Δευτέρα, 22 Οκτωβρίου 2012 00:00

Ο Κάντερλι

Γράφτηκε από τον
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Ο Κάντερλι είναι ένας κληρικός που μεγαλουργεί στα Forgotten Realms. Είναι γραμμένος από τον Salvatore, δημιουργού του Drizzt.

The Cleric's Quintet 1. Οι κατακόμβες

Ξεκίνησα να διαβάζω αυτή την πενταλογία με μεγάλες προσδοκίες. Όχι γιατί περίμενα πως θα διέφερε από την λογική των μυθιστορημάτων των forgotten realms (μάχη - αδιάφορο μπλα μπλα - μάχη - αδιάφορο μπλα μπλα - μεγάλη μάχη - κλισέ τέλος) αλλά γιατί ο Κάντερλι φαινόταν από τους guest star ρόλους που είχε παίξει στα βιβλία του Drizzt, ένας πολύ ενδιαφέρον χαρακτήρας. Μα πιο ενδιαφέροντες ήταν οι δύο νάνοι σύντροφοί του...

Το πρώτο βιβλίο της πενταλογίας είναι οι “Κατακόμβες”. Εδώ ο Κάντερλι, ένας νεαρός κληρικός με καλή καρδιά (lawfull good), καλείται να προστατέψει τον πύργο όπου ζει το τάγμα του, από μια κατάρα μαύρη και κακιά, όπου κάνει τους ανθρώπους να κυνηγούν με πάθος (με υπερβολικό πάθος δηλαδή) αυτό που τους ευχαριστεί. Έτσι, αν κάποιος έχει αδυναμία στα σουτζουκάκια βρε αδερφέ, θα σκάσει κυριολεκτικά από το πολύ φαί, ενώ αν κάποιος ευχαριστιέται το σεξ... Οκ, το πιάσατε το νόημα.
Σαν ανάγνωση είναι ευχάριστο. Ο χαρακτήρας του Κάντερλι είναι καλοφτιαγμένος και το περιβάλλον στο οποίο βρίσκεται είναι αρκετά λεπτομερές και με βάθος. Υπάρχουν κάποιες ιδέες που είναι γελοίες και χαλάν την γενική αίσθηση του βιβλίου ενώ κάποιοι δευτερεύοντες χαρακτήρες είναι αρκετά επιφανειακοί. Προσωπικά δεν με ενθουσιάζουν οι σκελετοί και οι μούμιες κι έτσι δεν μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα, ενώ το μεγαλύτερό μου παράπονο, είναι πως ο πύργος μοιάζει πολύ με χριστιανικό μοναστήρι, όσον αφορά στις τελετές και τον τρόπο προσευχής. Δεν μου αρέσει όταν τα Forgotten Realms περιέχουν στοιχεία από την μεσαιωνική Ευρώπη, θα ήθελα κάτι περισσότερο φανταστικό...
Τέλος, αν εξαιρέσουμε ένα σταυρωτό τόξο με βέλη των ντρόου, ο Κάντερλι έχει τα χειρότερα όπλα που έχω δει ποτέ...

Αξίζει να το διαβάσει κανείς; Ναι, γιατί είναι ένα ευχάριστο ανάγνωσμα. Αν είχα αγοράσει μόνο τις Κατακόμβες, θα προχωρούσα στην αγορά και των υπολοίπων; Μάλλον ναι, αλλά θα το έκανα ελπίζοντας πως τα υπόλοιπα βιβλία θα είναι καλύτερα.

Γενικά είχα μάλλον μεγάλες προσδοκίες και απογοητεύθηκα. Τα βιβλία αυτά προσπαθούν πάντοτε να χρησιμοποιήσουν τους κανόνες του Dungeons and Dragons με αποτέλεσμα να έχεις συνεχώς την αίσθηση πως ο κεντρικός χαρακτήρας προσπαθεί απλά να κερδίσει XP για να ανέβει επίπεδο. Το οποίο είναι ρηχό, πολύ ρηχό...

Το δάσος των σκιών

Το πρώτο βιβλίο τελείωνε με μια μεγάλη απόκάλυψη, η οποία παίζει τον ρόλο της και στο δεύτερο βιβλίο της σειράς και αυτό ήταν κάτι που μου προκάλεσε ευχάριστα συναισθήματα. Αλλά το πιο ενδιαφέρον στοιχείο του βιβλίου, είναι ο ίδιος ο χαρακτήρας του Κάντερλι.
Δεν είναι ο ανίκητος, καταπληκτικός ξιφομάχος που το Σάββατο βράδυ, στον ελεύθερο χρόνο του, σκοτώνει γκόμπλιν για να διασκεδάσει. Αντίθετα είναι ένας χαρακτήρας πολύ πιο ανθρώπινος, που φοβάται, έχει ηθικούς ενδοιασμούς, χαμηλή αυτοεκτίμηση, ζηλεύει και δείχνει έλεος, απλά γιατί είναι ανίκανος να κανει κακό, ακόμα και στον εχθρό του. Το αν είναι καλό ή κακό, αυτό νομίζω πως ο καθένας θα το κρίνει διαφορετικά, αλλά ο Κάντερλι στο δεύτερο βιβλίο μοιάζει πολύ περισσότερο πραγματικός.
Ένα μεγάλο μέρος του βιβλίου αφιερώνεται στην Ντανίκα, την αγαπημένη του ιερέα, η οποία είναι επίσης πολύ καλογραμμένη σαν χαρακτήρας, αλλά παρόλα αυτά εξακολουθεί να σου αφήνει την γεύση του μισού. Οι μόνοι γυναικείοι χαρακτήρες που πραγματικά έμοιαζαν ζωντανοί στα βιβλία του Σαλβατόρε, ήταν οι θηλυκιές ντρόου…
Επίσης το βιβλίο έχει ξωτικά, δέντρα και αμαδρυάδες, καθώς και μια ενδιαφέρουσα κακιά μάγισσα. Και οι αδελφοί Μπολντελσόλντερ, οι δύο νάνοι, χαρίουν πραγματικά πολύ, πολύ γέλιο!
Αυτά είναι τα θετικά του βιβλίου. Μου άρεσε πολύ περισσότερο από το πρώτο, αν και κουράστηκα υπερβολικά από τι μάχες. Για πρώτη φορά μετά από 23 βιβλία του Σαλατόρε που διαβάζω εδώ κι ένα χρόνο περίπου, πήδησα ολόκληρες σελίδες μάχης. Αυτό δεν σημαίνει πως το βιβλίο έχει τόσες πολλές που να καταντά κουραστικό, μπορεί απλά να παίζει ρόλο το γεγονός ότι έχω διαβάσει εξακόσιες φορές για τσεκούρια που κόβουν τένοντες σε όλα αυτά τα βιβλία.

Η ιστορία είναι ενδιαφέρουσα, το Σιλμίστα, το δάσος στο οποίο κατοικούν οι έλφ απειλείται από μια - μαντέψτε - στρατιά γκόμπλιν, ορκ, όρογκ και γιγάντων. Το κακό μόνο κακά πράγματα κάνει και η προδοσία παίζει ρόλο στην εξέλιξη της ιστορίας. Το τέλος είναι αυτό που υποπτεύεστε. Δυστυχώς.

Αν λοιπόν ξεκινήσατε την πενταλογία, θα μείνετε ευχαριστημένοι από το δεύτερο βιβλίο, αλλά θα το ξεχάσετε λίγη ωρά μετά το κλείσιμο του βιβλίου. Και πάμε για το τρίτο…

 

Fantasmamore

Περήφανος πατέρας του πιο όμορφου half-elf στον κόσμο, γεγονός παράξενο αν αναλογιστεί κανείς πως είμαι ένας κοκκινοτρίχης νάνος με γενειάδα την οποία ενίοτε δένω σε πλεξούδες τις οποίες το half-elf αρέσκεται να τραβά...

fantasmamore.com/

Τελευταία άρθρα από τον/την Fantasmamore