Πέμπτη, 19 Απριλίου 2018 15:35

Μπουντρούμια, Δράκοι & Ελιτιστές

Γράφτηκε από τον
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(1 Ψήφος)
Μπουντρούμια, Δράκοι & Ελιτιστές Michael Lowden ( https://gr.pinterest.com/pin/388576274094502413/ )

Aγαπητοί συμπαίκτες και συνάδελφοι Dungeon Masters. Ενημερώνω πως το άρθρο ίσως θίξει κάποιους (τους elitist του χώρου συγκεκριμένα) αλλά θαρρώ πως αξίζει να δεχτώ τα πυρά απ’ τα τοξικά τρόλλ προκειμένου να αναφερθεί η εν λόγω παρατήρηση.

Αρχίζοντας θα πρέπει να αναφέρω ότι ενασχολούμαι πάνω από μια δεκαετία (από 3,5e - 5e), να σημειωθεί επίσης πως, ζώντας στην επαρχία μόνο τα δύο τελευταία κατάφερα να γίνω παίχτης. Mιας και δεν υπήρχε DM, έπρεπε να αναλάβω αυτόν το ρόλο για να παίξω. Ίσως θα μπορούσα να θεωρηθώ και συντάκτης στο labyrinthos.info και πέραν αυτού έτυχε να είμαι μέσα στην ομώνυμη ομάδα διοργάνωσης από κάνα δυο event (δεν τα γράφω αυτά με πομπώδες ύφος, ούτε μέσα από ματαιοδοξίες αυτοπροβολής, αλλά για να επισημάνω τη σχέση μου με το σπορ).

Είχε πέσει στην αντίληψη μου, πως στον Ελλαδικό χώρο το αγαπημένο μας παιχνίδι παίρνει μεν διαστάσεις, αλλά όχι αυτές που θα θέλαμε οι λάτρεις, μήτε εκείνες που θα μπορούσε βάση δυνητικότητας εποχής ∙ με τα ΜΚΔ όλα κυλάνε πολύ γρήγορα πλέον.
Αφ’ ής στιγμής άρχισα να παρατηρώ όλο και περισσότερους ενδιαφερόμενους να εμφανίζονται, ως επί το πλείστον άκουγα παράπονα: “μα γιατί δεν βρίσκω άτομα;”, “γιατί να είναι τόσο δύσκολο να βρεθεί ένα πάρτι” και άλλα τέτοια συναφή.
Εφόσον υπάρχουν ενδιαφερόμενοι, αναρωτήθηκα, «Άραγε τι να φταίει που ακόμα υστερεί σε παίχτες;».
Την άνοιξη του ’17 λοιπόν, ζήτησα από έναν φίλο να προτείνει στον DM του να παραστώ στο τραπέζι τους, όχι απαραίτητα ως παίχτης, ούτε καν ως NPC, άπλα ήθελα να δω ένα πάρτι που έχει αντέξει περίπου μια πενταετία, πως “τσουλάει” γενικά. Εδώ να ληφθεί υπόψη πως δεν γνωριζόμουν με κανέναν από το πάρτι, άρα θεωρώ πως αποκλείεται το γεγονός να ήταν κάτι το προσωπικό.
Περιττό να αναφέρω πως έπεσε άκυρο.
Δεν έμαθα ποτέ το γιατί ακριβώς αλλά θεώρησα πως όντας ένας άγνωστος για αυτούς, πιθανότατα, δεν θέλουν περισπασμούς. Κουμάντο στο τραπέζι κάνουν αυτοί που συντελούν το πάρτι σαφώς, και έτσι δεν έδωσα περαιτέρω βαρύτητα.
Λίγους μήνες μετά, την επόμενη απ’ το Μonster Αnnual IV, έλαβα ένα μήνυμα από κάποιον που είχε παίξει εκεί, το οποίο έλεγε πως του άρεσε η όλη φάση, γιατί αν και παίζει D&D πάνω από μια δεκαετία, δεν είχε παίξει ξανά με αγνώστους.
Αυτό χτύπησε ένα καμπανάκι μέσα στο κεφάλι μου για το πως έχουν τα πράγματα σε αδρές γραμμές, όσον αφορά την νοοτροπία της κοινότητας.
Διψώντας λοιπόν για απαντήσεις, πάνω στο τι είναι αυτό που κωλύει γενικά το D&D σε αυτή την χώρα, έριξα το stealth μου μαζί με ένα performance και πήγα στα μέρη που δειλά δειλά άρχισαν να προωθούν το D&D .
Αυτό έγινε με σκοπό για να δω γενικά το κλίμα που επικρατεί.
Δεν ήξερα τι ακριβώς περίμενα, αλλά σίγουρα όχι αυτό που αντίκρισα σε κάποια από τα σημεία «συναθροίσεως».
Σε μερικά συνάντησα φιλική ατμόσφαιρα και σε άλλα είδα ευγενείς ντρόου από την Μεντζομπεράντζαν να συνοφρυώνονται καθώς οι «κατώτεροι» γύρευαν να μάθουν περί μπουντρουμιών και δράκων.
Είδα παίχτες και DM, να συμπεριφέρονται με υπεροψία σε τυχόν μελλοντικούς παίχτες. Μην χάνοντας, μάλιστα, ευκαιρία να “δείξουν” την “ανωτερότητα” τους, θεωρώντας πως επειδή είναι γνώστες του αθλήματος ότι αυτό τους κατατάσσει σε κάποια κατηγορία ανώτερη από αυτή των αρχάριων ή έστω λιγότερο έμπειρους από εκείνους.
Αισθάνθηκα δηλαδή τον αιχμηρό «Ελιτισμό» να ίπταται στον αέρα. Και αλήθεια απόρησα….

Θυμάμαι κάποιες εποχές που έπαιζα φανατικά MMORPGSκαι RTS. Και εκεί υπήρχε διάκριση. Αλλά όχι άδικα.
Εκεί, θυμάμαι, ήμασταν εμείς οι Noobs(αρχάριοι) και οι άλλοι οι λεγάμενοι “Professional players”(κοινώς Pro).
Η διαφορά ήταν εμφανής, όχι στην θεωρία, αλλά στην απόδοση του κάθε παίχτη, μιας και το ζάρι(παράγων τύχη) παίζει ελάσσονα ρόλο στα συγκεκριμένα βίντεο-παιχνίδια.
Εκεί αν έχεις ικανότητες (αντανακλαστικά και κάμποσο) λαμβάνεις διάκριση γιατί η δομή των παιχνιδιών αυτών είναι αρκετά ανταγωνιστική.
ως retired gamer, θεωρώ το D&D ανώτερο ποιοτικά από τα ψηφιακά και εκτός αυτού το θεωρώ κατά κόρον παιχνίδι συνεργασίας. Αρά δεν βλέπω το λόγο να υπάρχουν ανταγωνιστικές συμπεριφορές…

Αναγνωρίζω το γεγονός πως η εμπειρία του παίχτη θα συμβάλει σημαντικά στο στήσιμο του χαρακτήρα -θυμάμαι πως απλά ένα «άκυρο» +1 στο Dexterity Saving Throw, που επέμενα να βάλει η λιγότερο έμπειρη κληρικός μας, ότι έσωσε εκείνη, κερδίζοντας με ισοπαλία το Difficulty Class, και κατά συνέπεια όλο το πάρτι σε μια κρίσιμη μάχη.Εμπειρία η μια καλή μαντεψιά; ίσως δεν θα το μάθω ποτέ...
Θα ήταν οξύμωρο όμως αν έλεγα πως δεν μας ευνόησε και λίγο ο θεός d20 στην προκείμενη περίπτωση.  
Σίγουρα έχει σημασία και τι επίπεδο θα έχω σαν παίχτης. Όσον αφορά τις ικανότητες, την στρατηγική που μου επιτρέπουν να ξεδιπλώσω αλλά και τη βοήθεια που θα λάβω στις ζαριές μου -αυτό προσπαθεί να εξασφαλίσει και το level up εξάλλου.
Αλλά, μερικές φορές δεν έχει σημασία αν υπολόγισα ακόμα την τελευταία λεπτομέρεια με μαθηματική ακρίβεια για τον χαρακτήρα μου, ούτε έχει και πολύ σημασία αν ως Σουπερ-Γαμ@τος-και-δεν-ξέρω-και-εγώ-τι-αλλο-Dm, έφτιαξα τον απόλυτο εχθρό.
Όχι, δεν έχουν καμία σημασία, γιατί ο άσσος (1) στο εικοσάεδρο (d20) πάντα θα σημαίνει πως το σύμπαν το ίδιο συνωμότησε εναντίον μου. Όπως και στην αντίθετη των περιπτώσεων όταν στο εικοσάεδρο θα έρθει είκοσι (20! Δατς α κριτ μα’ μπόη) ο χαρακτήρας μου θα πετύχει το αδύνατο, γιατί αυτός ο καπριτσιόζος θεός(d20) είχε τα κέφια του.
Αρά, καλή η εμπειρία, αλλά καλό θα ήτανε να μην ξεχνάμε ποιος κάνει κουμάντο στην εσχάτη των περιπτώσεων…

Σκέψεις σαν και αυτές άρχισαν να σκαλίζουν το κεφάλι μου ολοένα και περισσότερο, με αποτέλεσμα να με οδηγούν στο πόρισμα πως οι φαντασμένοι “Ελιτιστές” και αυτοαποκαλούμενοι proλες, κατέχουν το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης που το D&D έχει μείνει τόσο πίσω στην Ελλάδα.
Και το κερασάκι στην τούρτα; Προσφάτως ένας κύριος (ετών 45 παρακαλώ) ήρθε σε επαφή μαζί μου, λέγοντας μου πως έμαθε για το D&D μέσα από βίντεο με ελληνικό D&D και ο ίδιος ως παλαιός «(MMO)RPGας» ενδιαφέρθηκε για αυτό το νέο παιχνίδι.
Πήγε λοιπόν σε κάποιο κατάστημα που σχετίζεται με αυτό, με την ελπίδα να μάθει να παίζει.
Αν και υπήρχαν ομάδες ενεργές εκεί, οι απαντήσεις που έλαβε από τους “pro” του κλάδου ήταν “Ε, θέλει πολύ διάβασμα για να παίξεις.”, “Ε δεν γίνεται να παίξεις μαζί μας , γιατί εμείς είμαστε Pro παίχτες και εσύ ούτε καν αρχάριος”.Να πω ξανά εδώ, πως η τοποθέτηση μου πάνω στο θέμα είναι ότι το ποιος θα παίξει σε τίνος το τραπέζι, μπορεί να το κρίνει μόνο ο DM με τους παίχτες του.

Προσωπικά λατρεύω αυτό το παιχνίδι και είμαι της άποψης : “Δεν δίνω δεκάρα για το ποιος μπορεί να είσαι. Αν θες να ρολάρουμε, κάτσε και παίξε μου το ρόλο σου.”
Βέβαια όπως είπε και ο Σωκράτης, «Δεν μπορώ να διδάξω τίποτα κανέναν. Μπορώ μόνο να τους κάνω να σκεφτούν.»


Τα αναφέρω αυτά όχι με σκοπό να θίξω τους δήθεν prολες ή να βγάλω τοξικότητα –δεν δίνω ούτε ένα χάλκινο για αυτό- αλλά ως υπενθύμιση πως, όλοι όσοι παίζουμε και θέλουμε να συνεχίσουμε να παίζουμε, έχουμε μερίδιο ευθύνης στο να παρέχουμε όποια χείρα βοηθείας μπορούμε σε νέους παίχτες.

Άρα θεωρώ ευθύνη μας -των έμπειρων παιχτών- να αφήσουμε τυχών ψωροπερηφάνιες και να συμβάλουμε, όσο επιθυμεί ο κάθε ένας μας, στην αύξηση της «δύναμης» της κοινότητας.
Διότι εάν τώρα που ακόμα είμαστε «χύμα» σαν ελληνικό-D&D και βλέπουμε τόσο ωραίες προσπάθειες με διαγωνισμούς, events, φεστιβάλ κ.α., άραγε τι θα καταφέρουμε όταν θα μπορέσουμε να συνεννοηθούμε;

Υ.Γ.: Οι παλιές οδοί δεν ανοίγουν νέες πόρτες…

Καλή συνέχεια και καλές ζαριές.

 

 

Δημήτρης Μπούτσικας

Βάρδος που -δεν έμαθε ποτέ να παίζει μουσική και- διψάει για καλές ιστορίες. Λάτρης του φανταστικού, οπαδός της φιλοσοφίας, αρχάριος αποκρυφιστής και μηδαμινός μαθητής εσωτερικών πολεμικών τεχνών (αμόνγκ πλέντη άδερ). Παλαίμαχος gamer (από πάσα είδους κονσόλα έως ΜΜΟRPG/RTS/MOBA) μέχρι που ανακάλυψα τις απίθανες δυνατότητες που προσφέρουν τα "παιχνίδια ρόλων" και βρήκα ένα ανώτερο νόημα μέσα στο φανταστικό. Εδώ βρέθηκα μάλλον κατά τύχη. Στο διάβα μου συνάντησα μια ομάδα από μινώταυρους και αφου αντί για μάχη ανταλλάξαμε ιστορίες, μου έδειξαν την είσοδο του λαβύρινθου.

-Stay awhile and listen.....

Τελευταία άρθρα από τον/την Δημήτρης Μπούτσικας