Παρασκευή, 09 Νοέμβριος 2012 00:00

Guillotine

Γράφτηκε από τον 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Το καλύτερο παιχνίδι με κάρτες... που δεν βγαίνει πια!

 

Το Guillotine είναι ένα παιχνίδι με κάρτες στο οποίο νικητής είναι ο παίκτης που μαζεύει τα περισσότερα κεφάλια ευγενών, βασιλιάδων και ιερέων! Ναι, ναι, είναι τόσο καταπληκτικά επίκαιρο!

Το παιχνίδι αποτελείται από δύο τράπουλες. Η μια δείχνει ευγενείς, φρουρούς, ιερείς, την Μαρία Αντουανέτα και τον Λουδοβίκο και γενικά όλη την αφρόκρεμα της γαλλικής αριστοκρατίας κατά την περίοδο της Γαλλικής επανάστασης που σου δίνουν βαθμούς αλλά και κάποιους που... αποκεφαλίστηκαν κατά λάθος πάνω στην αναμπουμπούλα, όπως ο “μάρτυρας” που δίνει αρνητικούς βαθμούς. Η δεύτερη τράπουλα αποτελείται από action cards. Αυτές σου δίνουν την δυνατότητα να αλλάξεις την σειρά των ευγενών, να ξεφορτωθείς έναν ευγενή και να τον φορτώσεις σε άλλον παίκτη, να προσθέσεις ευγενείς στην σειρά, να κερδίσεις επιπλέον βαθμούς για συγκεκριμένες ομάδες καρτών κτλ κτλ.
Στην αρχή του παιχνιδιού τοποθετούνται 12 ευγενείς στην σειρά και κάθε παίκτης παίρνει από 5 action cards. Όταν έρχεται η σειρά του πρέπει με την σειρά να 1) παίξει μια action card (προαιρετικά), 2) να πάρει τον πρώτο ευγενή που βρίσκεται στην σειρά και 3) να πάρει μια καινούργια action card.
Το παιχνίδι βασίζεται στην τύχη αλλά και στην στρατηγική. Σκοπός σου είναι να μεταφέρεις στην αρχή της σειράς τους ευγενείς με τους περισσότερους βαθμούς ώστε να τους συλλέξεις, να “σπρώξεις” αυτούς με τους αρνητικούς βαθμούς σε κάποιον αντίπαλο και να προσπαθήσεις να μπλοκάρεις την παίκτη που πιστεύεις ότι σε απειλεί. Κάτι το οποίο προκαλεί πολλά, πολλά γέλια!
Όταν δεν υπάρχουν πια κάρτες πάνω στο τραπέζι (από αυτές τις 12 + όσες έχουν πιθανώς προστεθεί) τελειώνει μια μέρα. Όταν τελειώσουν 3 μέρες, ολοκληρώνεται το παιχνίδι, οι παίκτες μετρούν τους πόντους τους και όποιος συγκεντρώσει τους περισσότερους είναι ο νικητής...

Η πρώτη φορά που έπαιξα αυτό το παιχνίδι, ήταν κατά την διάρκεια μιας εκδρομής στην Τήνο, στο σπίτι του φίλου μου του Όφιου πριν από λίγους μήνες. Μου άρεσε τόσο πολύ που όταν επέστρεψα στην Αθήνα έψαξα να το βρώ, αλλά αλίμονο, το παιχνίδι δεν βγαίνει πια! Έτσι το παρήγγειλα από την amazon. Κοστίζει μόνο 12 δολάρια, αλλά τα μεταφορικά κόστισαν 35, καθώς η μόνη επιλογή αποστολής που μου επέτρεπε ήταν η πιο γρήγορη (2-4 εργάσιμες). Πάντως ήρθε πράγματι μέσα σε 2 ημέρες... Φυσικά αγόρασα περισσότερα από ένα, γιατί το έκανα και δωράκι, κάτι το οποίο εκτιμήσαμε χτες το βράδυ όλοι μαζί, γύρω από το τραπέζι... Ενδεχομένως να υπάρχει και στο αγγλικό amazon ή το ebay ή κάποιο άλλο e-shop και να σας βγεί πιο οικονομικό.

Το παιχνίδι είναι επίκαιρο όσο ποτέ, απίστευτα διασκεδαστικό και η ποιότητα των περιεχομένων είναι εξαιρετική. Οι εικονογραφήσεις είναι απίστευτες, οι κανόνες πολύ απλοί και μπορεί να το μάθει κάποιος πανεύκολα. Μοναδικό του μειονέκτημα είναι πως είναι στα αγγλικά και επομένως η παρέα σας πρέπει να γνωρίζει λίγο την γλώσσα, κάτι που σήμερα δεν θεωρείται πρόβλημα από τους περισσότερους. Η γλώσσα του παιχνιδιού είναι εύκολη και ουσιαστικά όλοι οι κανόνες βρίσκονται πάνω στις κάρτες, κάτι που κάνει την εκμάθησή του, τι άλλο, παιχνίδι...

Το συνιστώ με κλειστά μάτια και το θεωρώ ως ένα πολύ καλό δώρο!

{slide=Η γνώμη του boardsofgames:}

Δεν μου αρέσουν τα καρτοπαίχνιδα. Έτσι θα είμαι αρνητικός. 

Οι κανόνες είναι εύκολοι γιατί δεν έχεις πολλές επιλογές όταν έρθει η σειρά σου παρά μόνο αυτές που σου δίνουν οι κάρτες που έχεις στο χέρι. Μετά την πρώτη παρτίδα είχα καταλάβει, επίσης, την στρατηγική που έπρεπε να ακολουθήσω για να κερδίσω στις επόμενες (δεν κέρδισα καμία!). Είναι κάπως επιθετικό παιχνίδι όμως ο παράγοντας τύχη είναι καθοριστικός και απαλύνει το τέντωμα των νεύρων.

Σε δύο αρνητικά θα σταθώ:

1. Το παιχνίδι σε αναγκάζει να γνωρίζεις διαρκώς πόσους πόντους έχει μαζέψει κάθε παίκτης κάτι που γίνεται κουραστικό όταν κάθε ένας στη σειρά του ρωτάει όλους τους άλλους. 

2. Μερικοί συνδυασμοί καρτών έχουν αμφιλεγόμενη ερμηνεία που μπορεί να δημιουργήσουν διαφωνίες. 

Τελικά:

Πέρασα καλα την ώρα που παίζαμε; Ναι, δεν έχασα τον χρόνο μου. 

Θα το δοκίμαζα ξανά; Ναι, αν δεν είχαμε άλλη εναλλακτική. 

Θα το αγόραζα; Οχι. Δεν ήταν χορταστικό. 

Θα το έκανα δώρο; Σίγουρα, σε non-gamers. 

{slide=Η γνώμη του Dennis:}

Πως πέρασα παίζοντας Guillotine

Τους πήρα τα κεφάλια, εγώ μαζί με τη γυναίκα μου! Προσπάθησαν να με σαμποτάρουν με τις δικαιολογίες τους σχετικά με το γιατί δεν μπορούσα να παίξω την κάρτα που μπορούσα να παίξω! Απλά δεν ήθελαν να κερδίσω άλλο, αφού τους πήρα τη νίκη μέσα από τα χέρια! Έτσι είστε ρε; Σκέφτηκα... Δεν θα κερδίσετε ούτε εσείς, θα κερδίσει η Κλέα!

Guillotine λοιπόν, που είναι η λαιμητόμος.

Ένα πολύ εύκολο παιχνιδάκι που μαθαίνει κανείς αμέσως στον πρώτο γύρο. Θυμάμαι χαρακτηριστικά πως κάθε γύρος κυλούσε πιο γρήγορα και πιο μηχανικά σε κάθε «μέρα» αποκεφαλισμού. Αυτό είναι πολύ καλό, καθώς όταν είσαι με μια παρέα που δεν παίζει απαραίτητα πολλά παιχνίδια, μπορούν όλοι να το μάθουν γρήγορα και να βουτήξουν σε μια διασκεδαστική βραδιά σε χρόνο μηδέν.

Ένα από τα αρνητικά του, που δεν είναι πολύ σημαντικό για να παίξει κάποιος, είναι ότι δεν υποστηρίζει το θέμα του. Δεν αισθάνεσαι ότι κάποιοι ευγενείς είναι στη σειρά και αποκεφαλίζονται. Αμέσως σε νοιάζουν μόνο οι πόντοι που μαζεύεις και πως θα εμποδίσεις τους άλλους χάνοντας την ατμόσφαιρα. Που γιατί να μαζεύεις πόντους επειδή κάποιος χάνει το κεφάλι του δηλαδή; Και γιατί τους πόντους τους παίρνω εγώ; Επειδή είναι η σειρά μου; Επειδή είπα ποιος θα αποκεφαλιστεί; Επειδή πήρα το κεφάλι του σπίτι; Δεν έχει δηλαδή πολύ δυνατό σενάριο, θα μπορούσες να αλλάξεις τους ευγενείς με γλυκά και το παιχνίδι να λέγεται «Όποιος φάει τα πιο πολλά γλυκά». Ή οτιδήποτε.

Το παιχνίδι βασίζεται αρκετά στην τύχη καθώς, καθώς:

1. Η ευγενείς μπαίνουν σε τυχαία σειρά στο παιχνίδι και ο κάθε παίχτης παίρνει όποιον βρει μπροστά του (σχεδόν).

2. Υπάρχουν κάρτες που έχουν οι αντίπαλοι και δεν ξέρεις ποτέ πως θα σου ανατρέψουν τα σχέδια.

Ωστόσο έχει και μια μικρή στρατηγική, καθώς:

3. Γνωρίζεις πόσους πόντους έχουν οι αντίπαλοί σου οπότε μπορείς να καθορίσεις πότε θα παίξεις ένα από τα «χαρτιά» σου (βλέπε 4)

4. Όπως και οι αντίπαλοί σου έχεις και εσύ κάρτες στα χέρια που δεν ξέρουν και εκείνοι πότε «σκάσουν» και τι θα κάνουν!

Έτσι λοιπόν χρησιμοποιούσα κάρτες που παγώναν το παιχνίδι την στιγμή που είχα τους πιο πολλούς πόντους και κέρδιζα προς απογοήτευση τον αντιπάλων μου άρχισαν να με μισούν για τα καίρια χτυπήματα που τους έριχνα την κατάλληλη στιγμή. Στο πρώτο παιχνίδι «έβγαλα» εμένα και την Κλέα μου ισοπαλία και τους άλλους να κοιτιούνται.

Στο δεύτερο ξεκίνησα με την χειρότερη βαθμολογία από όλους! Και με την ίδια τακτική πάγωσα το παιχνίδι όταν πέρασα μπροστά για έναν πόντο! Χιχιχιχιχι! Πολύ την ευχαριστήθηκα αυτή τη νίκη! Βέβαια όσο γέμιζα χαρά εγώ τόσο μίσος γέμιζαν οι αντίπαλοί μου!

Στο τρίτο παιχνίδι δεν μπορούσαν να το αντέξουν άλλο «εεεεεεε είναι βλακεία να ξέρεις τελικά το σκορ του άλλου». Ναι ναι ναι παιδιά, εγώ λέω να προτείνουμε να κάνουν του ίδιο και στο μπάσκετ και παντού, να μην ξέρουμε το σκορ βρε αδερφέ! Τέλος πάντων... παίξαμε και μια παρτίδα αγνοώντας τις «ξεκάθαρες οδηγίες» που λένε ότι μπορείς να ξέρεις την βαθμολογία του άλλου... έτσι ως παραλλαγή, για να δούμε αν είναι ενδιαφέρον (και να μειώσουν την στρατηγική στο ελάχιστο μπας και κερδίσουν καμιά παρτίδα και οι άλλοι... σου λέει δεν μπορεί.... κορώνα γράμματα.... θα κερδίσουμε και εμείς καμιά φορά!)

Τελικά δεν ήταν τόσο ξεκάθαροι οι κανόνες σε όλα. Βρεθήκαμε σε αμφιβολία για μια κάρτα και αν μπορούσε να παιχτεί! Φυσικά αυτή η κάρτα *έτυχε* να είναι σε εμένα. Εντελώς τυχαία δηλαδή! Και όχι επειδή τους είχα πάρει τα κεφάλια προηγουμένως δηλαδή... έτυχε να είναι η κάρτα που είχα *εγώ* και όχι κάποιος άλλος και μου είπαν δεν μπορώ να την παίξω οι δύο που δεν είχαν κερδίσει μέχρι τότε! Εντελώς τυχαία!

Το δέχτηκα και αυτό... για να κερδίσω ξανά χωρίς αμφιβολίες! Αλλά δεν γινόταν... είχα πολύ μέτριες κάρτες, όχι τίποτα ανατρεπτικό και δέχτηκα και κανα δυό επιθέσεις ενώ ήμουν πίσω στο σκορ, όχι πολλές αλλά ΟΚ... λέω δεν παίζει να κερδίσω σε αυτό το γύρο αλλά θα προσπαθήσω να κερδίσει η Κλέα! Δεν κατάφερα να το κάνω αυτό! Αλλά το κατάφερε η τύχη! Έπαιξα μερικές χαοτικές κάρτες που καταλάθος βοήθησαν πολύ την Κλέα και κέρδισε!!

Δεν θα ήταν άσχημο ως δώρο ακόμα και σε κάποιους που δεν παίζουν πολλά παιχνίδια. Μάλλον δεν θα το αγόραζα αν έκανε πάνω από 10 – 15 ευρώ.

Του βάζω ένα 6 στα 10: Καλό παιχνίδι, με λίγη διασκέδαση ή έστω πρόκληση. Θα το έπαιζα αραιά και που, αν θα είχα την κατάλληλη διάθεση.

{/slides}

Edit

Το παιχνίδι το βρήκαμε στην Κάισσα, επομένως επέστρεψε στα ράφια για όποιον ενδιαφέρεται!

Fantasmamore

Περήφανος πατέρας του πιο όμορφου half-elf στον κόσμο, γεγονός παράξενο αν αναλογιστεί κανείς πως είμαι ένας κοκκινοτρίχης νάνος με γενειάδα την οποία ενίοτε δένω σε πλεξούδες τις οποίες το half-elf αρέσκεται να τραβά...

Ιστότοπος: fantasmamore.com/

Τελευταία άρθρα από τον/την Fantasmamore