Σάββατο, 16 Μαρτίου 2013 00:00

Dragon Age - Τα βιβλία

Γράφτηκε από τον
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Το prequel του γνωστού video game και tabletop RPG, είναι ένα πολύ ενδιαφέρον ανάγνωσμα είτε έχεις παίξει το παιχνίδι είτε όχι... 

Γενικά με κουράζουν τα παιχνίδια στον υπολογιστή, εξάλλου έχω παίξει ελάχιστα και έχω καταφέρει να τερματίσω μόνο δύο ή τρία. Το Dragon Age για κάποιον λόγο μου προκάλεσε το ενδιαφέρον από την πρώτη στιγμή. Ίσως γιατί όλοι οι διάλογοι είναι video, κάτι που κάνει το παιχνίδι πολύ πιο ξεκούραστο από το να πρέπει να διαβάζεις κατεβατά κάθε τρεις και λίγο όπως στο Baldur’s Gate π.χ., ίσως γιατί οι χαρακτήρες έμοιαζαν πολύ πραγματικοί, εννοώ πως δεν ήταν τέλειοι, έρχονταν σε σύγκρουση μεταξύ τους και πολλές από τις αποφάσεις που έπρεπε να πάρεις προέκυπταν ξεκάθαροι ηθικοί προβληματισμοί. Όχι άσπρο - μαύρο δηλαδή.

Μετά το παιχνίδι, διάβασα το άρθρο του φίλου Δημήτρη για το επιτραπέζιο RPG το οποίο επίσης μου άρεσε πολύ και μάλιστα τρέχω ένα campaign κάθε δεύτερη Τετάρτη και θα το παρουσιάσω και στο Saturday Night RPG, στο τέλος του μήνα, στον Έσπαιρο (να μας έρθετε, θα τα περάσουμε ωραία). Μ’ αυτά και μ’ αυτά έχω μάθει αρκετές λεπτομέρειες για τον κόσμο. Μου έλειπε η λογοτεχνία, η άλλη μεγάλη μου αγάπη, για να εμβαθύνω ακόμα περισσότερο...

Η bioware έκανε ένα πραγματικά απίστευτο marketing για το παιχνίδι της, πριν ακόμα αυτό βγει στα καταστήματα. Κάλεσε την Green Ronin για να της φτιάξει ένα RPG με old school feeling, και φυσικά πρόκειται για αυτό http://greenronin.com/dragon_age/. Μάλιστα επειδή ακριβώς δεν είχε κυκλοφορήσει το παιχνίδι, οι υπεύθυνοι της green ronin πήγανε στην bioware και φύγανε με ένα σκασμό... σημειώσεις. Παράλληλα ο David Gaider, κεντρικός συγγραφέας του παιχνιδιού υπέγραψε συμβόλαια για τρία βιβλία, τα δύο από τα οποία ήταν prequels, προηγούνταν δηλαδή του ίδιου του παιχνιδιού! 

The stolen Throne

Διαθέσιμο μόνο στα αγγλικά, το αγόρασα από το book depository έναντι 7 ευρώ http://www.bookdepository.co.uk/Dragon-Age-Stolen-Throne-David-Gaider/9781848567535 γιατί το συγκεκριμένο κατάστημα δεν χρεώνει μεταφορικά (ευχαριστώ Κωστή!). Δέκα ημέρες μετά το είχα στα χέρια μου. 

Το βιβλίο μεταφέρει τον αναγνώστη σε μια περίοδο που προηγείται του παιχνιδιού, όταν ο πρίγκηπας Μάρικ, πατέρας του βασιλιά Καϊλαν που συναντάμε στο παιχνίδι, προσπαθούσε να ξεσηκώσει τον λαό της Ferelden ενάντια στον βασιλιά που είχε εγκαταστήσει η γειτονική χώρα, Orlais. Ο αγώνας του Μάρικ να ελευθερώσει την χώρα του από τον δυνάστη βρίσκει συμπαραστάτη τον Loghain, που όσοι έχουν παίξει το παιχνίδι αποκλείεται να έχουν ξεχάσει. Οι δυο τους, αφού ξεφεύγουν από διάφορες περιπέτειες που τους τυχαίνουν, συναντούν την Rowan και με την βοήθεια ενός μικρού στρατού ξεκινάν την επανάσταση. 

Ο αναγνώστης που έχει εμπειρία από το παιχνίδι θα βρεί κι άλλους γνωστούς του (όπως την μάγισσα Flemeth) και φυσικά θα εξερευνήσει περιοχές που έχει ήδη επισκεφθεί, αλλά και άλλες, άγνωστες. Αυτό και μόνο θα μπορούσε να του κρατήσει το ενδιαφέρον λίγο παραπάνω. 

Ο αναγνώστης που έρχεται για πρώτη φορά σε επαφή με τον κόσμο του Dragon Age, δεν θα έχει πρόβλημα να καταλάβει τι συμβαίνει, αν και ίσως κάποιες έννοιες να μην εξηγούνται επαρκώς. Δεν πιστεύω όμως πως θα απογοητευθεί, κι αυτό γιατί ο τρόπος που είναι γραμμένο το βιβλίο είναι αρκετά λογοτεχνικός. Αν στα βιβλία του Drizzt (κυρίως μετά τα πρώτα τρία) είχατε την αίσθηση πως κάποιες μάχες γίνονταν για να... ανέβει επίπεδο ο χαρακτήρας, αυτό ξεχάστε το. Δεν θα διαβάσετε ατελείωτες σελίδες για το πως έφερε το σπαθί του προς τα δεξιά και απέκρουσε το απότομο χτύπημα του τέρατος, ενώ έκανε τρεις συνεχόμενες πιρουέτες. Οι ήρωες του βιβλίου πληγώνονται, κάνουν λάθη, φοβούνται. Οι μάχες είναι μαζικές (ένας στρατός απέναντι σε έναν άλλο) σε διάφορα κομμάτια του βιβλίου, ενώ σε άλλα θα διαβάσετε για τις περιπέτειες τριών ανθρώπων μέσα σε ένα τεράστιο dungeon, δοσμένο με τέτοιο τρόπο που φαίνεται αρκετά αληθοφανές. Δεν θα σας θυμίσει “παιχνίδι”, θα είναι απλά μια ωραία ιστορία. 

Ο τρόπος που είναι γραμμένοι οι κεντρικοί χαρακτήρες είναι απόλυτα ρεαλιστικός αν και κάποιες αποφάσεις τους ενδεχομένως φαίνονται λίγο υπερβολικές. Αλλά αν φέρετε τον εαυτό σας στην θέση τους και με βάση τα όσα τους συμβαίνουν, θα καταλήξετε να τους δικαιολογήσετε. Εμένα μου πήρε λίγες σελίδες για να ξεφύγω από την λογική των υπερηρώων που είχα συνηθίσει από τέτοιου είδους βιβλία και το διασκέδασα πραγματικά!

Ακόμα και οι “κακές πράξεις” έχουν ένα υπόβαθρο, μια λογική εξήγηση, δεν φαίνονται και τόσο κακές, απλά λανθασμένες. Ο μόνος χαρακτήρας που είναι πραγματικά κακός είναι ο βασιλιάς από το Orlais, αλλά σε αυτόν καλά κάνανε. Δεν θα τον συμπαθούσα ούτως ή άλλως. 

Η πλοκή τρέχει πολύ γρήγορα και δεν ένιωσα σε κανένα σημείο να κάνει κοιλιά. Αντίθετα είχα αυτό το ωραίο συναίσθημα που μου συμβαίνει σπάνια, να θέλω να έρθει η ώρα που θα πάω να ξαπλώσω για να διαβάσω τι γίνεται μετά. Το τέλος δεν ήταν ακριβώς το happy ending που περίμενα ή για να το θέσω πιο σωστά, ήταν χαρούμενο αλλά με μια μελαγχολική διάθεση. Αλλά και πάλι, ο κόσμος του Dragon Age είναι σκληρός, κατά κάποιον τρόπο είχε μια λογική. 

Σε γενικές γραμμές λοιπόν, αν δεν σας κουράζει η αγγλική γλώσσα κι αν είστε φαν του συγκεκριμένου κόσμου, διαβάστε το δίχως δεύτερη σκέψη! Εγώ παρήγγειλα ήδη το δεύτερο βιβλίο της σειράς (Calling), το οποίο επίσης προηγείται του video game, αν και οι κριτικές που διάβασα δεν ήταν τόσο ενθουσιώδεις όσο του The Stolen Throne. Όταν με το καλό το διαβάσω, θα σας γράψω την κριτική μου... 

Υ.Γ. Στο Saturday Night RPG, το Σάββατο 30 Μαρτίου θα χρησιμοποιήσω το χρονικό πλαίσιο του μυθιστορήματος για την περιπέτεια που ετοιμάζω. Αν είστε φίλοι του Dragon Age, ελάτε να ζήσετε τον κόσμο του και μέσα από το επιτραπέζιο RPG, στον χώρο των φίλων μας στον ΕΣΠΑΙΡΟ, Πατησίων 155, στις 17.00 το απόγευμα!


The Calling

Το The Calling είναι το δεύτερο βιβλίο της σειράς και χρονικά τοποθετείται κοντά στο Awakening, το expansion του Dragon Age Origins, αλλά με τον Μάρικ ακόμα στον θρόνο. Σε αντίθεση με το Stolen Throne, στοχεύει στους αναγνώστες που έχουν ήδη παίξει το παιχνίδι και θέλουν να δουν πως εξελίσσεται η ιστορία. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. 

Η πλοκή

Ο βασιλιάς Μάρικ επιτρέπει στους Grey Warden να επιστρέψουν στην Ferelden και αυτοί του φέρνουν άσχημα νέα. Ένας Warden κατέβηκε στους Deep Roads για να πεθάνει (συνήθης πρακτική των νάνων και των Grey Wardens απ’ ότι φαίνεται) αλλά αντιθέτως συνεργάστηκε με τον εχθρό. Μια μεγάλη περιπέτεια πρόκειται να ξεκινήσει με τον βασιλιά και τους “γκρίζους” να ανακαλύπτουν ένα μεγάλο μυστικό, για το οποίο μέχρι εκείνη την στιγμή κανείς δεν είχε υποψιαστεί τίποτα… 

Μια μεγάλη περιπέτεια που θυμίζει RPG

Ένα μεγάλο dungeon, τέρατα, η τελική μάχη. Το σενάριο μοιάζει να είναι βγαλμένο από τις σελίδες κάποιας περιπέτειας για RPG. Προσωπικά δεν μου αρέσει αυτό το είδος, η λογοτεχνία είναι ένα πράγμα και οι περιπέτειες κάτι τελείως διαφορετικό. Μην το παρεξηγήσετε, δεν είναι σαν κάποια μυθιστορήματα του dungeons and dragons όπου ο αναγνώστης μπορεί να μετρά τα xp που μαζεύει ο κεντρικός ήρωας για να κάνει level up. Έχει βάθος, οι χαρακτήρες μοιάζουν αληθινοί, έχει ανατροπές που το καθιστούν ευκολοδιάβαστο. Αλλά είναι ένα από τα βιβλία που όταν τελειώσει το αφήνεις να σκονίζεται στην βιβλιοθήκη σου και ο τίτλος του δεν θα προκύψει σε κάποια συζήτησή σου. 

Ένα διασκεδαστικό μυθιστόρημα

Το γεγονός πως δεν το θεωρώ αξιομνημόνευτο (όπως το stolen throne του ίδιου συγγραφέα) δεν σημαίνει πως δεν είναι διασκεδαστικό. Οι σελίδες κυλάν γρήγορα και ο αναγνώστης νοιάζεται για το τι θα συμβεί στους πρωταγωνιστές. Υπάρχει ειδύλλιο χωρίς να γίνεται μελό και οι αντιδράσεις των πρωταγωνιστών μοιάζουν πολύ φυσιολογικές. 

Ένα αμφιλεγόμενο μυθιστόρημα

Έχουμε συνηθίσει σε κάποια πρότυπα όταν μιλάμε για αυτό το είδος λογοτεχνίας. Η εύθραυστη δεσποινίδα, ο θαρραλέος ήρωας με εκείνο το σκοτεινό κομμάτι στο παρελθόν του… Το The Calling (προσπαθώ να μην αποκαλύψω το γεγονός) “παίζει” με κάποιες ερωτικές επιλογές που ενδεχομένως ξενίσουν κάποιους. Στηρίζεται στο συναίσθημα της αγάπης και με πολύ προσεκτικό τρόπο δεν προσβάλλει τις προτιμήσεις κανενός. Σκοπός του δεν είναι να σοκάρει, και μέσω αυτού να κερδίσει μια κάποια φήμη, παρά παρουσιάζει με πολύ απλό τρόπο την επιλογή δυο ανθρώπων. 

Η γεύση που αφήνει στο τέλος

Είναι η γεύση του μισού. Είχε αναμφισβήτητα καλές στιγμές αλλά αυτές εξατμίζονται γρήγορα. Θυμάμαι το μεσημέρι που το τελείωσα να σκέφτομαι “ε, καλό ήταν τελικά”. Αλλά δεν θα το πρότεινα σε κάποιον που δεν έχει παίξει το παιχνίδι και δεν έχει σχέση με τον κόσμο. 

Έχοντας διαβάσει μέτριες κριτικές για αυτό το βιβλίο, δίστασα πολύ να αρχίσω το επόμενο της σειράς. 


Asunder

Αν μεταφράσουμε τον τίτλο, σημαίνει “στην μέση” ή “χώρια”. Μια λέξη που σχετίζεται με πολλούς τρόπους με την πλοκή του βιβλίου…

Το Asunder τοποθετείται χρονικά μετά το τέλος του Dragon Age 2, ενός παιχνιδιού που θεωρήθηκε (δικαιολογημένα) μια πολύ μεγάλη απογοήτευση, ιδιαίτερα μετά τον πρώτο τίτλο που ανέβασε τα στάνταρ πολύ ψηλά. Το θυμάμαι σαν ένα βαρετό κλικ - κλικ - κλικ παιχνίδι που σε κανένα του σημείο δεν είχε αυτή την ωραία αίσθηση με τις επιλογές που είχαν επιπτώσεις, χαρακτηριστικό του DA:O. Το μοναδικό σημείο όπου πραγματικά ένιωσα πως έπαιζα έναν τίτλο της ίδιας σειράς, ήταν στο τέλος, όταν -χοντρικά- οι μάγοι και οι ιερείς συγκρούονται, αλλάζοντας τον κόσμο για πάντα κι εσύ πρέπει να αποφασίσεις ποιανού την θέση θα πάρεις. Ιδιαίτερα όταν ένας φίλος σου ευθύνεται για κάτι φριχτό…  

Η πλοκή

Το μυθιστόρημα μας μεταφέρει στην Orlais, λίγο καιρό μετά τα γεγονότα στην Kirkwall. Οι μάγοι μοιάζουν με εγκληματίες που έχουν τεθεί σε κατ’ οίκον περιορισμό στον White Spire (κάτι σαν τον Circle Tower της Ferelden) και τους φυλάν οι εκνευριστικοί και κακομούτσουνοι (φαντάζομαι) templars. Εντω μεταξύ, στον πύργο συμβαίνουν δολοφονίες από ένα φάντασμα που μόνο ένας μάγος (ο Rhys) μπορεί να δει. Το πως θα καταλήξει ο Rhys με μια templar (όχι κακομούτσουνη η συγεκριμένη, το υπόσχομαι) και την Wynne (την γριά από το DA:O) να περιφέρονται στον κόσμο θα το διαβάσετε μέσα στο βιβλίο. Κι όχι μόνο η Wynne αλλά δύο ακόμη χαρακτήρες από το πρώτο επεισόδιο της σειράς θα συναντήσετε, αν και ο ένας είναι απλά γκεστ σταρ χωρίς πραγματικό λόγο ύπαρξης (εκτός από το να αναφερθεί το όνομά του). 

Η κριτική

Η ιστορία αυτή κάθε αυτή δεν είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα και θυμάμαι τουλάχιστον ένα σημείο στο οποίο αναφώνησα “Αυτό δεν έχει λογική!”. Παρόλα αυτά είναι ευκολοδιάβαστο και κυλά γρήγορα, αν και κάποιες φορές κουράζει με κάτι ανόητες εμμονές πάνω στην φύση των πνευμάτων που εκτός από κάποιον πραγματικά παθιασμένο με την σειρά, δεν μπορώ να σκεφτώ σε ποιους θα φαίνεται ενδιαφέρον. Η μεγάλη ανατροπή έρχεται πραγματικά στην τελευταία σελίδα και ενώ δεν το περιμένεις (καλά, τώρα μάλλον θα είσαι υποψιασμένος). 

Η γεύση

Αποκλειστικά για φαν της σειράς και μόνο. Είναι ενδιαφέρον να δει κανείς πως εξελίσσονται οι χαρακτήρες από το DA:O και ίσως αν δεν ήταν αυτό να του έδινα ακόμα χειρότερη κριτική. Νομίζω πως αξίζει να πω πως την πλοκή την είχα ξεχάσει (το διάβασα πριν από 5 μήνες) και χρειάστηκε να διαβάσω το οπισθόφυλλο για να το θυμηθώ. Αν είσαστε φαν της σειράς και έχετε παίξει και τα δύο βιντεοπαιχνίδια της σειράς, δώστε του μια ευκαιρία. Αν ψάχνετε για ένα καλό βιβλίο φαντασίας και τυχαίνει να σας αρέσει ο κόσμος του Dragon Age, καλύτερα να κοιτάξετε αλλού. 

Παρόλη την γκρίνια μου πάντως, έχω προπαραγγείλει το επόμενο βιβλίο της σειράς, με τίτλο “The masked empire” και με ένα πραγματικά εξαιρετικό εξώφυλλο και με καινούργιο συγγραφέα. Θα σας γράψω περισσότερα για αυτό την άνοιξη, όταν και θα το πιάσω στα χέρια μου… 

Fantasmamore

Περήφανος πατέρας του πιο όμορφου half-elf στον κόσμο, γεγονός παράξενο αν αναλογιστεί κανείς πως είμαι ένας κοκκινοτρίχης νάνος με γενειάδα την οποία ενίοτε δένω σε πλεξούδες τις οποίες το half-elf αρέσκεται να τραβά...

fantasmamore.com/

Τελευταία άρθρα από τον/την Fantasmamore