Τετάρτη, 12 Μαρτίου 2014 00:00

Το Σπαθί των Σανάρα

Γράφτηκε από τον
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Είχα ακούσει πολλά σχετικά με το “Σπαθί των Σανάρα” πριν το διαβάσω και έχω σε μεγάλη εκτίμηση τον συγγραφέα του τον Terry Brooks, από το βιβλίο του “Sometimes the Magic Works: Lessons from a Writing Life”  το οποίο προτείνω ανεπιφύλακτα σε όποιον σκέφτεται να γράψει fantasy. Φανταστείτε πως ένας δικηγόρος αποφασίζει να παρατήσει το επάγγελμά του για να γράψει βιβλία φαντασίας. Αν μη τι άλλο, θα λέγατε πως ο άνθρωπος αυτός έχει πάθος και τα κότσια να το ακολουθήσει. Οι προσδοκίες μου λοιπόν, ήταν αρκετά υψηλές πριν ξεκινήσω το βιβλίο. 

Δεν απογοητεύθηκα.

Η πλοκή

Ένας μάγος πηγαίνει σε ένα μικρό χωριό για να βρει έναν χαλφ-ελφ με καταγωγή από μια παλιά οικογένεια βασιλιάδων ελφ. Το απόλυτο κακό ετοιμάζεται να χτυπήσει τον κόσμο κι αυτός, είναι ο μόνος που μπορεί να βοηθήσει. 

Κριτική

Υποθέτω πως δεν εντυπωσιαστήκατε από την ιστορία. Το βιβλίο γράφτηκε το 1977 αλλά πιστεύω πως ακόμα και τότε δεν ήταν ιδιαίτερα πρωτότυπη ιδέα. Αλλά αν το σκεφτείτε, πόσα βιβλία με πραγματικά πρωτότυπη πλοκή έχετε διαβάσει τελευταία; 

Το Σπαθί των Σανάρα είναι ένα μυθιστόρημα που θα αρέσει ιδιαίτερα στους φαν του Τόλκιν. Αν και δεν θα φτάσει σε κανένα σημείο του το βάθος του κόσμου της Μέσης Γης, δανείζεται πολλά στοιχεία που θυμίζουν τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών. Δυο νεαρά αδέρφια τρέχουν προς την περιπέτεια, κυνηγημένα από μαύρες σκιές που έχουν σταλεί από τον σκοτεινό άρχοντα για να τα ψάξουν σε όλον τον κόσμο. Η περιπέτεια θα ξεκινήσει από έναν μάγο που θα ειδοποιήσει τα αδέρφια για το κακό που έρχεται. Αυτό εννοώ όταν λέω πως έχει δανειστεί στοιχεία. Ο ένας αδελφός είναι ο μόνος που μπορεί να το σταματήσει, χρησιμοποιώντας ένα αντικείμενο (το σπαθί). Προσωπικά αυτό το γεγονός με ενόχλησε λιγάκι γιατί το θεώρησα αντιγραφή ή αν θέλετε "βαριά επιρροή", αλλά δεν ήταν ικανό να με σταματήσει από το να διαβάσω το βιβλίο. 

Η πρωτότυπη ιδέα

Για να μην κακολογήσω το βιβλίο, υπάρχουν και πρωτότυπες ιδέες που αξίζει να αναφέρω. Ολόκληρος ο κόσμος είναι η δική μας γη, κάποια εκατομμύρια χρόνια στο μέλλον. Ο πολιτισμός έχει καταστραφεί, τα σημερινά οικοδομήματα υπάρχουν μόνο σαν ερείπια σε κάποια μακρινά δάση και κανείς δεν θυμάται το παρελθόν. Αυτό νομίζω πως ήταν μια πρωτοποριακή ιδέα το 1977 και ακόμα και σήμερα δεν είναι ιδιαίτερα συνηθισμένο. Ο κόσμος είναι χωρισμένος σε φυλές (άνθρωποι, ξωτικά, νάνοι, τρολ και γκνόμους) και μοιάζει αρκετά “αληθινός”, με ένα ιστορικό πολέμων, συμμαχιών και μίσους. Την θέση της τεχνολογίας έχει πάρει η μαγεία, την οποία ελάχιστοι μπορούν να χρησιμοποιήσουν. Ουσιαστικά, ο σύγχρονος κόσμος δεν παίζει κάποιον ρόλο στο βιβλίο. Θα μπορούσε να λείπει και να μην αλλάξει ούτε ένα κόμμα, αλλά η ύπαρξή του δίνει μια ιδιαίτερη γεύση. 

Τα θετικά

Από την στιγμή που τα δύο αδέρφια ξεκινάν το ταξίδι τους, ο αναγνώστης δεν παίρνει ανάσα. Το βιβλίο σε κανένα σημείο του δεν κάνει κοιλιά. Μετά από πολύ καιρό (και αρκετά βιβλία) περίμενα με χαρά την ώρα που θα ξάπλωνα για να το συνεχίσω, γνωρίζοντας πως με περίμενε μια καλή ιστορία. Οι ήρωες είναι καλογραμμένοι και ο αναγνώστης αγωνιά για την τύχη τους. Όταν τελείωσα το βιβλίο (αποτελείται από δύο τόμους) στεναχωρήθηκα, αν και έχω ολόκληρη την πρώτη τριλογία στην βιβλιοθήκη μου για να συνεχίσω. 

Τα αρνητικά

Ενώ οι χαρακτήρες είναι καλογραμμένοι, κάνουν κάποια πράγματα που είναι παράλογα. Θα προσπαθήσω να φέρω ένα παράδειγμα χωρίς να αποκαλύψω σημαντικά στοιχεία της ιστορίας. Φανταστείτε πως κυνηγάτε έναν κακό άνθρωπο σε έναν διάδρομο, στο υπόγειο ενός κάστρου, ενώ ένας τεράστιος στρατός πλασμάτων πολιορκεί την πόλη σας. Σε μια στροφή ο κακός εξαφανίζεται. Δυο μέρες μετά, με την πολιορκία να μαίνεται, ο χαρακτήρας που έχασε τον κακό αναρωτιέται αν αυτός χάθηκε σε κάποιο κρυφό, υπόγειο πέρασμα το οποίο θα χρησιμοποιήσει για να περάσει μέσα στην πόλη ο στρατός των τεράτων. Τρέχει προς το σημείο που εξαφανίστηκε ο εχθρός του, πάνω στην στιγμή για να δει αυτόν και τους πρώτους στρατιώτες να εισβάλλουν στο παλάτι…. 

Ανέφερα το λιγότερο σημαντικό από όλα, το οποίο ουσιαστικά δεν σχετίζεται με την κεντρική ιστορία. Αν το τραβήξουμε από τα μαλλιά, θα μπορούσε ίσως να δικαιολογηθεί, αλλά θα χρειαζόταν μεγάλη προσπάθεια. Αν ο κακός εξαφανίζεται σε έναν διάδρομο, τότε δεν είναι λογικό πως θα γίνουν έρευνες για να βρεθεί η μυστική πόρτα; Μπορώ να σκεφτώ άλλα δύο τέτοια παραδείγματα ανόητης συμπεριφοράς που με εκνεύρισαν, πιο κραυγαλέα. Νομίζω πως αν δεν ήταν αυτά, θα έβαζα το Σπαθί των Σανάρα στην λίστα με τα αγαπημένα μου βιβλία φαντασίας όλων των εποχών. Τώρα είμαι λίγο πιο συγκρατημένος, αν και αναγνωρίζω πως ο Terry Brooks είναι ένας ταλαντούχος συγγραφέας.

Τελικά…

Το Σπαθί των Σανάρα είναι ένα βιβλίο που αξίζει την φήμη του. Αν είσαστε λάτρης της λογοτεχνίας του φανταστικού, είναι ένα περιπετειώδες και διασκεδαστικό ανάγνωσμα που θα σας κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον. Αν ήσασταν κάποιος φίλος μου και με ρωτούσατε ποιό βιβλίο φαντασίας να διαβάσετε, θα σας το πρότεινα, προσθέτοντας ένα “αλλά” ενώ θα σας το δάνειζα. Αν τα υπόλοιπα βιβλία της σειράς έχουν την ίδια ποιότητα χωρίς όμως αυτά τα αστεία λάθη, τότε θα έχει πέσει στα χέρια μου ένα μικρό λογοτεχνικό διαμάντι.. 

Fantasmamore

Περήφανος πατέρας του πιο όμορφου half-elf στον κόσμο, γεγονός παράξενο αν αναλογιστεί κανείς πως είμαι ένας κοκκινοτρίχης νάνος με γενειάδα την οποία ενίοτε δένω σε πλεξούδες τις οποίες το half-elf αρέσκεται να τραβά...

fantasmamore.com/

Τελευταία άρθρα από τον/την Fantasmamore