Τετάρτη, 11 Σεπτεμβρίου 2013 00:00

η Βιβλιοθήκη των Κρυστάλλων

Γράφτηκε από τον
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Μου αρέσει πολύ να δίνω λίγο παραπάνω σημασία στους χάρτες της μάχης. Αλλά φυσικά δεν υπάρχει ο χρόνος για κάτι τέτοιο. Γι’ αυτό προσπαθώ τουλάχιστον να φτιάχνω καλύτερους χάρτες έστω μια στο τόσο. Όταν για παράδειγμα πρόκειται για μια πιο ξεχωριστή μάχη. Όπως στην τελευταία συνάντηση των D&D Encounters που κάναμε στην Κάισσα Αμαρουσίου από αρχές Ιουλίου μέχρι αρχές Σεπτέμβρη 2013.

 

Πως φτιάχτηκε η Βιβλιοθήκη των Κρυστάλλων

Η τελική μάχη θα γινόταν σε μια αρχαία βιβλιοθήκη Ξωτικών. Η μεγάλη αυτή αίθουσα αποτελείται από τρεις βαθμίδες διαφορετικού ύψους, ξεκινώντας από την υψηλότερη όπως θα έμπαινε κανείς στην αίθουσα και καταλήγοντας στην χαμηλότερη όπου υπάρχει και μια σχετικά μικρή λίμνη.

Αυτός είναι ο χάρτης που είχε μέσα η περιπέτεια.

 

Σκέφτηκα να κάνουμε αυτόν τον χάρτη τρισδιάστατο: την κάθε βαθμίδα στο ύψος της και όπου υπάρχει σκάλα να βάλουμε μια σκάλα από πηλό.

Για αρχή το έχω κολλήσει (περιμετρικά μόνο, το περίγραμμά του) σε σκληρό χαρτόνι, το οποίο χαρτόνι στο τέλος θα γίνει το πάτωμα. Και αυτά που βλέπετε στην εικόνα είναι τα κύρια εργαλεία που θα χρησιμοποιήσουμε. Μπορείτε να καταλάβετε ποιο είναι το πιο σημαντικό;

 

Σίγουρα θα υπάρχει και πιο ειδικευμένος τρόπος για να φτιάξει κανείς μια μακέτα, αλλά για απλότητα και ταχύτητα είπα να χρησιμοποιήσουμε σελοτέιπ. Κάποιος είχε πει κάποτε:

Τα πάντα φτιάχνονται με κολλητική ταινία. Κι αν κάτι δεν φτιάχνεται... τότε... δεν έχεις βάλει αρκετή!

Από ότι είδατε στην εικόνα υπάρχει και κοπίδι, πράγμα που σημαίνει ότι θα κόψουμε. Θα χρειαστείτε λοιπόν κάποιον να σας επιβλέπει καθώς αυτό είναι μια επικίνδυνη δουλειά για να την κάνει κανείς μόνος του! Smile

Αυτός λοιπόν είναι ο βοηθός μου σε αυτή την κατασκευή για να αποφύγουμε κάποιο τυχόν ανεπιθύμητο κόψιμο. Όχι τέτοιο κόψιμο.

Αφού ο βοηθός είναι στη θέση του ξεκινάμε να κόβουμε. Θα μιλάω ενδιάμεσα για να μην τον πάρει ο ύπνος.

 

Ο χάρακας βοηθάει να κρατάμε ευθείες γραμμές.

Παλιά έκανα ένα λάθος. Προσπαθούσα να κόψω με μία περασιά!

Τελικά μου φαίνεται ότι είναι καλύτερα να μην προσπαθείς να κόψεις μια γραμμή με τη μια, αλλά κάνοντας μερικά κοψίματα πριν μετακινήσεις τον χάρακα από την ευθεία σου.

Πρώτα ένα όχι πολύ δυνατό κόψιμο, για να «χαραχτεί ο δρόμος». Μετά ξαναχαράσω την ίδια γραμμή λίγο πιο δυνατά και μετά ξανά, αν χρειαστεί, λίγο ακόμα πιο δυνατά κτλ.

 

Το κάθε χαρτί ανάλογα με το πάχος του θέλει περισσότερα ή λιγότερα περάσματα. Πχ ένα λεπτό χαρτί/χαρτόνι μπορεί να κοπεί σε 1-2 περάσματα του κοπιδιού. Ένα σκληρό χαρτόνι σε 4-5 ή παραπάνω κτλ...

 

Kόψαμε τα πάντα, ο βοηθός δεν έχει να προσθέσει τίποτα...

 

νομίζω... απλά σκέφτεται που θα κοιμηθεί μετά.

Ωραία! Το λοιπόν!

Αφού είχαμε κολλήσει τον χάρτη μας πάνω στο χαρτόνι, είναι έτοιμες οι γραμμές που θα ακολουθήσουμε για να κόψουμε το «πάτωμα»!

Οπότε... κόβουμε...

 Ωραία. Όλα εντάξει βοηθέ;

 

- Οου! Ένα κόκκινο φωτάκι!

- Μη! Μη! Ασ’ τη μηχανή μου!

- Αυτό κουνιέται!!!

- Ο φακός! Θέλουν κόψιμο τα νύχια σου!!

Αφού κόψαμε τα πατώματα (και όχι τα νύχια, γι' αυτό την πάτησα στο τέλος) θα χρειαστεί να κόψουμε σε άλλα χαρτόνια τους «τοίχους» ή αλλιώς τα θεμέλια που θα τα κρατήσουν στο ύψος που θέλουμε. Αρκεί να βάλετε περίπου το μήκος και το πλάτος του πατώματος και ύψος βάζετε ότι θέλετε. Εγώ γενικά κρατάω σαν κλίματα το 5ft στο παιχνίδι = μια ίντσα στον χάρτη, που είναι και καλά το «στάνταρ» μέγεθος των D&D battlemaps με τις D&D μινιατούρες κτλ. Κόβουμε λοιπόν τους τοίχους με κοπίδι και χάρακα και τα κολλάμε όλα αυτά με σελοτέιπ για να φτιάξουμε το πάτωμα σαν «κουτί».

 

*τουκ!

 

*χχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχ!

 

*χχχχχχχχχχχχ!

 

*κλανκ!

 

*χχχχχχχχχχχχραατς

 

*τσουπ

 

*χχρατς! χρουτς!

 

*πφφτουπμπ

 

*νιάου...Φύγε!

 

*χράτς! χριτς!

 

*χχχχχχκτπ!

 

*χχχρατς!

 

*κτουπ!

 

Έτοιμο το πρώτο μας κουτί!

 

 

Λίγα πράγματα για την παραπάνω φώτο. Τα θεμέλια που κρατάνε το πάτωμα ψηλά τα έκανα με χοντρό χαρτόνι για να στέκεται καλά. Οι τοίχοι είναι από πιο λεπτό χαρτόνι για να είναι πιο εύκαμπτοι, αυτό θα μας χρειαστεί για την τελική συναρμολόγηση. Υπάρχουν «τρύπες» όπου θα χρειαστεί να μπουν σκάλες στο τέλος, τις οποίες θα κάνουμε από πηλό.

 

 

Τώρα τι είναι αυτό το εξόγκωμα που έχω βάλει στο πλάι. Δεν είχα προβλέψει ότι η σκάλα στην μεσαία βαθμίδα θα είναι η μισή στον αέρα. Οπότε έβαλα αυτό το «εξόγκωμα», που έκοψα από ρολό χαρτιού στο κατάλληλο ύψος, για να κρατάει τη σκάλα.

Εκεί λοιπόν θα πατάει η σκάλα της μεσαίας βαθμίδας. Οι γκρίζες πιτσιλιές που βλέπετε στην παραπάνω φώτο είναι από το σπρέη μπογιάς που έριξα. Είναι για χαρτιά και άλλα υλικά και απλά γκριζάρισα λίγο το χαρτόνι στα σημεία που ήταν άσπρο.

Κάπως έτσι θα κάνουμε και τα υπόλοιπα πατώματα. Σαν κουτιά.

Έχουμε κολλήσει και τα κομμάτια του χάρτη επάνω. Λείπουν ακόμα οι σκάλες. Βλέπετε ότι το μεγάλο και το μικρό είναι σχετικά πιο λίγο εύκολα. Το μεγάλο έχει μόνο θεμέλια και δεν χρειάζεται να έχει τοίχους (για να «βλέπουμε» μέσα του καθώς είναι το εξωτερικό κομμάτι). Το μικρό έχει μόνο τοίχους και δεν έχει θεμέλια καθώς δεν είναι στον αέρα αλλά ακουμπάει τραπέζι. Έκοψα μόνο την τρύπα στη μέση για τη λιμνούλα, την οποία κόλλησα από κάτω για να έχει και αυτή ένα μικρό βάθος. Α! Και αυτή η επιφάνεια με τα τετραγωνάκια που βλέπετε, είναι «επιφάνεια κοπής». Είναι η πρώτη φορά που τη χρησιμοποίησα και είναι ό,τι πρέπει να κόβεις με κοπίδι εκεί πάνω.

Ήρθε η στιγμή να τα βάλουμε το ένα πάνω/μέσα στο άλλο.

 

Το αποτέλεσμα είναι αυτό:

 

Οι τοίχοι λοιπόν έπρεπε να είναι ευλύγιστοι γιατί κατά την τελική συναρμολόγηση θα έπρεπε να «στραπατσαριστούν» λίγο για να μπει το ένα κουτί μέσα στο άλλο, καθώς δεν δουλέψαμε με μεθόδους ακριβείας αλλά περισσότερο με μεθόδους ταχύτητας.

Γι’ αυτό το λόγο επίσης ήταν αναμενόμενο ότι οι τοίχοι συμπιέζονταν αρκετά στην τελική συναρμολόγηση και κάνανε «κύματα». Έτσι με το ψαλίδι τους έκοψα λίγο στις γωνίες για να χωρέσουν καλύτερα. Κάπως έτσι.

Δεν είναι και τόσο άσχημο, εξάλλου πρόκειται για αρχαία ερείπια. Wink

(Ένας καθηγητής μου είχε πει κάποτε «Κάναμε τη βλακεία... και μετά την είπαμε στυλ!») Innocent

 

Πάμε στις σκαλτσες!

Εννοώ τις σκαλίτσες!

 

Τις φτιάχνουμε με πηλό στις διαστάσεις που θέλουμε.

...

Αυτά:

 

Αν δεν κολλήσουνε καλά τα σκαλιά μεταξύ τους μπορούμε να τους βάλουμε κόλλα αφού στεγνώσει ο πηλός.

Τις βάφουμε αν θέλουμε και αφού στεγνώσουν είμαστε έτοιμοι να τοποθετήσουμε και αυτές και να παίξουμε!

 

 

Η μάχη έγινε και όσο την θυμάμαι αισθάνομαι ότι ήταν πολύ καλύτερα από τον να παίζαμε στον δισδιάστατο χάρτη.

 

 

Αμέσως είχες αίσθηση του χώρου, που πας να πέσεις, που πας να πηδήξεις, που είναι ψηλά που χαμηλά.

 

Μακάρι να είχα χρόνο να φτιάχνω κάτι τέτοιο για κάθε συνάντηση. Έστω με μια τέτοια προχειρότητα. Αλλά ο χρόνος μας δυστυχώς δεν χωράει όσες προτεραιότητες θα θέλαμε. Και με αυτό... πάω λοιπόν να ταΐσω τον βοηθό μου.

*Για την ιστορία... ο βοηθός που είχα για να μην κοπώ, μόλις με... έκοψε! Μου έχει αφήσει μια τεράστια γρατζουνιά καθώς πήγα να τον ακουμπήσω κάτω και αποφάσισε να πηδήξει!

Περισσότερες φωτογραφίες από αυτή την τελική μάχη θα βάλουμε στη σελίδα μας στο facebook, συγκεκριμένα σε αυτό το album.

Dennis

Race: Human
Class: Master Video Editor, Expert Graphic Artist, Expert Musician
Background: Game Master
Defining Event: “Monster Annual” D&D event in Athens