Κυριακή, 28 Οκτωβρίου 2012 00:00

Ο θρύλος του Drizzt

Γράφτηκε από τον
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Ο πιο γνωστός κόσμος του Dungeons and Dragons είναι τα Βασίλεια της Λήθης, ή Forgotten Realms. Δημιουργήθηκαν το μακρινό 1967, όταν ο Ed Greenwood ήθελε να φτιάξει ένα πλαίσιο για τα παραμύθια του και 20 χρόνια αργότερα τυπώθηκαν σαν ένα campaign setting για το DnD.

Γράφτηκαν δεκάδες μυθιστορήματα για τα Βασίλεια έκτοτε (αν όχι εκατοντάδες), βγήκαν κόμιξ, βιντεοπαιχνίδια και φυσικά δεκάδες (ξανά, μπορεί και εκατοντάδες) βιβλία για το διάσημο rpg. Σήμερα το ίδιο το παιχνίδι τείνει να είναι συνώνυμο του φανταστικού αυτού κόσμου. 

Η επιτυχία προήλθε κυρίως από το γεγονός του “όλα επιτρέπονται”. Ο κόσμος είναι σαν μια τεράστια σούπα που χωράει τα πάντα (κι επομένως όλους τους παίκτες, τους σχεδιαστές και τους συγγραφείς). Στον βορρά, θα αναγνωρίσουμε έναν κόσμο διαποτισμένο από τις μυθολογίες των βορειοευρωπαίων, ενώ η Κάλιμπορτ στον νότο έχει πολύχρωμα παζάρια και πασάδες για αφέντες. Η Ακτή Του Σπαθιού αντιμετωπίζει προβλήματα με τους πειρατές της, ενώ θα συναντήσει κανείς δάση στα οποία κατοικούν ελφ και πόλεις σκαμμένες μέσα στα βουνά από γκρινιάρηδες νάνους... Πρακτικά υπάρχει ένα setting για όλα τα γούστα. Αυτό είναι και φυσιολογικό να συμβεί, αφού ο εμπνευστής των Βασιλείων ήθελε να δημιουργήσει έναν κόσμο όμοιο με την δική μας γη, αλλά στον οποίο οι θρύλοι και οι μύθοι θα έπαιζαν πολύ σημαντικό ρόλο.
Ανάμεσα στην μυθολογία, την διαστρεβλωμένη ιστορία και τις επιρροές του Τόλκιν, υπάρχει μονάχα ένα μέρος που ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα, το οποίο θα μπορούσε κανείς να χαρακτηρίσει ως “αυθεντικό” κι αυτό είναι το Underdark. Ένας σκοτεινός κόσμος, κάτω από τον δικό μας, στον οποίο ζουν φυλές σκοτεινών νάνων (duergar), gnomes και σκοτεινών έλφ (drow). Ένας κόσμος με τους δικούς του κανόνες, όμορφος και επικίνδυνος.
Ένας από τους πιο διάσημους ήρωες των Βασιλείων είναι ο Drizzt Do ‘Urden, ένας drow που γεννήθηκε στην Menzoberranzan, μια πόλη όπου η ζωή δεν έχει καμιά αξία και η προδοσία θεωρείται αρετή. Διαφορετικός από τους υπόλοιπους της φυλής του, με ηθικούς φραγμούς και έμφυτο το αίσθημα της δικαιοσύνης, ο Drizzt δεν άργησε να παρατήσει την υποχθόνια πόλη και να αναζητήσει μια καλύτερη ζωή, πιο κοντά στα πιστεύω του.
Η σειρά των βιβλίων που θα παρουσιάσουμε είναι η ιστορία του μοναχικού drow...


The Dark Elf Trilogy

1. Homeland - Πατρίδα 
2. Exile - Εξορία
3. Sojourn - Ξενιτιά

Άσχετα από το αν είστε οπαδός των Βασιλείων ή αν έχετε παίξει ποτέ κάποια περιπέτεια στο DnD ή κάποιο βιντεοπαιχνίδι από τα τόσα που κυκλοφόρησαν, αυτή είναι μια τριλογία την οποία προτείνω σε όλους, με κλειστά μάτια. Ακόμα κι αν δεν έχετε διαβάσει τίποτα από την ονομαζόμενη ως “λογοτεχνία του φανταστικού” στην σειρά αυτή θα βρείτε κάτι να αγαπήσετε. Το κάθε βιβλίο αφήνει μια πολύ ιδιαίτερη γεύση και έχει κάποιες πολύ δυνατές σκηνές. Σήμερα, έχοντας διαβάσει περισσότερα από 20 βιβλία της σειράς, μπορώ να ανακαλέσω στην μνήμη μου σκηνές από τα βιβλία της συγκεκριμένης σειράς, τόσο ζωντανές, σαν να τα διάβασα χτες. Μπορεί και να θεωρηθώ υπερβολικός, αλλά αν όλα τα βιβλία του Salvatore ήταν σαν αυτά τα τρία, είμαι σίγουρος πως κάποτε θα κέρδιζε μια θέση πλάι στον Τολκιν και τον Μούρκοκ. Επομένως, το συνιστώ με κλειστά μάτια...


The Icewind Dale Trilogy

1. Το Κρυστάλλινο Σκήπτρο
2. Ποτάμια από Ασήμι
3. Το Πετράδι του Χάλφλινγκ

Πρόκειται για τρείς - σχεδόν διαφορετικές ιστορίες. Το πρώτο βιβλίο, “Το κρυστάλλινο σκήπτρο” είναι αρκετά ενδιαφέρον με μια πολύ δυνατή μάχη. Το δεύτερο μας αποδεικνύει ότι ο Salvatore είναι μεγάλος οπαδός του Τόλκιν και το τρίτο είναι σχετικά αδιάφορο, αν και η εισαγωγή ενός καινούργιου χαρακτήρα θα κρατήσει το ενδιαφέρον του αναγνώστη μέχρι το τέλος. Είναι μια μάλλον μικρή απογοήτευση, ιδίως μετά την πρώτη τριλογία, αλλά σίγουρα θα το κατέτασα πάνω από το μέτριο. Αν σας άρεσε η πρώτη τριλογία, τότε θα βρείτε κάτι που θα σας αρέσει και σε αυτά τα βιβλία.


Legacy of the Drow

1. Η Κληρονομιά
2. Αναστρη Νύχτα
3. Η Πολιορκία του Σκότους
4. Πέρασμα στο Φως

Αν σας άρεσε το Underdark, τότε ετοιμαστείτε να επιστρέψετε με αυτή την τετραλογία. Ιδιαίτερα το τρίτο βιβλίο της σειράς, έχει κάτι το επικό που θα μείνει στην μνήμη σας για καιρό, αφότου το διαβάσετε. Παρόλα αυτά νιώθω την ανάγκη να ξεκαθαρίσω κάτι για να είμαι όσο πιο τίμιος και αμερόληπτος γίνεται απέναντι στον συγγραφέα και το έργο του. Έχοντας διαβάσει μέχρι το σημείο αυτό τουλάχιστον δέκα βιβλία, άρχισα να κουράζομαι. Αυτό το επαναλαμβανόμενο μοτίβο "μάχη - προχωράει η ιστορία - μάχη - προχωράει η ιστορία", κατάντησε κουραστικό από ένα σημείο και μετά. Υπήρχαν στιγμές που ένιωθα σαν να έπαιζα το παιχνίδι κι όχι σαν να διαβάζω το βιβλίο, ήταν σαν να περίμενα πότε ο Drizzt θα ανέβαινε επίπεδο... Υπάρχουν πολλές μάχες που πραγματικά θα μπορούσαν να λείπουν, ή να περιγραφούν σε λιγότερες σελίδες.
Έχοντας διαβάσει σε ξένα φόρουμ διάφορες απόψεις, καταλήγω στο συμπέρασμα πως ένα από τα στοιχεία του τρόπου γραφής του Salvatore που αρέσουν στους αναγνώστες του, είναι το πόσο αληθινές μοιάζουν οι σκηνές μάχης που περιγράφει, με τόσο χορευτικές και αληθοφανείς κινήσεις. Εγώ δεν ανήκω σίγουρα σε αυτή την κατηγορία των αναγνωστών, αλλά αν εσείς το βλέπετε διαφορετικά, να ξέρετε πως ο λόγος της κακής κριτικής που θα δίνω στα βιβλία του από δω και πέρα, είναι αυτός...
Γενικά η τετραλογία δεν είναι κακή, αλλά δεν μπορώ να πω πως εντυπώσιαστηκα κι όλα...


Paths of Darkness

1. Η Σιωπηλή Λεπίδα
2. Η Ραχοκοκαλιά του Κόσμου
3. Δούλος του Σκήπτρου
4. Η Θάλασσα των Σπαθιών

Εδώ συνέβη το εξής παράδοξο. Ενώ αντιπαθώ μετά μανίας τον Γούλφγκαρ, η "Ραχοκοκαλιά του Κόσμου" που έχει σαν κεντρικό ήρωα μόνο τον βάρβαρο, μου άρεσε. Είναι κατά κάποιο τρόπο σαν να είναι γραμμένη από άλλον συγγραφέα. Σαν τετραλογία πάντως, χαρακτηρίζεται ως βαρετή κι ανούσια. Ξεχάστε τον Drizzt στα περισσότερα βιβλία, ούτε αναφορά δεν γίνεται. Ιδιαίτερα ο "Δούλος του Σκήπτρου" είναι βαρετό μέχρι αηδίας, ίσως γιατί η παλιοπαρέα Εντρεράι - Drow δεν με ενθουσίασε σαν ιδέα, για να μην αναφέρουμε πως το σκήπτρο, ξανακάνει για ακόμα μια φορά την εμφάνισή του. Μα δεν θα μπορούσε να εφεύρει κάτι άλλο; Αυτή η μανία του να κολάει στα ίδια και στα ίδια και να μην πεθαίνει ποτέ κανείς, είναι μάλλον εκνευριστική, καθώς αργά ή γρήγορα οι χαρακτήρες φθείρονται.
Και πάνω που θα προέτρεπα τους αναγνώστες να μείνουν μακρυά από τα βιβλία αυτά, η "Θάλασσα των Σπαθιών" ξεπροβάλει σαν ένα αληθινό διαμάντι με την μεγαλύτερη ανατροπή που έχω διαβάσει ποτέ σε βιβλίο του Salvatore. Αν έχετε διαβάσει όλα τα βιβλία μέχρι εδώ, τα τρία πρώτα θα μπορούσατε να τα αγνοήσετε, αλλά το τελευταίο, πραγματικά, μην το χάσετε!


The Hunter's Blades Trilogy

1. Η Επιδρομή των Ορκ
2. Ο Μοναχικός Ντρόου
3. Οι Δύο Λεπίδες

Ορκ, νάνοι, μάχες, όρκ... Απόλυτη μετριότητα, χωρίς αυτό να σημαίνει πως είναι κακό σαν ανάγνωσμα. Νομίζω πως στο σημείο αυτό διάβαζα περισσότερο από συνήθεια, παρά γιατί μου άρεσαν πραγματικά τα βιβλία. Κάποιοι ενδιαφέροντες χαρακτήρες υπάρχουν, κάποια ηθικά διλήμματα επίσης, αλλά γενικά τα βιβλία είναι αδιάφορα.


Transitions
1. Ο Βασιλιάς των Ορκ
2. Ο Βασιλιάς των Πειρατών
3. Ο Βασιλιάς των Φαντασμάτων

Αυτή την στιγμή διαβάζω τον "Βασιλιά των Πειρατών" (που παρεπιπτόντως είναι αρκετά καλό, καθώς είναι και το πρώτο βιβλίο μετά την Menzobrranzan στο οποίο η πολιτική παίζει ουσιαστικό ρόλο), επομένως δεν μπορώ να κάνω κάποια συνολική κριτική. Επίσης πρέπει να σας πω, πως το τελευταίο βιβλίο της τριλογίας θα αργήσω αρκετά να το διαβάσω. Βλέπετε μου άρεσε πολύ ο ιερέας Κάντερλι και θέλω να διαβάσω την πενταλογία του, αλλά το έτερον ήμιση με προέτρεψε να την διαβάσω πριν τον "Βασιλιά των Φαντασμάτων".

Γενικά
Ο Drizzt είναι ένας υπέροχος χαρακτήρας, αν και κάποιες στιγμές μοιάζει δυσδιάστατος και σε απογοητεύει λιγάκι. Αλλά σίγουρα μπορείς να τον αγαπήσεις. Ο νάνος Μπρούενορ είναι επίσης πολύ καλός, όπως και ο ιερέας Κάντερλι με τους δυο νάνους του, ο μάγος Ρομπιγιάρ και κάποιοι ακόμα νάνοι, ντρόου και έλφ που συνάντησα μέσα στο βιβλίο. Όλοι οι υπόλοιποι χαρακτήρες (και καταλαβαίνετε πως μετά από 20 βιβλία υπήρξαν πολλοί) πέρασαν και χάθηκαν, χωρίς κάτι να τους κάνει να ξεχωρίσουν. Ανάμεσα σε αυτούς και η Kάτιμπρι με τον Γουλφγκαρ που κατάντησαν επίπεδοι έως και κουραστικοί αν και είναι οι κεντρικοί χαρακτήρες.
Κάτι άλλο που με κούρασε στα βιβλία του Salvatore είναι οι σκηνές μάχης που δεν έχουν πάντοτε κάποιον ιδιαίτερο λόγο να υπάρχουν καθώς και κάποια πράγματα που επαναλαμβάνονται (πόσες, ω! πόσες φορές θα αποχωριστεί ο Drizzt την Γκουένγουιβαρ με κίνδυνο να την χάσει;). Υπάρχουν στιγμές που νιώθω πως διαβάζω βιβλία που γράφτηκαν μόνο και μόνο λόγω ενός συμβολαίου κι όχι λόγω της ανάγκης να ειπωθεί ένα παραμύθι...
Αλλά, δεν διάβασα τόσα βιβλία επειδή έχουν μόνο ελαττώματα! Στα βιβλία του Drizzt θα συναντήσει κανείς επικές μάχες ολόκληρων στρατών, υπέροχες σκηνές από μαγευτικές τοποθεσίες (αν και λίγες), όση μαγεία θέλετε και χαρακτήρες όπως τους μάγους Χάρπελ που θα σας κάνουν να ξεκαρδιστείτε! Στα τόσα βιβλία κάποια είναι σκάρτα, ναι, αλλά υπήρξαν και άλλα που δεν ήθελα να αφήσω από τα χέρια μου ή που περίμενα πως και πως να επιστρέψω από την δουλειά για να τα συνεχίσω.
Από την σειρά λείπουν κάποια βιβλία των Βασιλείων της Λήθης, επειδή δεν έχουν σαν χαρακτήρα τον Drizzt. Επίσης λείπουν τα δύο τελευταία του βιβλία, το Γκολντγκριμ και το Νεβεργουίντερ το οποίο σύμφωνα με το site μόλις κυκλοφόρησε (Χριστούγεννα 2011) αλλά τα βιβλιοπωλεία και η Κάισσα δεν έχουν την ίδια γνώμη :( Το σίγουρο είναι πως ο Drizzt σαν χαρακτήρας θα υπάρχει για πολλά πολλά χρόνια ακόμα, άσε δηλαδή που ο Salvatore γράφει βιβλία τώρα πια μαζί με τον πιτσιρίκο γιό του, που δεν αποκλείεται να συνεχίσει την παράδοση... Κατά κάποιον τρόπο αισθάνομαι σαν θνητός που παρακολουθεί την ιστορία ενός ελφ, σε πραγματικό χρόνο!

Τέλος, θα συμβούλευα όσους θέλουν να κάνουν μια δοκιμή, να αγοράσουν οπωσδήποτε την πρώτη τριλογία και είμαι σίγουρος πως θα μείνουν ευχαριστημένοι. Στην συνέχεια εξαρτάται από εσάς αν θα συνεχίσετε...

Αλλά ένα παραμύθι δεν πάει ποτέ χαμμένο!

Fantasmamore

Περήφανος πατέρας του πιο όμορφου half-elf στον κόσμο, γεγονός παράξενο αν αναλογιστεί κανείς πως είμαι ένας κοκκινοτρίχης νάνος με γενειάδα την οποία ενίοτε δένω σε πλεξούδες τις οποίες το half-elf αρέσκεται να τραβά...

fantasmamore.com/

Τελευταία άρθρα από τον/την Fantasmamore