×

Ειδοποίηση

There was a problem rendering your image gallery. Please make sure that the folder you are using in the Simple Image Gallery Pro plugin tags exists and contains valid image files. The plugin could not locate the folder: media/k2/galleries/164
Τρίτη, 21 Αυγούστου 2018 22:44

Τα Αρχέτυπα στα Fantasy RPGs Vol 3: Monk

Γράφτηκε από τον
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Ο μοναχός ή κοινώς “Μονκ” (Monk) αν και αποτελεί μια εκ των παλαιοτέρων κλάσεων στα RPG, εξακολουθεί να μην κατέχει τη δημοσιότητα που εγκωμιάζει τις υπόλοιπες. Παρότι πολλές κουλτούρες/θρησκείες περιέχουν στο λεξιλόγιο τους τον όρο “μοναχός”, εμείς, βέβαια, θα εστιάσουμε σε ένα συγκεκριμένο μοντέλο, ανατολικών αναλογιών.
Δηλαδή σε εκείνο το είδος μοναχού που απαρνιέται τις χαρές και τις απολαύσεις της σάρκας για να κατακτήσει αδιανόητα επίπεδα αυτοπραγμάτωσης μέσα από τις πολεμικές τέχνες και τον εσωτερισμό.


Η συγκεκριμένη αρχετυπική εικόνα στο φανταστικό, έχει τις ρίζες της σε κάτι ολότελα αληθινό και υπαρκτό μέχρι σήμερα, στον μοναχό που ανήκει στο τάγμα των «μάχιμων-μοναχών» όπου εδώ και δεκαπέντε αιώνες ακούει στο όνομα Σαολίν (Shaolin).


 Λίγη ιστορία για το μοναστικό τάγμα των πολεμιστών μοναχών Shaolin:

 H ονομασία του Σαο-Λίν (少林) σημαίνει Μικρό Δάσος. Ο πρώτος ναός αυτών των πολεμιστών-μοναχών πήρε το όνομα του από το όνομα της περιοχής, σε ένα μικρό δάσος, στο βουνό Σαόσι της επαρχίας Χενάν στην κεντρική Κίνα, όπου βρίσκεται σε λειτουργία μέχρι και σήμερα.
Ο εμπνευστής και κύριος θεμελιωτής του μοναστικού τάγματος των Σαολίν, ήταν ένας Ινδός με το όνομα Μποντιντάρμα (Bodhidharma 483-540 A.D.), ένας πρίγκιπας που εγκατέλειψε την βασιλική ζωή  για να ταξιδέψει (το 527 μ.Χ.) στην Κίνα και να διδάξει τις πνευματικές οδούς του Βουδισμού όπως ο ίδιος τις είχε συλλάβει.
Αν και το μοναστήρι του Σαολίν προϋπήρχε όταν ο απόκληρος (forsaken) πρίγκιπας πήγε στην επαρχία Χέναν, δεν είχε ακόμη την λειτουργικότητα που διατηρεί μέχρι τη σήμερον ημέρα.
Ο ίδιος έκρουσε την πόρτα του ναού αλλά δεν έγινε δεκτός από τους μοναχούς, μιας και ήταν ένας ξενόφερτος.
Όμως η ταπεινή και ευγενική συμπεριφορά του σε ακραίες περιστάσεις εναντίον του, κίνησε την περιέργεια των μοναχών.
Ο πρίγκιπας όταν έφτασε στην Κίνα, ήταν ήδη γνώστης της τεχνικής Kalaripayattu (ινδική πολεμική τέχνη) και αφού οι μοναχοί του αρνήθηκαν την εισαγωγή του στο μοναστήρι τους αυτός κατοίκησε σε μια γειτονική σπηλιά επί εννέα χρόνια.
Μία από της εκδοχές στην ιστορία της πολεμικής τέχνης του κούνγκ φου (gong-fu) θέλει τον Μποντιντάρμα να παρατηρεί τα διάφορα ζώα που πλησίαζαν την σπηλιά του και αυτός να αποκωδικοποιεί την κινησιολογία τους με σκοπό την μεταφορά τους σε τεχνικές πάλης που μπορεί να εκφράσει το ανθρώπινο σώμα βάση μορφολογίας του.
Η ανάγκη των μοναχών, όντας απροστάτευτοι και ανήμποροι ενάντια στους ληστές που λεηλατούσαν κάθε λίγο το μοναστήρι τους, τους έφτασε σε σημείο να παρακαλούν τον πρίγκιπα να τους διδάξει πώς να κατακτήσουν και αυτοί το επίπεδο του.
Ο Μποντιντάρμα δεν μιμούταν απλά τα ζώα στις κινήσεις τους αλλά μάλλον σε όλη την υπαρκτική τους συνειδητότητα λ.χ. την ευελιξία και την ταχύτητα του φιδιού, την αγριάδα και την εκρηκτικότητα της τίγρης, και τις όποιες ανάλογες φυσικές αρετές διέπουν τα «πέντε ζώα» που στήριξε το ομώνυμο μαχητικό στυλ του (Five Animals Style , 五形) . Κατάφερε δηλαδή, να «προγραμματίσει» το μυαλό του για να αντιδρά όπως ακριβώς αντιδρά και το ζώο, ενστικτωδώς.
Αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο με σκληρή εξάσκηση και απίστευτα σκληρό «mind-setting via meditation» πράγμα όπου οι επιταγές της δυτικής κοινωνίας με τους γρήγορους και αγχωτικούς βιορυθμούς καθιστούν κάτι τέτοιο-για εμάς που δεν είμαστε Shaolin- πρακτικά αδύνατο.
Η εκπαίδευση αυτών των μοναχών δεν εξαντλεί το πεδίο δράσης της μόνο στην εξουθενωτική προπόνηση φαντασμαγορικών ακροβατικών κινήσεων όπως εκείνων βλέπουμε στις ταινίες κατηγορίας “ξύλου”, αλλά συμπεριλαμβάνει απίστευτες ώρες διαλογισμού και σωματικής καταπόνησης. Αυτή είναι ίσως η μοναδική οδός που μπορεί να οδηγήσει κάποιον στον κολοφώνα της ύπαρξης του, διότι σύμφωνα με  την αρχή που διέπει όλες τις πολεμικές τέχνες: για να μπορέσει ο μαθητής να κυριαρχήσει στον ίδιο του τον εαυτό, πρέπει πρώτα να υπερνικήσει τους παλαιότερους θεούς που κατοικούν στο πνεύμα του ∙τον φόβο και τον πόνο.
Ο μοναχός Shaolin εκπαιδεύεται στις πολεμικές τέχνες για να μάθει να υπερασπίζεται τον εαυτό και τους αδύναμους. Δεν χρησιμοποιεί ποτέ τις πολεμικές του δεξιότητες για να βλάψει.
Μάλιστα η φιλοσοφία της διαπαιδαγώγησης τους, υποστηρίζει πως ο μοναχός δεν επιτίθεται ποτέ πρώτος και πως τα χτυπήματα που επιφέρει στον αντίπαλο του -ως αντεπίθεση πάντα-  είναι ένα πλήγμα-τιμωρία σε άμεση ισχύ από το ίδιο το κάρμα! Πως δηλαδή το κάρμα τιμωρεί εκείνον που επιτέθηκε πρώτος και ο μοναχός απλά είναι η υλοποιημένη του εκδήλωση σε αυτόν τον κόσμο.
Σκοπός του τάγματος είναι να καλλιεργήσει μέσα από την πειθαρχία τις αρετές που διέπουν τον ανθρώπινο νου και να καταστήσει τον εκπαιδευόμενο «φορέα του φωτός», αυτού δηλαδή που κατέχει το πραγματικό κουνγκ-φου(1).


Εισαγωγή του Μονκ στα παιχνίδια Ρόλων και  η εξελικτική του πορεία μέσα από το πρίσμα του D&D

 Η πρωταρχική εμφάνιση του Μονκ στα παιχνίδια ρόλων, έγινε στο «Blackmoor supplement» (Dave Unerson, 1975) . Μια κλάση βασισμένη στον ήρωα Remo Williams της σειράς The Destroyer (Warren Murphy & Richard Sapir.1971 novel series). O Remo Williams ήταν ένας πρώην αστυνομικός που το κράτος των Η.Π.Α. σκηνοθέτησε τον θάνατο του  για να μπορεί να διατηρεί την τάξη πέραν της επιβολής του νόμου, αφού πρώτα είχε εκπαιδευτεί ως επαγγελματίας δολοφόνος (assassin).
O Remo είχε εκπαιδευτεί από τον master Chiun στην κρυφή πολεμική τέχνη Sinanju.
Μια τέχνη η οποία θεωρείτο κορεάτικης καταγωγής και την κατέχουν κάτω από άκρα μυστικότητα μόνο μερικές αρχαίες οργανώσεις και πως όλες οι άλλες πολεμικές τέχνες είναι ψήγματα γνώσης της Sinanju. Όπως αναφέρεται και στη νουβέλα: το Sinjanju είναι ο ήλιος και οι γνωστές πολεμικές τέχνες δεν είναι παρά οι αχτίδες του.
Οι γνώστες αυτής της πολεμικής τέχνης μπορούν από το να αποφεύγουν σφαίρες (εξ’ επαφής),να αναποδογυρίσουν ένα τανκ με τα ίδια τους τα χέρια μέχρι να γίνονται αόρατοι και να φέρνουν μια γυναίκα στα ύψη της σεξουαλικής έκστασης.
Ο πρωταγωνιστής θεωρεί πως είναι η ενσάρκωση του Shiva (ινδουιστική θεότητα), του καταστροφέα, και πως με τις υπεράνθρωπες ικανότητες του είναι ο καταστροφέας του κακού.
Ο Remo, θαρρώ πως είναι ένα αμάλγαμα που εμπνεύστηκε από δύο κυρίαρχες φιγούρες που ενέπνεαν σεβασμό και φόβο στην Άπω-ανατολική κουλτούρα- Shaolin και του Shinobi- αλλά οι ίδιες δεν ήταν και τόσο γνωστές φυσιογνωμίες στον τότε δυτικό κόσμο.

Η ιστορική αναδρομή αυτής της κλάσης θυμίζει αρκετά σε κακό-μεταγλωττισμένη ταινία κούνγκ-φου της δεκαετίας του ‘70.
1st e. AD&D Player's Handbook (Gary Gygax ,1978)
Ο Monk εμφανίζεται σαν μία από τις πέντε βασικές κλάσεις αλλά εξακολουθεί να υστερεί σε σχέση με τους υπόλοιπους όπου ο ρόλος τους χαρακτηρίζεται με μεγαλύτερη διαύγεια.
Όπως και αν το δούμε, σε έναν κόσμο όπου κυριαρχούν η μαγεία και το ατσάλι, τα γυμνά χέρια(ακόμα και αν έχουν την δυνατότητα να προκαλέσουν  άμεσο θάνατο -instant death-), είναι κάτι το άγνωστο σαν φιγούρα στο χώρο. Αυτό είναι αρκετό για να πυροδοτήσει σκεπτικισμό και αμφιβολίες για την ακεραιότητα του τι ακριβώς πραγματεύεται.
Από άποψη μηχανισμών (game-mechanics), o Monk αρχικά έμοιαζε με την πιο αδύναμη των κλάσεων, παρόλο που θεωρητικά -με κανόνες και ζάρια μεγαλύτερα του d20(d60?!?) που, ανάθεμα αν κάποιος εν ζωή μπορεί να θυμηθεί- μπορούσε να επιφέρει στην καλύτερη των περιπτώσεων 128 points of damage/round, πρακτικά όμως αυτό ήταν ξεκάθαρα στα καπρίτσια της θεάς τύχης.
Στο περιοδικό Dragon’s Magazine #53 o συγγραφέας φανταστικού Phillip Meyers διαφωνεί με την επικρατούσα κοινή γνώμη πως ο Μοναχός είναι η πιο αδύναμη κλάση. Κατηγορεί το παιχνίδι διότι η κλάση είναι ωραία ως ιδέα αλλά ως δομή, με χαμηλό AC και γελοία spells σε σχέση με τους semi-casters (Cleric) και με ασθενικό Hit Dice, είναι «ανίκανη» να επιβιώσει σε μεγαλύτερα επίπεδα.
Παρά τις προσπάθειες των δημιουργών του να τον εισχωρήσουν με πιο δίκαιο τρόπο : πολλαπλά χτυπήματα/γύρο (και με passive chance to stun enemy for 1d6 rounds, psionic powers etc.), ακόμα και με τα χέρια του να επιφορτίζονται με μία τιμή της τάξης +2  (ανάλογο του +2 weapon attack) η αρχική ιδέα του «Δεν μπορείς να τσακίσεις ένα Iron Golem με σκέτο καράτε!» εξακολουθούσε να τον στοιχειώνει.
Όμως όσο υπάρχουν παίκτες ένα παιχνίδι μένει ζωντανό, και όσο κάτι διατηρείται ζωντανό φυσικό επακόλουθο είναι η εξέλιξη του.

Oriental Adventures rulebook (Gary Gygax & David Cook, 1985)
Το κοινό των RPGs έρχεται αντιμέτωπο με έναν νέο «Μοnk», ή μάλλον γνωρίζει πιο αναλυτικά παρακλάδια martial-artist, που εμβαθύνουν της αρχικής ιδέας ∙ ίσως η πιο πιστή προσπάθεια μεταφοράς της φιλοσοφίας -και των τεχνικών- των ανατολικών πολεμικών τεχνών σε ένα παιχνίδι ρόλων.
Τα διάφορα “μονοπάτια” (“Martial Arts Oriental Αdventures p.79) τέθηκαν για να ξεπεραστεί η αφηρημένη ιδέα της απλής μάχης με γυμνά χέρια και για να αποδοθεί μια πιο ακριβής εικόνα των στυλ των πολεμικών τεχνών, τα οποία στηρίζονται έκαστο σε συγκεκριμένους κανόνες. Αυτό άρχισε να δίνει ταυτότητα στον Μοναχό και αναμφίβολα εξηγούσε καλύτερα στο που διαφέρει από έναν επιδέξιο τσαμπουκαλή των ταβερνείων..

Advanced Dungeons & Dragons 2nd e. (David Cook, 1989)
Ο Monk φαίνεται να αναζητά την εξέλιξη του και αυτό έχει ως αποτέλεσμα την απομάκρυνση του ως κλάση από το παιχνίδι.
Αφήνει μια “προσωρινή” γνώση (πολεμικές κινήσεις, κανόνες και spells) ως επιλογή στη διάθεση του Cleric, αλλά ο ίδιος απουσιάζει ολότελα

Cyclopedia of Rules (Aaron Allston, 1991)
'Ενας Mystic (optional) έρχεται στο πλατό με το, διατηρώντας μαχητικές ικανότητες με γυμνά χέρια (martial arts) και με αφυπνισμένο μυαλό (Awakened Mind). Οι μηχανισμοί του απαιτούν από τον παίχτη ένα βαρύ role play επισημαίνοντας την έμφαση που πρέπει να δίνεται στην μοναστική του πορεία και τους όρκους του. Ειδάλλως, χάνει ακόμα και τα επίπεδα (Level) του σαν τιμωρία παρέκκλισης.

Στο βιβλίο Faiths and Avatars εμφανίζεται ξανά, ως υποκατηγορία priest αλλά απέχει κατά κράτος από κάθε προηγούμενη προσπάθεια εμφάνισης του. Είναι διαθέσιμός μόνο στην ανθρώπινη φυλή (Human race) και έχει προαπαιτήσεις στα ability scores όπως και στην πρώτη του εκδοχή (Con 13, Int 14, Wis 15 , prime requisites Wisdom/Intelligence -Faith and Avatars: Monk, p.185-  Julia Martin, Eric L. Boyd 1996). Παράλληλα με αυτόν τον οδηγό την ίδια χρονιά εκδόθηκε το Player’s Option: Spells&Magic (1996, TSR) και μέσα του βλέπουμε μια πιο ξεκάθαρη ιδέα του class mechanic. Εκεί λαμβάνει ένα γερό εφαλτήριο. Η αρχική προβολή μένει ως έχει, παλεύει με γυμνά χέρια αλλά μπορεί να  χρησιμοποιήσει μαγικά αντικείμενα που μπορούν να χρησιμοποιήσουν οι Priests πλην αυτών που παρέχουν επιπρόσθετη άμυνα (AC). Αυτό αντισταθμίζεται από το γεγονός πως σε κάθε δεύτερο επίπεδο (level) αυξάνεται αυτόματα το AC: του ένας μηχανισμός που από όσο μπορώ να καταλάβω βασίστηκε στην αντίληψη πως για να ανέβει level, θα έχει φάει τόσο(!) ξύλο που μαθαίνει πώς να είναι πιο ικανός στην μάχη σώμα με σώμα.

D&D 3rd edition (WotC,2000)
 Στην Τρίτη έκδοση γίνεται μια πιο αυστηρή προσέγγιση με σκοπό την αποκρυστάλλωση του. Δίνεται έμφαση στην ιδιοσυγκρασία και την οπτικοποίηση (“visualization”) του μοναχού-πολεμιστή.
Πρέπει να είναι αυστηρώς πειθαρχημένος (Lawful), αν επιλέξει να «πέσει» σε κάποιο άλλο alignment, διατηρεί τις μαχητικές του ικανότητες ως εκείνο το σημείο αλλά δεν μπορεί να πάρει άλλα level ως Monk. Διευκρινίζεται ο κανών πως εάν χειρίζεται κάποιο όπλο που ειδικεύεται σε αυτό, μπορεί να χρησιμοποιεί τα ελεύθερα μέρη του σώματος του -κεφάλι, πόδια, αγκώνες, γόνατα- για να εκτελεί άοπλες επιθέσεις (unarmed attacks). Αυτή η ελευθερία τον τοποθετεί στην δική του κατηγορία πλέον, και από την αφηρημένη ιδέα του μοναχού που έχει «λιώσει» στην εκπαίδευση σε κάποιο μοναστήρι πάμε σε μια πιο συγκεκριμένη οπτική του martial artist.

D&D 4th edition (WotC, 2008)
Το πανηγύρι συνεχίζεται, από όσο είχε να μας πει η «τέσσερα», ένας Monk  με ψιονικές δυνάμεις (psionic-like kit) μπαίνει στο grid(PHB III 4e.). To ki-focus (ανάλογο του arcane focus) είναι το εργαλείο όπου μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως monk weapon αλλά είναι και απαραίτητη προϋπόθεση για να μπορούν οι επιθέσεις του να εμπλουτιστούν με psionic-powers. Πέραν αυτού οι «κινήσεις» του εξελίσσονται και κατακερματίζονται σε «πειθαρχίες» (Disciplines, PHB III p.65). Τα Disciplines δίνουν τροφή για σκέψη και εμβάθυνση στο visualization του striker. Μέσα από τις επιθέσεις/αντεπιθέσεις και γενική περιγραφή της κινησιολογίας δίνεται στον παίχτη όχι μόνο η επιλογή για πιο εξεζητημένες στρατηγικές αλλά και η δυνατότητα για μια προσωπική υπογραφή ως χαρακτήρα-κάτοχο των πολεμικών τεχνών (signature techniques) ∙περιγράφουν σύντομα την κίνηση που εκτελεί ο μοναχός τονίζοντας την υπεροχή του στο πως είναι προορισμένος να ρίχνει το ξύλο της αρκούδας. Αυτό το πλεονέκτημα βασίζεται στο γεγονός πως είναι ικανός να μοιράζει χτυπήματα και σε αυτούς που περιτριγυρίζουν τον αρχικό του στόχο και η εκπαίδευση του (ανάλογα με το discipline πάντα) του παρέχει μανούβρες που αντισταθμίζουν την έλλειψη πανοπλίας ή όπλου.

D&D 5th edition (WotC, 2014)
Τέλος, στην τελευταία έκδοση (ως τώρα, ) έχουμε ένα τελείως νέο monk-setting. Βασισμένος στις πτυχές των προηγούμενων εκδόσεων αλλά τολμώ να πω πως ο Martial Artist φαίνεται ξεκάθαρα πλέον. Τουλάχιστον στην εικόνα που θέλει να παρουσιάσει.
Το Ki (Chi energy), από ιδεατό ενσαρκώνεται σε pool (monk table PHB 5e p.77). Ο Monk λαμβάνει ανάλογα Ki-points καθώς παίρνει levels. Τα Monastic Traditions του Core Book (Players handbook 5e.) αποδίδουν τρεις διαφορετικές κατηγορίες που προσιδιάζουν στα μοντέλα: του ενάρετου Σαολιν (way of the hand), στον περιβόητο Shinobi (Ninja(2) ,way of the shadow) και τον way of the four elements, κάτι που φέρνει ανάμεσα στης σειρά Avatar(:the last airbender, TV series, 2010), τους θρύλους που ζώνουν τους μοναχούς του Νεπάλ και καταπώς μια πιο βελτιωμένη εκδοχή της ιδέας του Blackmoor supplement.

 



Αν και η αμφιβολία και ο σκεπτικισμός της αρχικής του αδυναμίας εξακολουθούν να τον περιβάλουν,ως λάτρης των εσωτερικών πολεμικών τεχνών, έπαιξα κάμποσο αυτή την κλάση. Υποκειμενικά θα έλεγα πως δεν είναι ακριβώς «αδύναμος» (τουλάχιστον στην 5e), απλά, είναι υπέρ το δέον απαιτητικός για να μπορέσει κάποιος να ξετυλίξει το μέγιστο των δυνατοτήτων του (με την συγκατάθεση της τύχης πάντα). Όπως προαναφέρθηκε, το γεγονός πως είναι φαινομενικά άοπλος, διχάζει την κοινή γνώμη και έρχεται σε αντιπαράθεση με την κοινή λογική…. -πως γίνεται να σφάξεις έναν δράκο χωρίς σπαθί?-. Το μυστικό που κουβαλάει ο Μοναχός όμως, κρύβεται πίσω από την πραγματική αρχετυπική εικόνα που διέπει κάθε master των πολεμικών τεχνών: το πραγματικό όπλο είναι το μυαλό του(!), όλα τα υπόλοιπα, συγκαταλεγομένου και του κορμιού του, είναι απλά εργαλεία….
Η προσπάθεια ανάδειξης της εξέλιξης του Monk, έγινε υπό το πρίσμα του D&D με σκοπό τη βολιδοσκόπηση του μοναστικού πολεμιστή βάση game mechanics. Η αδυναμία να συγκρατηθεί ένα "στάνταρ" πλαίσιο ανάμεσα στις εκδόσεις, μας δείχνει ένα oriental μοντέλο που προσπαθεί να σμιλέψει τους αρμούς του για να χωρέσει σε έναν κόσμο δυτικού fantasy system. Οι τόσες αλλαγές που υπέστη για να μπορέσει να προσαρμοστεί, μου θύμισαν πραγματικά το ανείπωτο ξύλο που τρώει ο επίδοξος μαθητής των πολεμικών τεχνών, για να μπορεί να τελειοποιήσει την «φόρμα» του. Και αν το δούμε με γρήγορα στατιστικά, η ημιτέλεια του μέσα από τις εκδόσεις και με απώτερο σκοπό του Μοναχού την φώτιση μέσω της τελειοποίησης του εαυτού, μάλλον έχει ακόμα μπροστά του αρκετό «ξύλο» να τον περιμένει.

ΥΓ1: Για την οικονομία του άρθρου και για την αποφυγή εξάντλησης του αναγνώστη συμπεριέλαβα μόνο αυτά που θεώρησα ότι μπορούν να αποδώσουν σε μέσες άκρες έναν υγιή συλλογισμό για την εν λόγω κλάση. Αν κάποιος θέλει να προσθέσει κάποια διόρθωση/παρατήρηση  παρακαλώ όπως ενημερώσατε με τα σχόλια σας. Όλες οι απόψεις είναι ευπρόσδεκτες!!!

 

(1)  Σε ελεύθερη μετάφραση κουνγκ-φου (gong-fu) σημαίνει ο συσχετισμός ενέργειας και χρόνου, δηλαδή το "timing", σαν έννοια όμως μπορεί να σημαίνει και αποτέλεσμα σκληρής δουλειάς ή κυρίαρχος των επίκτητων αρετών -εάν το συλλαμβάνω σωστά.
(2)Δεν προέρχεται από κάποιο μοναστήρι, αλλά η ιστορία του είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τις πολεμικές τέχνες και για αυτό συμπεριλαμβάνεται στην υποκατηγορiα του Monk. Όμως, μια και ο ίδιος (Ninja) ως πολυπράγμων και πολυμήχανος αφήνει υπόνοιες για την ύπαρξη του μέσα από τις σκιές των διαφορετικών εκδόσεων -και των κλάσεων αυτών- θα πρέπει να αναλυθεί σε έναν τομέα, αφιερωμένο εξολοκλήρου σε εκείνον.

 

.  

 

 

Δημήτρης Μπούτσικας

Βάρδος που -δεν έμαθε ποτέ να παίζει μουσική και- διψάει για καλές ιστορίες. Λάτρης του φανταστικού, οπαδός της φιλοσοφίας, αρχάριος αποκρυφιστής και μηδαμινός μαθητής εσωτερικών πολεμικών τεχνών (αμόνγκ πλέντη άδερ). Παλαίμαχος gamer (από πάσα είδους κονσόλα έως ΜΜΟRPG/RTS/MOBA) μέχρι που ανακάλυψα τις απίθανες δυνατότητες που προσφέρουν τα "παιχνίδια ρόλων" και βρήκα ένα ανώτερο νόημα μέσα στο φανταστικό. Εδώ βρέθηκα μάλλον κατά τύχη. Στο διάβα μου συνάντησα μια ομάδα από μινώταυρους και αφου αντί για μάχη ανταλλάξαμε ιστορίες, μου έδειξαν την είσοδο του λαβύρινθου.

-Stay awhile and listen.....

Έκθεση εικόνων

{gallery}164{/gallery}