Πέμπτη, 26 Σεπτεμβρίου 2013 00:00

τα Χρονικά του Δρακοφοίνικα: Αδάμαστος

Γράφτηκε από τον
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(1 Ψήφος)

Πήγα τυπικά να δω μια Ελληνική ταινία φαντασίας που ήμουν σίγουρος ότι δεν θα μου άρεσε και τελικά έφυγα χειροκροτώντας ενθουσιασμένος έχοντας δει την καλύτερη Ελληνική προσπάθεια σε μεγάλου μήκους ταινία διαφορετικού είδους!

 

The Dragonphoenix Chronicles : Indomitable (2013)

Ταινία Επικής/Μεσαιωνικής Φαντασίας, Περιπέτειας και Δράσης

Σκηνοθεσία: Θάνος Κερμίτσης

Βασισμένο στο σύμπαν του σχεδιαστή comic & σκιτσογράφου Γιάννη ‘Rubus’ Ρουμπούλια

 

Όσοι διαβάζετε άρθρα σε αυτό το site σίγουρα είστε fan του είδους και άρα «θα έχει πέσει στην υποψία σας» η πρώτη Ελληνική ταινία επικής/μεσαιωνικής φαντασίας μεγάλου μήκους με τίτλο “Dragonphoenix Chronicles: Indomitable” (τα Χρονικά του Δρακοφοίνικα: Αδάμαστος) η οποία προβλήθηκε για πρώτη φορά στο φεστιβάλ «Νύχτες Πρεμιέρας» την Κυριακή 22/09/2013.

Ένας βάρβαρος σκλάβος δραπετεύει από τους αφέντες του και ξεκινάει ένα ταξίδι επιστροφής στην πατρίδα του.

Η ιστορία είναι τοποθετημένη σε έναν κόσμο με «σπαθιά και μαγεία» πράγμα που δεν έχουμε ξαναδεί σε Ελληνική ταινία μεγάλου μήκους.

Γενικά όσες φορές έχω δει ελληνική προσπάθεια για κάποια ταινία διαφορετικού είδους δεν έχει τύχει να μου αρέσει.

Έτσι λοιπόν περίμενα να μην μου αρέσει αυτή η ταινία, αλλά έπρεπε να πάω να τη δω για να έχω άποψη. Μόνο και μόνο ότι είναι μια πρώτη Ελληνική προσπάθεια σε ένα είδος που αγαπώ αρκεί.

Αυτό που με απογοητεύει περισσότερο σε τέτοιες Ελληνικές προσπάθειες είναι η δικαιολογία του budget. Με τη δικαιολογία του χαμηλού budget δημιουργοί και κοινό θεωρούν ότι μια τέτοια ταινία, ακόμα και αν είναι άτεχνη, αξίζει παραπάνω συγχαρητήρια λόγω του ότι έγινε με λιγότερα χρήματα. Έτσι έχω δει ταινίες εντελώς... πως να το πω... χάλια... και ακούω «πω πω εντάξει για χωρίς χρήματα είναι πάρα πολύ καλή...» ΟΧΙ! δεν ισχύει αυτό. Μπορείς χωρίς χρήματα να κάνεις μια καλή ταινία και με όλα τα χρήματα του κόσμου να κάνεις απλά μια ακριβή μπούρδα! Κάποια πράγματα είναι απλά μεράκι και τέχνη όσα λεφτά και να δώσεις.

Με λεφτά μπορείς να αγοράσεις το πιο ακριβό βιολί, ή να πληρώσεις τον πιο ακριβό δάσκαλο βιολιού, αλλά στο τέλος όταν παίζεις θα είναι αυτό που θα βγάζεις εσύ. Τα λεφτά δεν μπορούν να σε κάνουν καλύτερο μουσικό.

Το ίδιο ισχύει και στον κινηματογράφο, μόνο που εκεί δεν παίζεις μόνος σου, αλλά χρειάζεται μια καλά συντονισμένη ομαδική προσπάθεια, μεράκι και αγάπη του έργου από όλους.

Φυσικά περί ορέξεως είναι όλα και γι’ αυτό αυτά που θα διαβάσετε εδώ είναι οπωσδήποτε απλά η γνώμη μου. Κι επειδή σε αυτό το site γράφουμε κυρίως για να μοιραζόμαστε αυτά που αγαπάμε, θα σας γράψω... «όχι τυπικά»... όπως όταν γράφαμε κριτική ταινιών στη σχολή αναλυτικά για σκηνοθεσία, ερμηνείες, σενάριο κτλ. Ούτε θα σας γράψω τυπικά πως λέγεται το σύμπαν που είναι τοποθετημένη η ταινία, ονόματα συντελεστών και διάφορες άλλες πληροφορίες που θα είναι στην ουσία copy paste. Θα σας γράψω σα να μιλάω σε κάποιον φίλο που με εμπιστεύεται και θα μοιραστώ μαζί σας την εμπειρία που έζησα και τις σκέψεις που έκανα βλέποντας μια ταινία που... ας πούμε δεν ξέρουμε τίποτα γι’ αυτήν, πέρα του ότι θα είναι μια Ελληνική ταινία επικής/μεσαιωνικής φαντασίας.

 

Είχα δει βέβαια το εισαγωγικό πρελούδιο αλλά και τα trailer. Όλα αυτά δεν βοήθησαν στο να περιμένω κάτι πολύ καλό καθώς δεν με απορρόφησε η αφήγησή τους. Με αυτές τις τελευταίες σκέψεις λοιπόν...

...ξεκινάει η ταινία...

...με quote ηγέτη του σύγχρονου πραγματικού κόσμου. Παράδειγμα: φαντάσου να ξεκινάει το Hobbit και να γράφει στην αρχή:

“Intense love does not measure, it just gives.” - Mother Teresa.

Μου φάνηκε λίγο κάπως που έλεγε το όνομα γιατί ήταν εκτός κόσμου... και... πριν προλάβω να σκεφτώ σκάει η πρώτη εικόνα της ταινίας... Α!... καλή εντύπωση σου έκανε... ίσως η προβολή ήταν και λίγο σκοτεινή και δεν μπορούσες να καταλάβεις αν ήταν ωραία η φωτογραφία, αλλά ποιος νοιάζεται. Όπως σας είπα και πιο πάνω δεν έχει σημασία η κάμερα και ο φωτισμός αν η ταινία μπορεί να σε συναρπάσει και να σε συγκινήσει.

Ο ήρωας, μου φάνηκε ότι έσκασε μύτη κάπως απότομα, ενώ θα μπορούσε να κάνει μια λίγο πιο δραματική είσοδο σαν πρωταγωνιστής. Δεν πειράζει όμως η πρώτη σκηνή ήταν αρκετά δραματική τελικά.

 

Μετά από αυτό η ταινία συνεχίστηκε και οι σκηνές που ακολούθησαν άρχισαν να με απογοητεύουν λίγο, καθώς μου έδιναν την αίσθηση του κακού ρυθμού. Πέφτει μια μουσικούλα που μου φάνηκε απότομη αλλαγή και ψεύτικη σαν ήχος. Μετά ήταν μια σκηνή εδώ, μια σκηνή εκεί, μια σκηνή ξανά εδώ, ξαφνικά συναίσθημα από το πουθενά με λίγο βιασύνη, πάμε να δείξουμε και λίγο αγωνία με το ζόρι και λίγο ααα πάμε εδώ να γνωρίσουμε και αυτούς μπαφ ξαφνικά κάτι άλλο. Ήταν ένα χτίσιμο που σαφώς έπρεπε να γίνει για να γνωρίσουμε τους χαρακτήρες κάπως, αλλά δεν μου άρεσε και πολύ ο ρυθμός και το δέσιμο όλων αυτόν τον σκηνών μεταξύ τους. Και σίγουρα μπορεί κανείς να παρακολουθήσει άνετα την ιστορία, ή να πει «ρε μεγάλε πρέπει να ξέρω μοντάζ δηλαδή για να πω αν μια ταινία είναι καλή ή όχι;» Όχι βέβαια, αλλά αν δεν υπάρχει ο ρυθμός και το δέσιμο ακόμα και σε αυτόν που δεν είναι κινηματογραφιστής δίνεται υποσυνείδητα μια αίσθηση ότι κάπου εκεί με τους βάρβαρους και τους πολεμιστές υπάρχει και μια κάμερα που τραβάει κτλ και ότι αυτό που βλέπω δεν είναι αληθινό, αλλά γύρισμα. Τουλάχιστον η μουσική είχε γίνει καλύτερη.

Αυτά σας τα γράφω γιατί πήγα να δω μια ταινία που πίστευα δεν θα μου άρεσε και όντως αυτή η «Ελληνική αρχή» που έχω δει και σε άλλες ταινίες με έκανε να νιώθω ότι έτσι θα είναι...

 

...Αλλά!...

 

...Μετά περίπου από το πρώτο 20άλεπτο ή μισάωρο... δεν θυμάμαι χρόνο ακριβώς... αλλά πως να σας το πω χωρίς να σας κάνω spoiler…

Μετά την πρώτη μάχη που έγινε της καριολοπουτανάρας... μετά από εκεί που έπεσε δηλαδή το πουγκί με τα λεφτά στο χώμα... ξαφνικά...

 

Άλλη ταινία!

Σα να μόνταρε άλλος και να σκηνοθετούσε άλλος!

Πολύ καλός ρυθμός μεταξύ των σκηνών!

Διάλογοι και σκηνές με ουσία!

Μουσική καταπληκτική!

Ιστορία που με απορρόφησε!

Ρε μήπως λέω το πρώτο μοντάζ τους βγήκε κανα 3ωρο ή παραπάνω και πετσόκοψαν την αρχή για να κρατήσουν το καλό το υπόλοιπο;

Η ταινία με κράτησε ενθουσιασμένο.

Και πήγε έτσι μέχρι το τέλος!

Το καταφχαριστήθηκα!

 

Πέσανε οι τίτλοι...

...με τη μουσική δυνατά και χειροκροτούσα με όλη τη δύναμή μου και ήθελα να χειροκροτώ μέχρι να περάσουν όλοι οι τίτλοι τέλους.

«Όοοοχι!!!» φώναξα όταν έκλεισαν τη μουσική απότομα, γιατί ήταν αργά και έπρεπε να ακολουθήσει συζήτηση με τον σκηνοθέτη και τους συντελεστές.... αλλά ήθελα να σηκωθώ και να τους φωνάξω πόσο μου άρεσε η ταινία τους και πόσο ωραία με έκανε να αισθάνομαι μια τέτοια Ελληνική προσπάθεια!... αλλα ντράπηκα... Embarassed

 

Τα προβλήματα μιας Ελληνικής προσπάθειας λοιπόν...

...θα μπορούσαν να είναι, ειδικά σε μια ταινία φαντασίας, καταρχάς η Ελληνική γλώσσα που κακώς, κατά τη γνώμη μου, ξενίζει τον κόσμο που δεν την έχει συνηθίσει στις ταινίες και στα RPG και δεύτερον, συνεπώς, τα κείμενα και οι ερμηνείες. Νομίζω τα κείμενα σε γενικές γραμμές και σε μεγάλο ποσοστό ήταν μια χαρά και ο λόγος δεν ξένιζε στα στόματα των ηθοποιών οι οποίοι τα μετέφεραν πολύ φυσικά. Και - για εμένα - περισσότερο από όλους... ο σκηνοθέτης της ταινίας!!!, ο οποίος είχε και αυτός ρόλο και μάλιστα είχε να πει φράσεις «δύσκολες» (με την έννοια του να ακουστούν «φυσικά») και μεγάλες και τις έλεγε με απίστευτη φυσικότητα και με τρόπο που έκανε όλους τους διαλόγους αληθοφανείς.

Οπότε μην ανησυχείτε για την γλώσσα. Ίσως η φωνή του βάρβαρου δεν είναι η πιο βάρβαρη φωνή που έχετε συνηθίσει και οι φωνές των τραγουδιών που δεν βγαίνανε πολύ φυσικά, λίγο σαν να ντρεπόντουσαν οι στρατιώτες που τραγούδαγαν Smile. Τραγούδια τα οποία είχαν περίπου τη μελωδία του βασικού μουσικού θέματος της ταινίας...

 

Το οποίο μουσικό θέμα ήταν πολύ ωραίο και γενικά η μουσική. Όταν πρωτοάκουσα τη μουσική από τα ηχειάκια του υπολογιστή μου, μου ακούστηκε λίγο ψεύτικη αλλά στην αίθουσα μέσα με τα μπάσα και με τα όλα ακουγόταν καταπληκτική (και πωρωτική). Τα διαστήματα και οι συγχωρδίες όλου του soundtrack θύμιζαν Κόναν για να καταλάβετε περίπου το στυλ. Υπήρχε βασικό θέμα αλλά και μελωδίες που ξεκινούσαν και δεν τελείωναν, σαν αυτοσχεδιασμός. Δυναμικά κομμάτια και συναισθηματικά κομμάτια. Ίσως η μουσική τελικά να ήταν από τα μεγαλύτερα + της ταινίας, παρότι δεν παιζόταν από συμφωνική ορχήστρα.

Ακόμα ο ήχος. Πολύ καλή δουλειά! Με λεπτομέρεια. 

Πολλά ηχάκια εδώ κι εκεί κεντημένα ωραία μέσα στην ατμόσφαιρα. Μόνο λίγο στην αρχή κάποια στόματα ήταν ασύγχρονα και επίσης δεν καταλάβαινες τι λέγανε μερικοί χαρακτήρες σα να ήταν χαμηλά η έντασή τους ή μπάσες οι συχνότητές τους. Αλλά μετά μας είπε ο σκηνοθέτης ότι ήταν θέμα της προβολής.

Τι άλλα προβλήματα θα μπορούσε να έχει μια ταινία με low budget;

Τα ειδικά εφέ λοιπόν. Τα οποία ήταν αξιοπρεπέστατα. «Να είμαστε και λογικοί μην είμαστε και πλεονέκτες». Πέρα από ένα-δυο σημεία που κάνανε μπαμ γενικώς τα ψηφιακά εφέ ήταν μια χαρά για τη δυναμική της ταινίας και μάλιστα τα περισσότερα ήταν και αρκετά καλά έως τέλεια. Εκτός από ψηφιακά εφέ υπήρχαν και «πραγματικά» οπτικά εφέ όπως τέρατα που δεν συναγωνίζονται φυσικά το Lord of the Rings αλλά το επίπεδο ας πούμε των τεράτων των Power Rangers. Είχε γίνει φανταστική δουλειά στο χέρι, πρέπει να το δείτε για να μην σας κάνω spoiler. Το ίδιο με το μακιγιάζ και τα κοστούμια.

 

Οι χορογραφίες.

Τις φοβόμουν λίγο αυτές, καθώς το πρελούδιο που είχαν κάνει τα παιδιά δεν με τρέλανε, στο οποίο οι μάχες ήταν κάπως μαγκωμένες και ψυχρές. Στην ταινία όμως... μεγάλη διαφορά. Ήταν πάρα πολύ καλές και με περισσότερο «πάθος». Προφανώς θα είχαν πάρει αρκετό experience για level up. Βέβαια σε αυτό...

 

...βοήθησε και το μοντάζ.

Το οποίο ήταν και αυτό καλύτερο από το εισαγωγικό πρελούδιο, ειδικά στις μάχες. Βέβαια είχε και αυτό τα προβλήματά του μια στο τόσο. Έβλεπες πχ πάνω στη δράση ένα καρφωμένο ακίνητο κεφάλι που φαινόταν βαλτό και έκοβε λίγο τη ροή. Υπήρχαν και πλανάκια που «πηδάγανε» ή άλλα που ίσως μπήκαν από ανάγκη για να γίνει κάποιο δέσιμο αλλά σε ένα γύρισμα μεγάλου μήκους ταινίας με τόση δράση ίσως δεν είναι πάντα εύκολο να τα προβλέπεις όλα και μετά είναι δύσκολο να... «ξαναγυρίζεις». Λεπτομέρειες... το 90% του μοντάζ ήταν μια χαρά.

 

Ακόμα και αν σας φαίνονται αυστηρά μερικά από αυτά που λέω το αποτέλεσμα είναι αυτό:

Η ταινία μου άρεσε και με έκανε να χειροκροτώ χωρίς σταματημό!

Είναι σαφέστατα η καλύτερη Ελληνική προσπάθεια για ταινία διαφορετικού είδους που έχω δει και της αξίζει ανεπιφύλακτα κάποια διανομή στις αίθουσες και όχι να παίζεται μόνο σε φεστιβάλ. Σίγουρα μπορεί να την αγαπήσουν όλοι οι Έλληνες αλλά και κοινό από το εξωτερικό.

Αλλά μην πιστεύετε αυτά που λέω εγώ. Μπορείτε να τη δείτε και να μας γράψετε τη γνώμη σας!

Σήμερα που δημοσιεύεται αυτό το άρθρο η ταινία ξαναπροβάλεται και μπορείτε όσοι είστε κοντά να αρπάξετε αυτή την ευκαιρία! Οι Νύχτες Πρεμιέρας προγραμμάτισαν επαναληπτική προβολή που... δεν ήταν στο πρόγραμμα!

 

Εδώ είναι η σελίδα του facebook event για να πάρετε πληροφορίες ειδικά για το που και το πότε:

 

Όλες οι φωτογραφίες είναι direct url από τη σελίδα της ταινίας στο Facebook

 

Μερικοί άλλοι σύνδεσμοι:

Επίσημη σελίδα της ταινίας

Μια πρώτη σελίδα στο Wordpress

Σελίδα IMDb

 

Καθώς και μερικά βίντεο και μουσική:

 

Αυτό το πρελούδιο είναι το πειραματικό βίντεο που έγινε το 2011 ως δοκιμή αλλά και για σκοπούς προώθησης.

{youtube}nlk4eRvmrng{/youtube}

 

Το πρώτο trailer της ταινίας

Το δεύτερο trailer της ταινίας

 Το βασικό μουσικό θέμα της ταινίας ντυμένο με concept art

 

Και κάτι μόνο για όσους έχουν δει την ταινία! Μην διαβάσετε το παρακάτω αν δεν την έχετε δει!

{slider=!!!!!SPOILER ALERT!!!!! - ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΜΟΝΟ ΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΕΙ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ|closed}

Δεν θα ήταν γαμάτο;... εκεί που σκοτώνει ο Ντράγκαρ τον Οκτάβιους μπροστά στη Βαλέρια, να δώσει εκείνη την συναίνεση της δείχνοντας με τον αντίχειρα προς τα κάτω;;; Όπως κάνει στην αρχή στη μονομαχία; ε; Έτσι σα να το αποδέχεται με σφιγμένα τα χείλη και μια αίσθηση φόβου στο βλέμμα; Ίσως ακόμα και όταν ο Ντράγκαρ σκοτώνει τον Ακιλόνιους στο τέλος. Εκεί ίσως με περισσότερο δραματικό τρόπο, πλάνα κοντινά, μάτια και τέτοια. Αν και... τον Ακιλόνιους δεν είχα προλάβει να τον μισήσω ρε γμτ... στεναχωρέθηκα λίγο που πέθανε έτσι... στο κάτω κάτω ήθελε να σώσει την κόρη του. Ας του έδινε και εκείνη μια ευκαιρία έτσι όπως ήταν δεμένος και δεν μπορούσε να κάνει τίποτα.

{/sliders}

Dennis

Race: Human
Class: Master Video Editor, Expert Graphic Artist, Expert Musician
Background: Game Master
Defining Event: “Monster Annual” D&D event in Athens