Δευτέρα, 15 Οκτώβριος 2012 00:00

Η πρώτη μου επαφή με το DnD

Γράφτηκε από τον 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Θυμάμαι μια διαφήμιση της Κάισσα την μακρινή δεκαετία του ‘90 σε ένα περιοδικό για υπολογιστές (δεν είχα υπολογιστή αλλά μου άρεσε να χαζεύω τα γραφικά). Η καταχώριση ήταν ασπρόμαυρη και έδειχνε έναν μάγο με μυτερό καπέλο διακοσμημένο με αστεράκια. Μου άρεσε τόσο το σχέδιο που το αντέγραψα σε κάποιο βιβλίο του σχολείου το ίδιο εκείνο απόγευμα.

Ήταν η εποχή που έπαιζα σαν τρελός επιτραπέζια, ιδιαίτερα φαντασίας όπως το μυθικό Hero Quest, τα οποία όμως ήταν board games, με τελείως βασικούς κανόνες και χωρίς κανένα ιδιαίτερο βάθος. Έτσι ήταν διασκεδαστικά για να παίξεις ένα απόγευμα με τους φίλους σου, αλλά σου άφηναν πάντοτε το συναίσθημα του ανικανοποίητου όταν τελείωναν. Με λίγα λόγια δεν βοηθούσαν την φαντασία να εξελιχθεί πέρα από το χοντρό χάρτινο ταμπλό.

Αυτή η ασπρόμαυρη καταχώριση έμεινε στο μυαλό μου για πολύ καιρό. Τι ήταν αυτό το Dungeons and Dragons; Και τι στο καλό σήμαινε “dungeons”; Γιατί, πρέπει να το πούμε, τα κανάλια στην τηλεόραση τότε ήταν μόνο τα κρατικά και μάλιστα αν εξαιρέσουμε την εκπαιδευτική τηλεόραση, παίζανε από το μεσημέρι και μετά. Από που να μάθεις αγγλικά; Για internet ούτε λόγος φυσικά. Μόνη πηγή γνώσης της αγγλικής ήταν το φροντιστήριο, αλλά όταν είσαι 12 - 13 ετών πόσο πιθανό είναι να έχεις συναντήσει την λέξη που το λεξικό περιγράφει ως “μπουντρούμι”;

Η καταχώριση μου άρεσε λοιπόν και ο στόχος ετέθει με πείσμα. Να πάρω αυτό το Dungeons σαν χριστουγεννιάτικο δώρο.

Οι μέρες περάσανε, τα σχολεία κλείσαν για Χριστούγεννα και ένα ηλιόλουστο πρωινό (το οποίο είχα δει από την γέννησή του, καθώς δεν με χωρούσε ο τόπος) ξεκινάω με τον παππού μου για να κατέβουμε στο κέντρο, να πάμε στην διασταύρωση των οδών Καλλιδρομίου και Ιπποκράτους (είχα αποστηθίσει τα ονόματα μήπως και ο παππούς χανόταν - κάτι πρακτικά αδύνατο για έναν άνθρωπο που δούλευε όλη του την ζωή σαν ταξιτζής και οδηγός λεωφορείων στην Αθήνα). Μικρό προβληματάκι, δεν είχε λεωφορεία εκείνη την ημέρα, καθώς απεργούσε η ΕΑΣ και η κυβέρνηση είχε κατεβάσει τα ΡΕΟ στους δρόμους της Αθήνας για να σπάσει την απεργία. Κι έτσι, η μέρα που αγόρασα το DnD έγινε και η πρώτη μέρα που μπήκα σε στρατιωτικό όχημα με τον φαντάρο να με τραβάει από το χέρι για να μπορέσω να ανέβω καθώς το σκαλοπάτι είχε το μπόι μου (που λέει ο λόγος). Ε, για πες, την ξεχνάς μετά την ημέρα αυτή;

Η Κάισσα ήταν ένα μαγικό μέρος στην κορυφή μιας ανηφόρας στο μέγεθος βουνού, που την συγκεκριμένη ημέρα είχε το εκατονταπλάσιο μήκος απ’ ότι συνήθως. Πάλι καλά που το ανεβαίναμε τρέχοντας κι έτσι δεν χάναμε πολύ χρόνο, αν και ο παππούς δεν φαινόταν ιδιαίτερα ευχαριστημένος.  Όταν τελικά φτάσαμε (λαχανιασμένοι) και μπήκαμε μέσα, αποφάσισα πως αυτό είναι το μέρος που υπόσχονται οι γραφές για τα παιδάκια που δεν σπάνε τα βάζα του σαλονιού. Ω, θα μπορούσα να καθίσω χρόνια, απλά και μόνο για να κοιτάζω τα εξώφυλλα των βιβλίων και των κουτιών. Δράκοι, ξανθοί βάρβαροι που έριξαν στις πλάτες τους μια πρόχειρη αρκούδα και βγήκαν να σκοτώσουν τέρατα, αμαζόνες με περμανάν και αποκαλυπτικά συνολάκια φτιαγμένα από κατσικίσιες προβιές... Ονειρεμένα 90s με την αισθητική τους...

Έφυγα αγκαλιά με δυο μεγάλα κουτιά, το ένα είχε τους κανόνες και έδειχνε έναν τεράστιο κόκκινο δράκο και το άλλο είχε μια παλιοπαρέα σκελετών που είχαν να τους ξεσκονίσουν καμιά δεκαετία. Το εννοώ. Όταν είσαι 12, η δεκαετία είναι συνώνυμο του “από πάντοτε”.

Στον γυρισμό δεν ήθελα να ακολουθήσω τον παππού - κι υποπτεύομαι πως κι ο παππούς ήθελε να με ξεφορτωθεί, ίσως επειδή δεν σταματούσα να του λέω “ωραία, τώρα πάμε σπίτι” κάθε λίγο και λιγάκι. Με φόρτωσε λοιπόν σε ένα πούλμαν που είχε επιτάξει η κυβέρνηση και για πρώτη φορά στην ζωή μου γύρισα σπίτι μόνος μου από το κέντρο της Αθήνας.

Ένιωθα ήδη πολύ μεγάλος. 15 χρονών και παραπάνω μη σου πω...

Κι ήταν έτσι, μια καταχώριση, ο λατρεμένος μου παππούς και η κυβέρνηση του Μητσοτάκη - Orcus που με έκαναν να ζήσω την πρώτη περιπέτεια του DnD.

Την αγορά του.

Fantasmamore

Περήφανος πατέρας του πιο όμορφου half-elf στον κόσμο, γεγονός παράξενο αν αναλογιστεί κανείς πως είμαι ένας κοκκινοτρίχης νάνος με γενειάδα την οποία ενίοτε δένω σε πλεξούδες τις οποίες το half-elf αρέσκεται να τραβά...

Ιστότοπος: fantasmamore.com/

Τελευταία άρθρα από τον/την Fantasmamore