξύπνησε την στιγμή που ο δαίμονας ύψωνε ένα ξίφος και ψιθύριζε τα μαγικά λόγια. Το βλέμμα της Leofween έμεινε κενό και έπεσε άψυχο, ενώ μια γαλάζια γραμμή έφευγε από το στόμα της και κατέληγε στο σπαθί, τυλίγοντας το με μια γαλάζια λάμψη. Στη συνέχεια στράφηκε στον Oswyn, αλλά πριν προλάβει να αρχίσει την ψαλμωδία, κάτι αναπάντεχο συνέβη.
Η αίθουσα άρχισε να τρέμει. Τα πέτρινα αγάλματα που βρίσκονταν στις 4 γωνίες της αίθουσας και αναπαριστούσαν 4 γίγαντες, άρχισαν να κινούνται. Ο μάγος πάγωσε από τον φόβο του κι ο δαίμονας διέκοψε την τελετή καθώς ο πρώτος γίγαντας σήκωνε το τσεκούρι του εναντίον του. Σφίγγοντας τις γροθιές του ο δαίμονας άνοιξε μια μαγική πύλη στον ένα τοίχο της αίθουσας και εξαφανίστηκε ενώ ο μάγος περικυκλώθηκε από τους γίγαντες. Η αίθουσα συνέχισε να τραντάζεται και το κλουβί που κρατούσε φυλακισμένο τον Oswyn έπεσε στο έδαφος και διαλύθηκε. Ο νεαρός ίσα που πρόλαβε να δεί τον μάγο να εξαπολύει ένα ξόρκι τηλεμεταφοράς, πριν χάσει τις αισθήσεις του από το χτύπημα.
Όταν ξύπνησε οι πέτρινοι γίγαντες είχαν γυρίσει στις γωνίες τους και ήταν ακίνητοι, ενώ δεν υπήρχαν πουθενά ίχνη του μάγου. Στο κέντρο της αίθουσας υπήρχε μια επιγραφή, γραμμένη σε κάποια αρχαία γλώσσα των νάνων.
Ο Oswyn έθαψε την αδερφή του με όλες τις τιμές και πήρε το σπαθί (που συνέχιζε να λαμπυρίζει με την ίδια γαλάζια λάμψη) στο χέρι του. Για μια στιγμή ένιωσε μια αίσθηση οικεία, λες και η αδερφή του βρισκόταν στο πλάι του. Έκτοτε δεν το εγκατέλειψε ποτέ, ενώ ανακάλυψε με τον καιρό πως όσο περισσότερο το χρησιμοποιούσε, ανακάλυπτε καινούργια πράγματα, ξόρκια και κινήσεις. Δεν ήταν σίγουρος αν η γνώση αυτή προερχόταν από τον δαίμονα ή από την αδερφή του, αλλά δεν αποχωρίστηκε ποτέ το σπαθί του, το οποίο και ονόμασε “Λεπίδα του χειμωνιάτικου θρήνου” για να του θυμίζει την παγωμένη εκείνη ημέρα που η αδερφή του έχασε την ζωή της.
Η επιγραφή στην διάλεκτο των νάνων, απ’ ότι έμαθε αργότερα ο Oswyn σήμαινε:
“Σε τούτα τα εδάφη είναι ιερή η ζωή
σαν την πέτρα
κι όποιος τη σταματήσει,
η πέτρα αυτή θα τον συνθλίψει”

Ε, ναι, ο Oswyn δεν ευθύνεται για το τι έγινε. Δεν είναι ξεκάθαρο το από που παίρνει τις δυνάμεις του, είναι όμως πέρα για πέρα εμφανές πως δεν θα αποχωριστεί το σπαθί του, αφού περιέχει την ψυχή της αδερφής του. Και από πλευράς ιστορίας, θα ψάχνει να βρεί τον μάγο που είναι υπεύθυνος για όλα αυτά για να τον εκδικηθεί...
Θα μπορούσε να αναρωτηθεί κανείς γιατί δεν άλλαξα απλά το fluff για τον warlock, παρά προσπάθησα να εξηγήσω τα πάντα μέσω της ιστορίας. Καταρχήν, οι δυνάμεις του είναι σχετικά κακόβουλες “τηλεμεταφέρεται όταν σκοτώνεται κάποιος δίπλα του, βγάζει πόδια αράχνης και σκαρφαλώνει στους τοίχους κτλ”. Επομένως ήθελα να κρατήσω την αίσθηση του μυστηρίου, το γεγονός ότι ο χαρακτήρας είναι κάτι ιδιαίτερο και επικίνδυνο.

Ιστορίες που κρύβουν κινδύνους

Καλό θα ήταν να μην συνδέουμε και τόσο στενά την πραγματική ζωή με το παιχνίδι. Σας το λέει κάποιος που έγραψε μια ιστορία, στην οποία ο χαρακτήρας προσπαθεί να ανακαλύψει τι απέγινε η αγαπημένη του, που εξαφανίστηκε μετά από μια μάχη, πριν από λίγα χρόνια.
Και στην πραγματική ζωή μόλις χώρισε και δεν το έχει πάρει και πολύ καλά να πεις...
“Κακό timing” που λένε και στο χωριό μου. Ευτυχώς δεν του είχα αποκαλύψει ακόμα την ιστορία κι έτσι προλαβαίνω να την αλλάξω, ώστε να μην ξύνω πληγές κατά την διάρκεια του παιχνιδιού. Σκοπός μας εξάλλου είναι να διασκεδάσουμε, να ξεφύγουμε από την πραγματική ζωή και να διηγηθούμε ένα παραμύθι...
Θα σκαρφιστώ λοιπόν, μια ιστορία στην οποία ο χαρακτήρας θα ακολουθεί ένα μονοπάτι που θα σχετίζεται με την δικαιοσύνη. Ή την αναζήτηση αυτής.

Αν και αυτό είναι πάλι συνδεδεμένο με την καθημερινότητα όλων μας...

Αλλά εδώ μιλάμε για παραμύθια. Σκεφτείτε εφέ, πλάστε ιστορίες και συμπεριφερθείτε στο παιχνίδι όπως θα κάνατε αν είχατε μπροστά σας έναν καμβά. Με φαντασία και ελευθερία...

Fantasmamore

Περήφανος πατέρας του πιο όμορφου half-elf στον κόσμο, γεγονός παράξενο αν αναλογιστεί κανείς πως είμαι ένας κοκκινοτρίχης νάνος με γενειάδα την οποία ενίοτε δένω σε πλεξούδες τις οποίες το half-elf αρέσκεται να τραβά...

Ιστότοπος: fantasmamore.com/

Τελευταία άρθρα από τον/την Fantasmamore